तुझ्या नजरेचे तीर ज्यावेळी मला घायाळ करतात त्यावेळी शब्द माझे माझ्याशीच लपाछपी खेळतात.

ती : नेहमीच राहतोस एकाकी ,भग्न, चेहर्‍यावर शोधत प्रश्नचिन्ह, साचवत असतोस सदा एकांत ! तो : कुणी नसे मज, मला एकटेपण कुणासाठी मी नसे साजण विश्वच सारे मजसाठी दुष्मन ती : का आणिलेस स्वतःस एकाकीपण मी आहे तुझीच साजण विश्वात कोण तुज दुष्मन ? तो : कुणासही नसे माझे भान घरी-दारी नसे मज मान कुणीच ना म्हणे मज छान ! ती (नियती) : तू कुणाचे ठेवलेस भान घरी दारी दिला कुणास मान ? कुणास तू म्हटलास छान ? प्रत्येकास आपलं मान, प्रेमाचं कर तु दान, क्षमेसाठी धर कान ! तो : उघडले आता माझे कान ! उमगली मज हे गुढ सान अहंभाव हा पेटवितो रान

क्षणात फुलतं ओठांवर एक कुत्सित हास्य .... आणि उगारले जातात विखारी शब्दांचे भाले रोखून पाहणार्‍या डोळ्यांमधे दिसते अघोरी चमक एक असहाय्य सावज कोंडीत पकडल्याच्या उन्मादाने लखलखणारी स्वतःचं 'मी' पण सुखाउन शांत झालेलं त्यांचं मन मश्गुल होतं .....यशाच्या धुंदीत ------- आणि माझ्या मनात उमलत असतो ..रसरसलेला एक बिंदू .... तिरस्काराचा ! या आत्ममग्नांच्या कळपात राहूनही मनावर तरंगत असते एकच जाणीव " मला जायलाच हवं .." कुठे? -- कसं? काहीच माहिती नसतं पण ...

अलगद दु:ख आज डसतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं रूणझुण पाऊलात रूतलेला काटा पूर येता मनामध्ये दिसेनाशा वाटा कुसळ का उरामध्ये सलतंय गं.. मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. वठलेल्या वेलीवरी चोरून का उभं खाली काळी माती अन शिरावरी नभ सुकलेलं पान असं रूसतंय गं.. मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. दूर दूर कोण तिथं काळोखात फ़िरे मला पाहूनिया करी कोणते इशारे सुख तिथे दूर उभं हसतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं.. भेगाळली धरा वाहे आसवांचा झरा आभाळात नुसताच वाजतो नगारा प्रखर उन्हांत रान भिजतंय गं मन माझं खुळं मुसमुसतंय गं कधी कानी येता काही प्रेमभरे बोल मोह पडे जीवास नि होई घालमेल भुलव्याला रोज असं फ़सतंय गं मन माझं