मिसळपाव
मुर्गवाला साग
खूप दिवसांनी पाकृ घेऊन येते आहे.मुर्गवाला साग अर्थात पालकातली कोंबडी..
गून्ता
जिवनाच्या व रेल्वेरूलाच्या नियमात थोडे साम्य सापड्ले
दुरुन पाह्त राहील्यास गून्ता दिसतात
परंतु एकदा का गाडी चालायला लागली की
गून्ता आपोआप सुटतात.
ता.क : माझा पहीला प्रयत्न आहे. चुकभूल माफ द्या.
काव्यरस
प्रेमाचिया वाटे
काढूनिया वेळ, घालूनिया मेळ
खावयाची भेळ, सारस बागेची !!
घेवूनिया गाडी, करु मजा थोडी
असेल जरी जाडी, मैत्रिण आपूली !!
कोण असे शत्रू, कशासाठी भित्रू
पाळलेले कुत्रू, मैत्रिणीचा भाऊ !!
सौदा करु सस्ता, सिंहगड रस्ता
खावूनिया खस्ता, झुडूपाआड !!
किती प्रेम मोठे, खर्चालाच तोटे
आपटूनी डोके, आवरते घ्यावे !!
घेवूनिया कात्री, बदलावी मैत्री
दोन पॅक रात्री, घेवूनिया !!
प्रेमाचिया वाटे, टोचतात काटे
तरी जोश दाटे, उठल्यावरी !!
काव्यरस
इतनीसी उमर मे ये शौक?
इतनीसी उमरमे ये शौक? गल्ल्यावरचा बनियाने डोळे विस्फारून विचारले ....
झाले असे होते कि छोटा वसंता लाहोरला आपल्या मामांकडे सुट्टीमध्ये म्हणून गेला होता. दिवसभर खेळणे वगैरे करता करता एक दिवस शोध लागला कि जवळच्या मशिदीत एक अवलिया गाण्याचा शौकीन होता आणि स्वत: चीजा बांधत असे ...मग काय वसंता रोज संध्याकाळी वही पेन्सिल घेऊन मशिदीत जाऊ लागला ... इतरांबरोबर तो हि त्या दिवसाची बंदिश लिहून घेई व आनंदाने परत येई ...पण थोड्याशा रितेपणाने ..
एक दिवस संध्याकाळी परत आल्यावर मामांनी विचारले हम्म मग, काय वसंता काय म्हणताहेत तुमचे खांसाहेब ?
खोपडी सटकली
असाच एकदा कधीतरी प्रवासात होतो. गाडीत. मी चालकाच्या भूमिकेत नव्हतो. त्यामुळे अर्थातच अर्धं लक्ष चालकाकडे, रस्त्याकडे, चालवण्याकडे होतं. अचानक भयानक ट्रॅफिक लागला. थोडा वेळ गप्प बसण्याची औपचारिकता झाल्यावर चालकाने ठणाणा सुरू केला. मग हळू हळू ट्रॅफिकमधून बाहेर आलोही. पण ती धुसफूस आता ड्रायव्हिंगमधून बाहेर पडत होती. तेंव्हा सुचलेलं विडंबन. अगदी त्याच्या ड्रायव्हिंग इतकंच सेन्सलेस.
काव्यरस
अस्वस्थ!!
कुणी असं कुणासाठी का वेडं व्हावं ??
कुणासाठी कुणाचं जगणं अस थोडं व्हावं ….
धरणीने पावसाची इतकी वाट पहावी
भरभरून कोसळण्याची त्यालासुद्धा इच्छा व्हावी …
एकटं आकाश पसरत जातं निळ्याशार पाण्यावर
तुझी आठवण वाहत येते कातरवेळी वाऱ्यावर …।
तू म्हणतेस कोण आहे असं आयुष्याला पुरणारं
आहे कुणीतरी तुझ्यासाठी जळून पुन्हा उरणारं
प्रवास - अनुभव, वर्णन, वाचन आणि दर्शन!
मी आत्तापर्यंत लंडन, माथेरान, महाबळेश्वर, अलिबाग, गणपतीपुळे, कोल्हापूर, अजिंठा, कार्ला, मुंबई एवढी ठिकाणे फक्त बघितली आहेत.
ही चर्चा प्रवास वर्णन आणि संबंधित पुस्तके, मासिके, चॅनेल्स यासंदर्भात आहे. यापूर्वी मी प्रवास वर्णने कधी वाचली नव्हती.पण नुकतीच मीना प्रभूंची दक्षिणरंग (द्क्षिण अमेरिकेवर आधारित) आणि मेक्सिको पर्व ही लायब्ररीतली पुस्तके हाती लागली आणि मला प्रवासवर्णन वाचनाची आवड निर्माण झाली. मीना प्रभूंच्या इतर देशांवरील आणि इतर अनेक लेखकांची प्रवास वर्णनाची पुस्तके मी शोधून विकत घेतली आणि जसा वेळ मिळाला तसा वाचायला लागलो.
भारत माझा देश आहे??? सारे भारतीय माझे,,,,,,,,,???
आमचा पेर्णास्त्रोत
आमच्या पेर्णास्त्रोतामधे बर्याचं गोष्टींचा उहापोह केलेला दिसतोयं आणि त्याच्यावर प्रतिक्रिया लिहिण्यापेक्षा हा आख्खा लेख पाडणं मला जास्तं सोईस्कर वाटलं. शाळेमधे प्रत्येक दिवशीची सुरुवात राष्ट्रगीत आणि प्रतिज्ञेनी होते. रोजचा "प्रोटोकॉल" म्हणुन हा सोपस्कार उरकला जातो. किती जणं त्या राष्ट्रगीतामधल्या किंवा प्रतिज्ञेमधल्या गर्भितार्थ समजुन उमजुन त्याचा वापर रोजच्या जीवनात करतात?
मोबाइल रिचार्ज
'बघ तो नबंर ...नाइन. .टू. .थ्री फोर...सेवन'
'बरोबर अगदीच बरोबर, हे तीच्या चुकीचा नबंर ?',
'छे हो मी आसे करणारच नाही..',
'होतात हो चुका होतात. ..काका. .पण आसे घाबरू नका',
'घाबरू नका काय?