आभाळ रीत होतंय आणि मोतीचूर सांडतय तरारून धरा आलीये आणि काहूर उठतय सावळभूल उठलीये कृष्णपीस लागलाय यमुनेच्या पुरापलीकडे मन वेड् धावतंय सरीबरोबरी भिजता भिजता सुरातही चिंब होतेय लाघव त्याच्या बासरीच जीवघेण छळंतय अशी ही निळी मेघभूल मला पुरती वेढतेय "इथेच आहे तो" भास असा सारखा देतेय चांदण्या शिवाय अवघं आकाश श्याममय झालंय मलाच तो गवसेना पण आभाळ त्याने व्यापलाय वर्षेसारखी तुटून तुटून मीही मनभर ओसंड्तेय कृष्णंगहिरे रूप साजिरे ठाई ठाई शोधतेय आणि अचानक मला कसली चांदण मिठी पडली आणि माझी ओळखा सगळी त्याच्यामध्ये विरली सापडला माझा कृष्णसखा अन मी मुरली झाले आभाळ रिते होतच होते मी कृष्णं ओठात

बुधवारी मी प्यायलो कितीदा तारेत मी टंकलो कितीदा! त्यांची नजर, त्यांचेच व्यनी जालात मी मुरलो कितीदा! मागितली मी तिच्याशी मयतरी मालकांस मी णडलो कितीदा! दिले धडे मी संतुलनाचे डिलीटूनी मी टाकले कितीदा! त्याचे पोट, त्याचे स्थूलसे सत्यात मी लाथाडले कितीदा --पुण्याचे पेशवे १५ तास ३१ मिनिटे, तात्याच्या कविते पश्चात

पायी चालतोया पंढरीची वारी चाल: एखाद्या अभंगाची (तेथे ऐका: http://www.youtube.com/watch?v=9wwsu4VyoPM ) पायी चालतोया पंढरीची वारी वारी...वारी.... पायी चालतोया पंढरीची वारी मुखी बोलतोया पांडूरंग हरी पांडूरंग हरी हरी...पांडूरंग हरी पायी चालतोया पंढरीची वारी ||धृ|| संत सज्जन सगळे, नाचती गाती मेळा भरवीती सारखे चालती कुणी छेडूनी विणा, टाळ हाती धरी पायी चालतोया पंढरीची वारी ||१|| तुळशीचे घेतले रोप डोई माऊलीने अनवाणी पायात केले घर काट्याने व्यर्थ नाही चिंता मन नाही संसारी पायी चा

शुचि यांची क्षमा मागून http://www.misalpav.com/node/12985 एखाद्या मन्द पहाटे ,पाठ सामानाने वाकली असताना कंडक्टर माणकासारख्या गर्द लाल डोळ्यांसहीत तारवटलेला असताना, एका पायाने दुसरा पाय खाजवत, तो लाल डबा डेपोतून येताना पहायचाय. एखाद्या तेलकट , कळकट कढईत, कालचा पिवळट वडा आपले पोट उघडून, नव्यानेच वर्तुळे गिरवीत असेल , त्याला ताजा समजून खायचाय. जमलं तर कधी केबिनीत रात्री बदली डायवरच्या जागेवर झोपयचय. सुसाट हायवेवर वाजवून घ्यायचं आहे हाड न् हाड खरं सांगायचं तर जिवंत पोहोचू असं वाटतच नाही , एवढ्याश्या केबिनीत माण्सं , फण्सं, पोती , डायवर मावतच नाही.

रस्ता -------------------------------------------- जो तो म्हणुन गेला,वाटेत भेटणारा.. रस्त्यात गाव नाही..रस्ता लुबाडणारा .. पाऊल टाकणे हा, उपचार फक्त ठरला.. रस्ता मला मिळाला,मजलाच टाळणारा.. दिसता कधी कुठेही पाऊलवाट छोटी.. रस्ता उगाच बनतो..छीचोर वागणारा.. रस्त्यात साथ मिळता,हातात हात येता.. रस्ता बनुन जातो, भलता लुभावणारा.. रस्त्यास थांब म्हणता..गर्रकन वळुन गेला.. रस्ता कधीच नव्हता कोठेच थांबणारा.. ------------योगेश जोशी