गुत्त्यात मी प्यायलो कितीदा सस्त्यात मी पटलो कितीदा! तिचे दुर्लक्ष, तिचे नकार इष्कात मी हरलो कितीदा! मागितली मी नभाची मालकी सूर्यास मी भेटलो कितीदा! दिले धडे मी धर्मरक्षणाचे विहिरीत मी बाटलो कितीदा! तिचे ओठ, तिची स्तनाग्रे स्वप्नात मी रंगलो कितीदा! -- तात्या अभ्यंकर, ३० जून, २०१० - ख्रिस्तपश्चात.

काळ्या डागांनी गालबोटलेल्या सूर्याने फुंकलेले वारे भन्नाट भिरभिरतात पृथ्वीच्या चुंबकीय भोवर्‍यात मग उभं राहातं ध्रुवप्रदेशात अरोरा बोरिआलिसचं अद्भुत प्रकाशशिल्प, न्हाऊ घालत घनतिमिर थंडगार प्रदीर्घ रात्रीला दिसतात कधी सप्तरंगाचे तुषार उडणार्‍या थेंबांतून निघताना घुसमटलेल्या प्रतिभेच्या अनावर उन्मेषाप्रमाणे आणि बहरून येतात फ्रॅक्टल्सच्या अनंत वृक्षांवर रंगभरली फुलं प्रत्येक परागात त्या वृक्षाच्या अनंत प्रतिमा बाळगून कुंभारवाड्यात मात्र अजूनही भाजली जातात त्याच जुनाट मातीची भांडी चार साच्यांची विविधता व अर्धज्ञानी बोटांच्या ठशांची समृद्धता मिरवत तोच कंटाळवाणा चंद्र जातो ठरल्याप्रमाणे लिंबोणीच

प्रेरणा... भर बाजारात पाध्यांनी फोडलेले थोबाड. वस्ती लेखकांची स्थिरावलेली होती हाव पाध्यांची उफाळलेली होती नशा हो सत्तेची नित्य चढत होती भूक जुगाडाची चाळवलेली होती प्रतिसादांत त्या मैथुनी क्लांतता* नव्हती तरी लाईन तिरकी सर्वच उडवली होती प्रतिसाद डिलीट ही चाल धूर्त होती मैत्रीमधेच "त्या" त्यांची मने गुंतली होती नव्या पाध्यांचे चाळे पुन्हा बहरती जुन्या नानाची ओळख त्यांना नव्हती * असे शब्द असलेले लेख प्रतिसाद उडवले जात नाहीत असे समजल्यावरुन.

तो अविष्कार आता माझा नव्हे तो पुरस्कार आता माझा नव्हे.. मी मस्त मजेत गायलो, भिजलो तो पाऊस आता माझा नव्हे.. घेतली होती रम्य, हळुवार चुंबने तो किनारा आता माझा नव्हे.. मोप मिळविल्या टाळ्या अन् शिट्ट्या तो रंगमंच आता माझा नव्हे.. मी स्त्रीलंपट काहीसा, सभ्य बुरख्यातला! तो स्वभाव आता माझा नव्हे.. घुसविली मी काळजात कट्यार तो तेजिनिधी आता माझा नव्हे.. उपाध्या, पद्व्या करतो अता अर्पण तो सन्मान आता माझा नव्हे.. -- तात्या अभ्यंकर.