जी माणसे कुठल्याच डिजीटल प्रोफाईल मध्ये नसतात, त्यांचे जगणे कसे असेल, हा प्रश्न मला छळू लागला, आणि मला माझ्या डिजीटल विचारांची भिती वाटू लागली... जी माणसे ऑफलाईन असतात त्यांचे लाईफ कसे असेल या प्रश्नाने मला परेशान केले आणि मला माझ्या डिजीटल चिंतेची काळजी वाटू लागली... मग, या डिजीटल तुरुंगातून सुटका होण्याची वाट पाहताना मी विंडोजमध्ये डोकावून पाहते... तर, खऱ्या जगण्यातून सुटका म्हणून डिजीटल तुरुंगात येणारे लाखो, करोडो लोक समग्र पृथ्वीला वेढा घालून, प्रकाश डोळ्यांवर घेत 24/7 काल डिजीटल दोरीवर चालत असतात... मी ते डिजीटल जगाचे सत्यरूप पाहून हादरून जाते, आणि परत विंडोजमधून आत येऊन माझ्या

एकटा मी चालताना सावली सोडून गेली तापत्या सार्‍या उन्हांना हसत ओलांडून गेली वेदनांना लपवणारे मुखवटे माळून गेली शुभ्र सारे जीवघेणे सोसण्या सांगून गेली

कशाला हसावे कशाला जगावे कशासाठी अन्याय हा पार्थवा असत्यास कवटाळुनी मी जगावे कुणाला वदू माझी ही वंचना निशेच्या कुशीतून जन्मास यावे मला बागडाया तमाचे रण कधी भेट नाही स्वतःच्या पित्याची संबोधती सूर्य नारायण नसावे मला का कधी स्वत्व माझे पित्याने दिले दान तेजः कण युगे लोटली आज आहे उभा मी निशेला करोनि स्व ला अर्पण सभोवताली अति क्षुद्र तारे स्व प्रकाशे आनंदात तेजाळती कधी सर्व एकत्र येऊनि मजला कटू बोल बोलुनी वेडावती जरी पृथ्वी लोकी अति मूल्य माझे स्वतःसाठी आहे अति गौण मी आकारे ही पूर्णत्व नाहीच मजला रवीच्या प्रकाशे सदा अर्ध मी नको ते अलंकार तेजः कणांचे जयावीन मी न माझा उरे नको ती स्तुती अन नको ती