एक होते झुरळ,चालत नव्हते सरळ चालता चालता पडले,गाडीत जाऊन बसले तिकिट नाही काढले,कंडक्टरने विचारले तू बाळ कोणाचा,मी बाळ आईचा आई कुठं गेली कामाला,भूक लागली पोटाला

लेक लेकीची बिलिंदर राणी पंधरा दिवसाची छकुली शोभते सर्वांची नानी. मोठे-मोठे डोळे तिचे पोपटासारखे नाक हिमाचली चेहरा तिचा गोरे गोरे गाल. सकाळी सकाळी गोड-गोड झोपते आपल्या नानाला किसी किसी देते. आत्या म्हणते गुडीया प्यारी मावशी म्हणते बाळ गुणी. शेजारी म्हणती किती-किती शांत लोभस गोंडस पटाईतांची नात. डिप्लोमेट राणी गालात हसते सर्वांना अशी मूर्ख बनविते . रात्र झाली कि खरे दात दाखविते आईला आपल्या रातभर जागविते . कुशीत नानीच्या घरभर फिरते जरा थांबता टाहो फोडते. मला पाहून ती डोळा मारते माय लेकींची कशी जिरवली. लबाड आमची बिलिंदर राणी नानांची तिची गट्टी जमली.

आठवणींचा भार ना हलका होई कुणाचा, आयुष्य जगताना जरा विसर पडे त्याचा . कधी ना पुसे ठसे आठवांचे, ते आहेतच ऋणानुबंध गतजन्माचे. कधी हासू , कधी आसू तरीही हव्याहव्याश्या वाटणाऱ्या, नकळत न सांगता क्षणक्षणाला जोडणाऱ्या नसत्या जर ह्या आठवणी तर काय असते आयुष्यात, आहे अनमोल ठेवा हाच प्रत्येकाच्या प्रारब्धात.

ये ग गाई गोठ्यामध्ये,बाळाला दूध दे वाटीमध्ये बाळाची वाटी,मांजर चाटी मांजर गेले रागाने,त्याला खाल्ले वाघाने वाघमामा गुरगुरतो,अस्वल मामी पोळ्या करते एक पोळी करपली,दूधासंगे वरपली दूध झाले कडू,बाळाला आले रडू

हल्ली मेघ धुंदीत येऊ लागले की स्मृतीतला गाव दिसू लागतो त्या गाव वेशी उभा मीच मजला पाहून अनोळखी हसू लागतो दशकान्तुनी उभ्या तिथल्या विक्राळ वटाच्या सावलीत जरासा बसू पाहतो स्मरणे ती जुनी अन बदलांच्या खुणा उद्विग्न नास्तिकासम तपासू पाहतो. पोपटी तृणांचा जुन्हा तो जिव्हाळा बदलाच्या भ्रांती फसू लागतो लोभस ते जग कधीचे संपले खरा भावनांचा उन्हाळा पुन्हा दिसू लागतो.. (कविता अपूर्णच आहे. अकरावीत असताना केव्हातरी लिहिली होती. बऱ्याच वेळा पूर्ण करण्याच्या प्रयत्न केला पण हा माझा कवितेचा पहिलाच प्रयत्न होता आणि त्यात तो इतका भव्य वाटणारा पण आशयाने जवळपास शुन्य होता कि ते कधीच जमले नाही.