Skip to main content

मो(गा) बाईल अर्थात प्रेमळ बायको

लेखक विनायक प्रभू यांनी शनिवार, 18/06/2011 10:26 या दिवशी प्रकाशित केले.
काहीही लिहीले तरी क्रिप्टीक म्हणायची स्टाइल आहे म्हणुन शिर्षकातच खुलासा. "हा मोबाइल चार्ज झालाच नाही" बटन दाबलेत का? बटन दाबल्याशिवाय तो चार्ज कसा होइल? कधी जाणार तुमचा धांदरट्पणा? मो(गा) बाइल "असु दे हां" आता बसा चरफडत.मो(गा)बाइल "बॅट्री जुनी आहे. चार्ज व्हायला कमीत कमी एक तास. ऑफिस मधे तसे विषेश काही नाही. पण एक तास काय करु?" सहा महीने सांगतेय. बॅट्री बदला म्हणुन. उगाच चार्जींग मधे वेळ का घालवायचा माणसाने? मो(गा)बाइल) "आजच बदलतो. पण आता वेळ कसा घालवु." मनाचे श्लोक म्हणा. आणि जरा महागाची खरेदी करा. वर्षभर तरी यायला पाहीजे.मो(गा)बाइल. "त्या पेक्षा असे करु या का? मी बेल बंद करतो.

(रेडा म्हणे वडाला)

लेखक सूड यांनी शनिवार, 18/06/2011 09:23 या दिवशी प्रकाशित केले.
आमची प्रेरणा रेडा म्हणे वडाला "भलताच जाच आहे दोरे बरे अरे हा यमराज त्रास आहे. ने-आण मी करावी, यमभार मी वहावा तरी मजसी तो म्हणे की, "तू बावळाच आहे!" ना इंक्रिमेंट काही, ना सुट्टी घे कधी जो ऐसा गुलाम त्याला नेहमी हवाच आहे. जातो आता निघोनि धाडून मेल त्याला कैसे हरेल प्राण ? मग कोण भार वाहे ? वैविध्य वाहनाचे त्या पाहूदेच आता सांगेन जॉब माझा हा सातवाच आहे." बघा जमलंय का ते !! अवांतरः त्या 'सातवाच आहे' ला काही धक्का लावावासा वाटतच नाही, ते समस्यापूर्ती साठी दिल्यासारखं वाटतं. ;)
काव्यरस
भयानक
हास्य
करुण
अद्भुतरस

विहीर

लेखक आपला अभिजित यांनी शुक्रवार, 17/06/2011 19:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
परसदारातल्या विहिरीचं आकर्षण किंवा अप्रूप अजिबात नव्हतं. आपलं बालपण हे किती अमूल्य आणि अविस्मरणीय आहे, हे कळण्याचं ते वय नव्हतं. घराच्या मागच्या अंगणाला लागूनच विहीर होती. आजही आहे. माझ्या बालपणी पंप, नळ वगैरे आधुनिक सेवांचा आम्हाला गंधही नव्हता. रोज विहिरीवरून पाणी भरायला लागायचं. अंगणातल्या माडांना आणि फुलझाडांना विहिरीचंच पाणी काढून घालावं लागायचं. आजोबा या कामात एकदम पुढे असायचे. आम्हाला कळायला आणि झेपायला लागल्यापासून आम्हीही मग त्यांना मदत करायचो. मला आठवतंय, तेव्हापासून विहिरीचं पाणी काढायला दोन रहाट होते. त्याआधी त्यांच्या मध्ये एक तिसरा रहाटही होता, अशी आख्यायिका ऐकायला मिळायची.

लेखक बोलला..

लेखक ५० फक्त यांनी शुक्रवार, 17/06/2011 18:00 या दिवशी प्रकाशित केले.
आमची प्रेरणा - http://misalpav.com/node/18275 -- वड बोलला यमाला लेखक बोलला संपादकाला ' हा काय पेच आहे ?' उडवावयला धागा का मी एकटाच दोड्का आहे ? धागा इथे काढावा, खरडी जरा कराव्या वाचकांस त्या म्हणावे ' मी पण नवाच आहे' जो आय्डि कंपुबाजी करण्यास वापरावा ऐसा अजुन एक डुआय्डि हवाच आहे प्रतिसाद,खरडी अन व्यनि फक्त ज्येष्ठां वाचने फक्त माझी, हा शुद्ध जाच आहे अमरता अन अभय मिळु दे मम धाग्यास आता मगच सांगेन आय्डि हा, माझा सातवाच आहे ५० फक्त ही इथली एंट्री आहे..(म्हणजे मी इथं तरी नवा आहे)
काव्यरस
हास्य

जगरीती

लेखक शैलेन्द्र यांनी शुक्रवार, 17/06/2011 13:57 या दिवशी प्रकाशित केले.
हळुच मंद मालवे, कालचा नवा शशी, हळुच धुंद पैंजणे, वाजती मनी कशी... विरत रात्र विझतसे, विरत ना तरी स्मृती, फिरत फिरत नेतसे, स्मरत तुज तवप्रती, तरल धुंद मोहकसे, अननुभुत मधु पिशी.. मनास ओढ लावते, एक खिन्नशी भिती, झरत झरत जातसे, अस्फुट्शी कालगती, फिरुन परत येतसे, भ्रमीत मुग्ध नेणीवशी.. आहेस जरी मजसवे, तिच तुच, तव प्रीती नाहीच का राहीलो, मीही तोच, जगरीती? धुसर का होतसे, हे सत्य स्वप्न शुक्राशी..

आठवणींच्या चारोळ्या

लेखक मिसळलेला काव्यप्रेमी यांनी शुक्रवार, 17/06/2011 13:02 या दिवशी प्रकाशित केले.
१. मनाच्या गाभा-यातून घोंघावतेय आठवणींचे वादळ थरथरणा-या पापण्यांतून ओघळतायत आनंदाश्रू नितळ
२. एकदा त्याच किनार्‍यावर एक स्वैर लाट भेटली त्या लाटेवर झालेली स्वार एक आठवण घेऊन आदळली
३. गंधुली अंगणातील रातराणीची सांजवेळीच मोहरून पसरली छोटुली कळी तुझ्या आठवणीची अवेळीच बहरून उमलली
४. तुझ्या आठवणींशी हृदयाची पहिल्या प्रहरी झडली चकमक जिंकता जिंकता हरलो मी राहिली अनंत वेदनेची तगमग

वेडे मन

लेखक प्रिया ब यांनी शुक्रवार, 17/06/2011 12:14 या दिवशी प्रकाशित केले.
का नकळत एखाद्यात इतकं गुंतत जातो? त्या एका कटाक्षासाठी इतकं झुरत राह्तो? तो मात्र धुंद असतो त्याच्याच विश्वात तुम्हाला टिचभर जागा नसते त्याच्या जीवनात का हे अशक्य स्वप्न उराशी मी बाळगले? खरया परिस्थितीला सामोर जाण अवघड वाटू लागले हरवलेल्या मनाची मीच समजूत काढत राहिले.. कंठ दाटून आला आणि डोळे पाणावले!!!
Subscribe to