तुझ पावलांची आस, दारास नित्य आणि, आरास अश्रुनयनी, वदते जुनी कहानी. तुझ विसरु कशी मी, तुझ आठवू किती मी, अन रिक्त करता करता, तुझ साठवू किती मी ? दिमतिस काळ माझ्या, स्मरणे तुला अखंड, जाळून दिनरात, उरणे तुझे अनंत श्वासात घोळलेला, शरिरात रुजवलेला... सुगंध तुझ फिरस्ता, हृदयात सजवलेला. तुझ्यात मी जरी ना, माझ्यात तू अजुनी... राखेत मी जिवंत, गेले जरी विझूनी..

तासंतास समुद्र प्यायलो मी, दिवसभराचा सारा मुद्राभिनय, तपशिलासकट, थोडा-थोडा करून... बराच समुद्र प्यायलो मी. समुद्र.... स्वत:हुन जवळीक साधत, पायांशी घोळणारा... अथवा, सगळी गरळ मागे टाकुन, कोरडा निघून जाणारा. सारे ढग हाकून थकल्यावर, सूर्य गिळायला मोकळा झालेला.. लाल समुद्र. एक दिवसाचा समुद्र फाडून ओतला डोळ्यांमध्ये, मावळत्या तप्त सुर्यासकट. खारट समुद्र, वाहत राहिला बंद डोळ्यांमधून, बराच वेळ... सूर्य मात्र, विनासायास ह्रदयापर्यंत ग