आबा, बाबा, दाजिबा जमले की ढाब्याला जोर चढतो. तंदूर रोट्या कमी पडतात, गिलासावर गिलास वाढतात, कोंबडीच्या तंगड्या त्यांच्या पोटात उडतात! आमचा बाप, बायलीचा बाप, दाजीचा बाप अशी थोर बापमाणसं ढाब्यावर गेली की ती परत येईपर्यँत आमच्या घराला निस्ता घोर लागतो. बोलून चालून ही एकमेकांची ईवायी मंडळी! घोटानंतर घोट वाढला की आवाजसुद्धा चढू लागतो. जोतो दुसऱ्‍यावर ओरडू लागतो. एक तोळा कमीच दिला, पावण्यारावळ्यांची चांगली सोय झाली नाही, खायला बक्कळ होतं पण प्यायची ठेप जमली नाही असे आरोप प्रत्यारोप होऊन गिलासावर राग निघू लागला की ढाब्यावाल्याचं धाबं दणाणतं!

हा अनुभव माज्या नात्यातील एकाला आलेला. साधारण ४ - ५ वर्षांपुर्वीची गोष्ट आहे. हा कमर्शीयल आर्ट कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला. उत्तम चित्रकार. हातात जादु म्हणाना. तसेच खुप कष्ट करायची तयारी. काही वेगळे, थोडे इंटरेस्टींग असे दिसले की पठ्याचा हात चालु लागलाच म्हणुन समजावे. कायम स्केच पॅड, पेन्सिल्स वगैरे साहित्य असलेली बॅग खांद्याला. एक दिवस कॉलेज मधुन उशीराने घरी परत येताना बस स्टॉप वर बसची वाट बघत बराच वेळ थांबला होता. काळोख पडत आला होता. बस स्टॉपवर १ - २ लोक होते. बाजुलाचाच मुंबई पोलीसांची नीळी जीप उभी होती. एक दोन पोलीस आत बसले होते आणी एक बाहेर जीपला हात टेकुन पान खात तीरका उभा होता.