तो आला, नेहमी प्रमाणेच धाड धाड करून शूज रॅकमध्ये ठेवले आणि घरात आला. धडामकन सोफ्यावर पडला, त्याच्या गाडीच्या आवाजानं मी बाहेर आले, पण नेहमीसारखी नव्हे. माझ्याकडे पाहताच त्याचा भडका उडाला, तो उडणारच होता हे मला माहीत होतं. "आशु, अजून सकाळचाच ड्रेस अंगावर ? " " हो ! काय वाईट आहे त्यात ? " " तुला माहीताय मला आवडत नाही " " नसू दे आवडत, मी काही बाउंड्रीवर फिल्डिंग करत नसते की डाइव्ह मारून चेंडू अडवताना कपडे खराब होतील " " तू रैनासारखी फिल्डिंग कर, किंवा द्रवीडसारखी बॅटींग कर पण जरा टापटीप राहायला काही प्रॉब्लेम आहे का तुला ? " " हे 'तू' मला सांगतोयस ?

जवळपास ६-७ वर्षांपुर्वी सागर आर्ट्स (रामायण बनवणार्या रामानंद सागर यांची कंपनी) नी दूरचित्रवाणी इतिहासात मैलाचा दगड ठरावी अशी मालिका दूरदर्शनवर आणली. "उस देश की सरहद को कोई छू नही सकता... जिस देश के सरहद कि निघेबान है आँखें" हे शीर्षकगीत कानावर पडलं, की पुढचा अर्धा तास काहितरी भन्नाट बघायला मिळणार'च', या खात्रीने आम्ही टीव्हीसमोर डोळ्यात प्राण आणून सरसावून बसत असू. अत्यंत कमी बजेटमध्ये चित्तथरारक साहसकथा पेश करण्याचं निर्माता-दिग्दर्शकांचं कसब तर वाखाणण्याजोगं.