पोर्ट्रेट म्हणजे रूढार्थाने चेहरा चितारणे पेन्सिल, चारकोल , शाई , रंग असं काहीही वापरून पोर्ट्रेट म्हणजे सर्वसाधारणपणे एक कपाळ , भव्य ( भव्य कपाळ वाले लोक भाग्यवान किंवा श्रीमंत असतात असं म्हणतात) किंवा अरुंद , आठ्यांनी भरलेलं किंवा अगदी सपाट जी ए कुलकर्णींच्या कथेतली कपाळावरची तटाटलेली शीर दाखवणारं कपाळावर आलेली केसांची बट किंवा चक्क टक्कल दोन भुवया पांढऱ्या किंवा काळ्या कुळकुळीत सुबक कापलेल्या किंवा शरीरावरील सर्वात दुर्लक्षित भागांपैकी एक एकमेकींना न जोडलेल्या एकमेकींना जोडलेल्या ( असे लोक भाग्यवान किंवा श्रीमंत असतात असं म्हणतात) दोन नाकपुड्या असलेलं एक नाक

आपण व्यर्थ शृंखलेत बरबाद झालो खोलीची पर्वा न करता दरीत पडलो एका चुंबनाने दोघ मोहजालात अडकलो एक प्रेम ज्याला नाकारू नाही शकलो आजन्म बोलू नकोस , की तू असच सोडलं , मरेपर्यंत हवीये तू मला …. मृगजळाच्या मागे धावयचा नाही मला , मरेपर्यंत हवीये तू मला …. 'नो बॉल' सारखा आलोय तुझ्याकड , सडकून मैदानाबाहेर पाठवू नकोस मला तुझ्या 'क्रीझ' जवळ यायचा होता पण तू 'extra hit 'ला ही सडकलं आभाळाच्या ही वरती तुला मी चढवलं आत्ता तुझे डोळे खाली बघायला हि लाजल सारच बदलल, तू माझ्या मनाला जाळलं अन त्याच राखेत जमिनीवर प्रेम अडकलं आजन्म बोलू नकोस , की तू असच सोडलं , आजन्म हवीये तू मला ….

अनुभव अनुभव हा अनुभव असतो. प्रत्येकाचा वेगळा असतो. अनुभव सुखद असतो किवा दु:खद असतो. दु:खद अनुभव आयुष्यावर काळी छाया पसरवतो सुखद अनुभव आयुष्याला सोनेरी किनार देतो. सुखद अनुभव थकल्या जीवाला आसरा देतो, मनावर फुंकर घालतो. मलाच दु:खद अनुभव का म्हणून विचारू नये. दु:खद अनुभव दुसऱ्याला का नाही म्हणून खंतावू नये. कोणता अनुभव मिळेल हे आपल्या नशिबावर अवलंबून असते. मित्रानो, प्रत्येक अनुभव घेत जावे. प्रत्येक अनुभवातून शिकत जावे. दु:खद अनुभव तुम्हाला शिकवतो. सुखद अनुभव विकार वाढवतो. दु:खद अनुभवाने खचू नका. सुख - दु:ख हे निसर्गाचे चक्र आहे. देवही एव्हडा निष्टुर नाहीये. त्याच्याकडे सोसायला बळ म

सर्वांनी बंद केल्या मजकडे येणार्या वाटा राहिली फ़क्त तुझ्या पाऊलाची वाट आत्ता स्वत:चे जीर्णावशेष घेवुन सोबतीला जुन्या स्मृतींच्या आधारे उभा गाभारा माझ्या स्वप्न राज्यात ना राणी ना प्रजा विना प्रजेच्या राज्याचा मी हा अभागी राजा न उगवताच कशी मावळते चांदणी किनार्यास न भेटताच परततात लाटा सुमनावरती स्वप्न शय्या सजलीच नाही फ