बहरून येती अलगद कधी मनीचे भाव अनामिक निःशब्द होती ओठ कधी मौनाच्या लाख तर्‍हा मनपाखरू शोधत फिरते मौनाच्या अन शब्दकळा सगळेच कसे गं उलगडुनी सांगायाचे सांग तुला? कधी अचानक येई भरते झरतो हलके शब्दझरा हळवी होते कधी कविता बांध फोडुनी अस्तित्वाचा कधी घुटमळते ओठी, मौनाची होऊन चंद्रकला कधी मनाच्या उंबरठ्यावर झुलत राहते मौनझुला या डोळ्यातून स्वप्न तुझे हातात लाजरा हात तुझा क्षुब्धता कधी, कधी तृप्तता, आवेग अन मिलनाचा काय-काय अन कसे किती सांगायाचे सांग तुला? मन होई बावरे झुलताना स्वप्नांचा तो चांदणझुला तू लाजून हंसता गाली, जीव होतसे अधीर असा या जगण्याचे होते अत्तर मृदगंधही होतसे फिका मी सांगत फिरतो प

ब्लॉग दुवा रोजची गर्दी, रोजचा प्रवास, कटकट करत मी ऑफिसला येतो कंपनी ची कॉन्फरन्स, गोव्याला जायचं, आनंदाचा माहोल असतो हो काय? मी साशंक होतो. कसला तरी विचार करतो आता मिळाला ना ब्रेक ! मग यावं नाही का आनंदाला उधाण! मी म्हणतो उलट इथे मात्र मनालाच कसलातरी ब्रेक लागतो नाही; माझा प्रॉब्लेमच आहे. कसं जायचं? विमानाने? की कोकण रेल्वेने? चर्चा चालू ए कॅमेरा आण हं... स्विमिंग कॉश्चूम आहे का एक्स्ट्रॉ? जुळवाजुळव चालू मी आजच स्टॉक आणतो आपला! बेत आखणं चालू सहकर्मचारी मित्र होतो आणि प्रत्येक जण जणु गोव्यात पोचतो आणि मी?