बरं का मंडळी ...... एकदा एका गावात .. मोठी लगीन घाई झाली पायताणं नाही कुणाच्या .. पायामध्ये राहिली । फेटे आणि मुंडाशी .. डोईवर चढली बिलवर , पाटल्या संगे .. नथ ही झुलली । जिलब्यांची रास .. श्रीखंडाचा घास रंगीत रांगोळीची .. पंगतही सजली । नाव घ्या, नाव घ्या .. मंडळी बोलली नवी नवी पाटलीण .. गालातच हसली । घेऊ कसा उखाणा .. (तिला) कोडं पडलं नवं कोणाचं नाव ? .. आणि कसं बाई घ्यावं? । सगळे म्हणती बाई .. लाजू नको काही नाव घे झोकात .. आणि सांग काही-बाही । पाटलीण बोलली लाजून .. घेते मी नाव मान तुमचा राखून ताई, माई, अक्का जरा ...

आमची प्रेरणा http://misalpav.com/node/20071 , http://misalpav.com/user/7236 आणि http://misalpav.com/user/707 जेवणाच्या पंगतीला , मोदकाचा घास आहे आणखी तो मठ्ठ्या संगे , मसालेदार भात आहे भजी होत , कांद्याची ती, श्रीखंड वाटी सवे गं केळीच्या पानात या , आणि जिल्बीची रास आहे मीठ,चटणी ,लोणचे, कुरडया ,कोशिंबीरी डाळ वांगे नी फोडणीची , ही तर्रीही खास आहे. चवीचवीने जेव जरा , बेत आज खास आहे पाहिले नसे कधी असा ;आतिथ्याचा स्वर्ग आहे चंदनाचा मोगर्‍याचा , केवड्या

अंधार हा असा, काळोखल्या दिशा तुजवीण सख्या रे, दयनीय ही दशा मारू कुणा मी हाका तू देवाघरचा वासी सांगू दुखः कुणाला तू केवळ मनात वससी दाखवू कुणाला मनातली स्वप्ने तुजसवे पाहिलेली जो तो हळहळे क्षणभर नि दाखवे सहानुभूती नको खोटा आधार कुणाचा जगण्यासाठी तुझ्या प्रेमाच्या बळावर मरीन भरारी मोठी

हव्या हव्याशा वाटणा-या रत्नांना नकोनकोशा वाटणा-या लहरी वाहून नेतात मागे ठेवून जातात एक काळपट तवंग आणि पेरून जातात काही नवीन रत्न; खिजवायला कुणा तिस-याच्या किना-यावरून खेचून आणलेली. त्याच किना-यावर त्याच लहरींना आज वाह्तोय हे अर्घ्य न गवसलेल्या मोत्याचं श्रद्धा म्हणून नाही, वेचणा-याच्या प्राक्तनाची लाचारी आणि खेचणा-याच्या नशिबाची मुजोरी संपवण्याचा एक प्रयत्न म्हणून.