बावळट ध्यान.. ==================== ढगांच्या छत्रीमागुन डोळा मारुन गेली वीज.. सोसाट्याचे वारे देखील.. सांगुन गेले लेका भीज.. तिच्याकडेच पाहात होतो.. मी मुर्ख बावळट अजुन.. झाडानेही हिंन्ट दिली दोनचार पाने टाकुन... मिठीत घे गधड्या तिला पाऊस धो धो होता सांगत.. मी पेटलेलो आतुन बाहेरुन.. होत नव्हती माझी हिंमत.. सार्या पंचमहाभुतांनी कपाळावर मारला हात.. ह्याच्याने काही होणार नाही.. ध्यान अगदी आहे पुळचाट.. उपाय शेवटचा म्हणुन वीज कडाडली भयानक.. मीच तेव्हा तिच्या मिठीत घाबरुन शिरलो अचानक.. वारा मनसोक्त हसु लागला.. ढगांमागुन वीजही.. झाडानेही घुसळवले अंग.. अन हसु लागली ती ही..

रंग होते राग होते गंध होते सोबती या जीवणिचे हास्य तरीही स्पंदने माझे मागती चन्द्र होता, होत्या तारका माझ्या संगती हस्ताचे नक्षत्र तरीही तृषार्त ओठ माझे मागती एकाचवेळी प्राजक्त आणि रातऱाणी माझ्या सभोवती या मिठीचा एक क्षण हीच मात्र माझी संजीवनी कोवळेसे उन होते आज माझ्या अंगणी मागतो मी मात्र त्या निष्पर्ण तरुची सावली वाहून गेली कित्येक युगे डोळ्यासमोरूनि उरल्या मागे केवळ काही क्षणांच्या आठवणी

लहानपणी आईच्या तोंडून ही कविता ऐकली होती. पण ती अपूर्ण आठवते. कोणाला जर पूर्ण आठवत असेल तर अवश्य द्यावी. तसेच कवीचे नांव माहित असल्यास ते जरुर द्यावे. ड्रायव्हर मी होणार आता मोटारीत बसणार चहा, बिस्किटे, भजी मजेची सिगार तोंडी धरीन सदा भाजी-भाकरी भिकार खाणे सोडून मी देणार हो s s ड्रायव्हर मी होणार आता मोटारीत बसणार | शेतीभाती उदीम-धंदा नको नोकरी कोणाची जमीनजुमला विकून सारा 'फोर्ड' गाडी घेणार हो s s ड्रायव्हर मी ......

केवढा मोठा जिना ई.. कळकट आहे पण..! मुले ओरडतात बाप रे! उंच इमारतीच्या भिंतीवर आणि लगतच्या जुन्या जिन्यावरचे आपलेच जाळे खुशाल बघत एक कोळी पहुडला असतो एकटाच.. न्यूयोर्कचा कोलाहल ती घाईगडबड रोषणाई, श्रीमंती कशाकशाची पर्वा न करता अगदी माझ्याविरुद्ध! -सोनाली जोशी