चेहर्‍या मागे चेहरे दडलेला खरे-खोटे कुणास कळला? प्रत्येकाचा रंग वेगळा काळा, गोरा कुणी सावळा गोर्‍यात कधी काळा लपलेला काळ्यावरती गोरा फासलेला सावळ्याचाही रंग वेगळा प्रत्येक चेहर्‍याचा भाव वेगळा भाव-भावातही लपंडाव चालला दुसर्‍यच्या दु:खात सुख दडलेला सुखात दुसर्‍याच्या चेहरा पडलेला होवो प्रत्येक चेहरा समानतेचा पारदर्शी माणूसकीचा अन सुंदर, सज्जन निर्मळतेचा.

आणखी एका (अर्धवट) कवीची (अर्धवट बिघडलेली) कविता. बघा ब्वॉ रिपेअर करता येते का .. रात्र झाली, दीप निवले आकाश झाले काळे | भुरा चंद्र हसे पहा; बोले काय गो झाले |

तुझे गाणे तुझे नाही तुझे असणे तुझे नाही ते किंचित हंसणे तुझे नाही.. तो गंधार, तो मल्हार असतील ते सुर तुझे, पण त्याचे वेड तुझे नाही ! तुझ्या ओठीचा शब्द तुझ्या गळ्याचे सुर व्यसन कोकीळे ते तुझे नाही ! तुझ्या सुरातली तंद्री तुझ्या स्वरातली धुंदी ते धुंदावणे तुझे नाही ! तानपुर्‍याची मधुर तान किंचित लवणारी सुरेल मान ते वेडावणे तुझे नाही ! तुझे सुर श्वासात भिनलेले त्या स्वरांसह श्वासांची गती वाढणे तुझे नाही! तो हक्क आम्हा रसिकांचा तुझ्या गळ्याच्या गुलामाचा ते भाग्य कोकिळे तुझे नाही स्वरकोकिळा मा. लतादीदींच्या एका वाढदिवशी ही कविता केली होती. विशाल

या तनुचा माझ्या करशी दररोजचा घास तुझा डोंबिवली वा धारावी, घरभर हा वास तुझा तू जळी अन् तू नाली, इवलासा श्वास तुझा ए.सी.च्या खालीसुद्धा रंगतो तो रास तुझा मॉर्टीन असो वा कछवा, धसका जीवास तुझा गुणगुणता कानी करती सगळे दुस्वास तुझा नाना रुपे बळावे अवतार तो, भास तुझा डेंग्यू अन् मलेरियाचा आजारी खास तुझा तारशील भवसागरी? मागे घे डास तुझा झोपु दे जरासे रात्री, प्रभु मी रे दास तुझा प्रेरणा: क्रान्ति ताईंचा दास