माणूस जात्यात पडतो किंवा टाकला जातो. जातं फिरत राहतं निरंतर स्वत:च किंवा नियंत्याकडून. दोन भागांच्या मध्ये तितकीशी जागा नसते ऐसपैस आणि नसते अगदीच कमी सुद्धा. कुणी सहज सामावून जातो किंवा कुणी अडून बसतो. जातं अडत नाही, फिरत राहतं. स्थिरावलेल्यांची सोलतं कातडी आणि हिसकावून घेतं जास्तीची जागा. फटीतली जागा बदलत राहते आणि बदलतात सोबती, सुख-दु:ख दोन्हींतले. जातं तेच राहतं. मार्ग तोच राहतो पण बदलते गती. दिशा एकच असते नेहमी, वळणं ओळखीची नसतात. जात्याला असतात खाचाखोचा घडवलेल्या किंवा घडलेल्या. त्या अवघड जागा आकार देतात जीवनाला चांगला‌ किंवा वाईट, पण‌ नवा.

[या कथेला ग्रंथाली वाचक दिन स्पर्धेत प्रथम पुरस्कार मिळाला होता.] "अरे आईंचा फोन आला होता." आकाश घरी येताच आकृतीने निरोप दिला. तसे आकाश आणि आकृती एकाच कंपनीत कामाला होते पण मुलगा घरी एकटा असतो म्हणून आकृती नेहमी लवकर घरी येते. आकाशला उशीर होतो. "उशीर झाला आज" "ट्रॅफिक. एकदा चंद्रावर मनुष्यवस्ती होईल पण बंगलोरचे ट्रॅफिक सुधारणार नाही. आई काही बोलली का?" "नाही, सहजच. आल्यावर फोन कर. येवढच." "बाळूमामासाठी असेल." "कोण बाळूमामा?" "जाऊ दे ग. आई आणि तिचे नातेवाईक न संपणार प्रकरण आहे. तिकडे बुऱ्हानपुरला असतात. आजारी आहेत. वय झालेले आहे.

Man without handkerchief is a naked man. रुमाल, कापडाचा एक तुकडा, अनेक आकार, रंग, उपयोग. शाळेतल्या बच्चेकंपनीचे रंगीबेरंगी, छोटे छोटे, मऊमऊ, शर्टवर सेफ्टी पिनने अडकवलेले. कधीकधी आवश्यकता म्हणून तर कधीकधी त्या दाग अच्छे है सारख्या जाहिरातीतल्या पुरुषी आवाजाच्या मम्म्यांसारख आव आणण्यासाठी. जरा कळती शाळकरी मंडळी, त्याच्या/तिच्या नावाचं इंग्रजी आद्याक्षर पेनानं/एंब्रायडरी, रुमालाच्या एका कोपऱ्यावर. कधीकधी रुमालाच्या घडीत पावडर किंवा अत्तराचा शिडकावा सुगंध, मटकने, टाईमपास. काॅलेजमध्ये जाणारी मंडळी, टुकारपणा मिरवायला कुठल्याशा देशाच्या झेंड्याचा लाल-काळा, तर कुठे पुन्हा रंगीबेरंगी, छोटे छोटे, मऊमऊ.

माया सारख्या कमीत कमी नव्वद टक्के लोकांचा, वर्क फ्रॉम होम म्हजे घरून ऑफिसच काम अन घरच काम अस नवीन कार्येक्रम सुरु झाला हाय. तोसंपून, किंवा त्यातून थोडा का होईना, चोरटा वेळ काढून, जर म्या वॉट्सअँप मेसेजेस वाचला नाय, त मंग माया दिवस कामी कसा लागण भाऊ? हेच त एक सोशल मीडिया, म्या सध्या पकळून ठेवल हाय. अलग अलग ग्रुप मध्ये ही पोस्ट अलाऊड नाही, ती पोस्ट अलाऊड नाही असे म्यासेज वाचले, की कितीही होबासक्या करून, ग्रुप अडमिन (गट प्रमुख) झालेला मी मला, कायची तरी भीती वाटण ना बे! मग काय पाठवू, काय नाय पाठवू, काय वाचू, काय नाय वाचू नुस्ती मनात भीती!

आत्मा अमर आहे, माणसाचा मृत्यू होतो तेव्हा आत्मा हे शरीररुपी वस्त्र सोडून नवे रूप धारण करतो असे तत्वज्ञान आपण बऱ्याच वेळी ऐकलेले असते. पण नवे शरीर असले तरी आत्मा फॉरमॅट झालेला असतो, त्यामुळे गतजन्माची काहीही आठवण नसते. ते नवा गडी नवे राज्य असा प्रकार आहे. पण ...... पण जर नवे शरीर आणि तोच आत्मा असेल तर ? अर्थात पन्नाशीचा आत्मा लहान शरिरात राहून बोअर होईल, त्यामुळे शरीर सुद्धा योग्य वयाचे हवे. त्यातही सिलेक्शन असेल तर उत्तम ! जन्मत: केआरके असेल तरी नंतर एसआरके चे शरीर मिळेल . अल्टर्ड कार्बन ही याच कल्पनेवर आधारित वेब सीरिज आहे.