तमाम नाड्कर्न्यान्चि व बोळेकरान्चि माफि मागुन .. पुन्हा एकवार सादर आहे .. अर्थवाहि , भावमधुर ... गाने मनातले ! ! ! ! मामा मिया ! पौम पौम ! प्यार कि गाडि .. तेज चलाओ ! अक्सिलेटर और डबाओ ! प्रेम गलिमे मोड बहुत है ! देखो दिल के दौड बहुत है ! रस्ता मुड जाने वला है ! प्रेम रोड आने वाला है ! स्टॉप ! !! ! एल ओ व्हि ई ! ! मामा मिया ! पौम पौम !

बारा-तेरा वर्षांची ती.. ============================ लयदार वळणाची, उफाड्या देहाची यौवनानं मुसमुसलेली तारुण्यानं सळसळणारी बारा-तेरा वर्षांची ती.. बाल्य आणि तारुण्यामधल्या अवघड झुल्यात हेंदकळत पाय पोटाशीधरून बसलेली अवखळ, निरागस भावली..! हस म्हटलं की हसायची नाच म्हटलं की नाचायची.. खुलवलं की फुलायची चिडवलं की रुसायची.. नजरेत दुखरी ,शब्दात बोचरी हसता-बोलता मध्येच थांबायची मोजून मापून वागणारी ती जरा प्रौढाचं वाटायची..! तिच्यावर रोखलेल्या नजरांची अगोचारी भोसकता झेलत टस्स का मस्स न होता मुर्दाडासारखी ढिम्म राहायची.. इथे कधी कशी आलीस विचारताच चरचरत मुकीच व्हायची..जणू चामडी रोज सोलली जाते जीव सो

असं कसं हे जग बापा अशी कशी ह्‍ये दुनिया कुढी गेली आडल्या लोकाय मधली दयामया..! नही घराले घरपण नही घरात सासू दोन्ही जाता कामाले घर सांभायती कुत्र वासू..! आमुचं कसं ह्‍यतं एकोप्‍याचं खटलं घरात दिसलं म्हातारं त् ते त्याह्‍यच्या डोयात खपलं..! नही तुयस- नही दिवा नको उठणं - नको सारयोणं नही रांगोयी -नही पूजा नही घराले तेह्‍यच्या आंगण..! नको नको देवा मले पाठवू खालच्या देशात माणसं त् माणसं आता बाया बी नशात..! मह्‍या वक्ती लय सुखी ह्‍यता माह्‍या खान्देश अन् आता त् काय रे देवा लोकायनं केला त्याचा घानदेश..! ( स्व.बहिणाबाई चौधरी यांना नतमस्तक होऊन )