पाठ वार्‍याने फिरविली ती दिशा माझीच होती मूक, हळवी, दीन, शापित नायिका माझीच होती दैव दुबळे; शाप माझा भोगते जन्मांतरी मी राम तो नव्हता, अहिल्येची शिळा माझीच होती एकही नव्हता दिवा, ना काजवा होता कुठेही चांदणे ना चंद्र, अवसेची निशा माझीच होती भंगले फुलताक्षणी का स्वप्न माझे मोहराचे? वादळाने मोडलेली वाटिका माझीच होती संशयाने गोठल्या संवेदना माझ्याच होत्या, जाळली क्रोधाग्निने ती संहिता माझीच होती काळजाला विंधणार्‍या आप्तस्वकियांच्या विषारी बोलण्यावर चालली उपजीविका माझीच होती ज्या कथेला वाचता आले तुझ्या डोळ्यांत पाणी, काय सांगू?

मी माझ्या स्वप्नात जागुन तुझ्या स्व्प्नांना पहारा देतो, तुझ्या स्वप्नात तु माझ्यापासुन दुर जाशील म्हणुन मी घाबरतो चांदण्याना तुझ्या स्वप्नात येण्याची परवानगी देतो, पण चंद्राला मात्र दारावरुनच हाकलतो, मला माहितेय चंद्र तुला आवडतो, पण काय करणार चंद्र पण तुझ्यावरच मरतो मी ही कधी कधी हळुच तुझ्या स्वप्नात डोकवतो, तुला डोळे भरुन पाहुन घेतो, तुझ्या माथ्यावर डोके टेकवणार असतोच, तेवढ्यात कुठलातरी अज्ञात पहारेकरी मलाच हाकलतो मला कळाले मी इकटाच नाही अजुन बरेच जण तुझ्या स्वप्नांना पहारा देतात, आणि तुझ्या स्वप्नांच्या प्रवेशदारावर एकमेकांशी भांडत बसतात तु पण थोडीफार चुकतेस, डोळ्यांनी अशी काय जादु करत