हल्ली आत्महत्येचे खूपच प्रकार आणि कारणे ऐकू येतात्.....मन अगदी विषण्ण होते हे वाचून , ऐकून्.....म्हणून काही सुचलय ते मांडतोय..... हवी..... मरणाचा तुज ध्यास उगा का? जगण्याची ही आस हवी इतरांची सामान्य ठरावी... अपुली "स्टाईल" खास हवी ! गुणवत्तेच्या यादीवरती नाव असो वा नसो तुझे, 'पडलो तरीही अडलो नाही!' धडपडी अशी ही प्यास हवी ! कुणी कुणाला आवडते तर कुणास कोणी ठोकरते , जुने कशाला याद करावे? दाद सदा....नव्यास हवी ! उजेड कोणा जास्त भावतो मिणमिणता कोणास हवा ! कवाड ज्याचे तो उघडू दे, जळण्याची सवय्.....दिव्यास हवी !

फुलणे नव्याने नको आणखी उमलून मिटणे नको आणखी घायाळ व्हावे पुन्हा मीच का इष्कात झुरणे नको आणखी गंधात न्हालो तुझ्या साजणी निशिगंध चाफे नको आणखी येणे तुझे क्षणभराचेच का पेटून विझणे नको आणखी नजरेत जरबी कट्‌यारी तुझ्या बंदी, पहारे नको आणखी धुंदी चढावी सुरांनी तुझ्या कुठले बहकणे नको आणखी जगतोच आहे तुझ्याही विना आधार फसवे नको आणखी जवळीक नाही अताशा कुठे जखडून घेणे नको आणखी जयश्री अंबासकर

प्रेरणा साय वरची आत दुधाचा साठा चोरटे आयुष्य देतो मालकास धोका बंद जरी असली घराची खिडक्या दारे एक तरी असतोच ना उघडा झरोका चोरणे हा वारसा की धर्म माझा? सोडेन कैसा मी एकतरी मोका सोबती जरी काळोखगर्भाचा उबारा सापडतो अचुक मज फडताळातील चक्का ध्यास असतो मग हळूच पळून जाण्याचा बसतो नाहीतर जळक्या लाकडाचा दणका हाणतोय जर रंगा चौक्यावर चौका तो कैसा कवी शाहरुख जो ना मारेल छक्का !! -कवी शाहरुख

माताय! असला लॉलीपॉप हाफवॉली मिळाल्यावर काय करावं बरं म्या पामरानं?

रात्र काळी, चंद्र भाळी तरूण चांदणी नवी नव्हाळी नशा आगळी, सूर पाघळी सळसळणार्‍या रानोमाळी पिसे जीवाला, वेड मनाला झुळझुळ वारा, गंध ओला कोण काजवा, उगा हासला तीट लावतो अंधाराला नक्षत्रांच्या सहस्र माळा धरेच्या गळा, साज आगळा पहाट वेळा, धुक्याची कळा रंग केशरी, या आभाळा गारठलेली, धरा ल्यायली शुभ्र धुक्याच्या, गर्द शाली सूर्यकणांची मैफ़ल सजली क्षितिजावरच्या, भव्य महाली पहाट लेणे, रूप देखणे, किलबिल गाणे, नवे उखाणे शब्द रंगणे, मनी गुंफ़णे कविते, हे तर तुझेच देणे..! - प्राजु

क्रांतीताईंच्या सुंदर गजलेत असं काही वाचलं की पुन्हा एकदा जुन्या दिवसांशी 'धोका' झाल्याची जाणीव प्रबळ होते आणि मग.... पृष्ठ वरचे, 'खास मेनू' अन सलोखा बायडी आभास नुसता, रोज धोका! बंद केली 'डायराने' सर्व दारे आयडी आला कसा, नसता झरोका? बारश्याला मीच 'मामा', कर्म माझे? सोडला हातातला प्रत्येक मोका! सोबती संपादकत्त्वाचा उबारा, आणि शिल्लक मेंबरांचा मंद ठोका बास आता सोंग हे वैचारिकांचे कंड 'चतुरंगास' सुटला हा अनोखा! -चतुरंग