कवितेला अर्थ नसावा संदर्भ नसावा विचारांचा मागमूसही नसावा शब्दांच्या शिड्या नसाव्या नसावेत अर्थाचे मनोरे कवितेतून काहीतरी सापडलंच पाहिजे अस काही नाही कवितेला नसावी अस्मिता नसावा द्वेष , नसावा क्रांतीचा ललकार कवितेत नसावा गूढ वगैरे अर्थ सापडूच नये संदर्भाला स्पष्टीकरण कवितेत नसावा निसर्ग कवितेत नसावे दुःखाचे डोंगर नकोत आनंदाचे चित्कार नकोत मनाचे हुंकार नकोत जातीधर्माचे अन्याय नसावी जगण्याची भौतिकता नसावे मोहाचे आगार नसावी प्रणयाची धुंदी नसावा विरह एवढ सगळ नसल्यावर मग उरेल काय ?? उरेल असंबंध शब्दांची मांडणी वेडीवाकडी मुक्त धुंद अव्यक्त भ्रमांचा मोठा नद वाहेल एका कवितेच्य

(मौसम तरही का छाया है, तो गुस्ताखी माफ! पण तरहीच्या ओळीसाठी विशाल व क्रांतीताईंचे आभार,तसेच अगंतूकपणे तरही लिहिल्याबद्दल क्षमस्व!) सूर्य मावळता कधीही व्हायचे नव्हते मला या दिशेला एकदाही यायचे नव्हते मला! पावले वळली कितीदा त्याच त्या वळणावरी ज्या जुन्या शहरात पुन्न्हा जायचे नव्हते मला! आजही डोळ्यांत माझ्या धुंद ही आली कशी? मी पुन्हा प्यालो..खरेतर, प्यायचे नव्हते मला! वेळ नाही,काळ नाही,ना ऋतूंना लाजही थेंब-थेंबाला विचारा,न्हायचे नव्हते मला! भावनांना भाव नव्हता मैफलींमध्ध्ये तुझ्या गात आलो गीत मी,जे गायचे नव्हते मला! —सत्यजित

विशालची ही रचना बघून वेगळ्याप्रकारे काही मांडणे झाले [विडंबन नाही].. गझल आहे की नाही हे मात्र माहित नाही. सूर येथे होत बेसूर.. ऐकायचे नव्हते मला.. या दिशेला एकदाही यायचे नव्हते मला.. श्वापदांनी फाडलेले पदर ज्यांना झाकती.. देहभूमीच्या चिरांना मोजायचे नव्हते मला.. ओथंबले आभाळ माझे.. मग सर्वकाही चांगले! तीरापल्याडच्या भुकेला उमजायचे नव्हते मला.. पुन्हा वळती त्या दिशेला..पावले माझी..