मास्तर म्हणतात पोरांना पिरेम लय वाईट करू नका कधी तुम्ही जाल सर्व खाईत II झाडे लावा, गुरे चारा मायबापास पोसा पिरमामध्ये हे शक्य नाय मग का स्वतःस कोसा ? पिरेम पिरेम करता करता माझी बिनपाण्याची झाली सोन्यासारखी नोकरी जाउनी घंटा हाती आली II हाती छडी अन टोपी घेऊनि शाळेमंधी जातो डोक्याला मॉप शॉट लावूनी घरी घ्यायला परत येतो II पगारपाणी ना येळेवरती वाढला भांडणतंटा छडी घेऊनि फक्त बडवितो म्या शाळेमधली घंटा II सिद्धेश्वर विलास पाटणकर C

एक अधिक एक=दोन! डायल केल्यावर लागलाच्च पाहिजे फोन! नेटवर्क बिझी असू शकतं. रेंज नसू शकते. कदाचित स्वीच अॉफ असू शकतो समोरच्याचा फोन! या वास्तविक शक्यता ग्रुहीत धरणार कोण? .. छे! छे! लागलाच्च पाहिजे फोन. कारण,एक अधिक एक=दोन! गणितात आयुष्य पहायचं. पण आयुष्याचं गणित शिकायचं नाही! पहिल्या एक आणी दुसय्रा एकच्या किं~मती मधली तफावत..मूल्यांचं वेगळेपण? त्यांचं मूळ १ असणं,नसणं? त्यांची भूक तहान तर अमान्य, अस्विकार्यच! कारण एक अधिक एक=दोन! यापेक्षा वेगळी जीवननिष्ठा कोण??? ह्हूं!!! लागलाच्च पाहिजे फोन! कारण,एक अधिक एक=दोन! एक अधिक एक=पाच! एक अधिक एक=दहा! कधी कधी मायनस दहा देखील!

बाप हा ताप नसतो, पोरा आईचा पदर पकडून चाललास खूप खूप मोठा झालास विसरलास लेका बापाला आता उगा करतोयस तोरा II घास जरी आईने दिला तरी घासत तो बापच होता त्या तुमच्या पोटासाठी इतरांसमोर वाकत होता त्याच्या वाकण्याने तुला कणा दिला मान मरातब मिळाला अन तू लेका सर्व विसरला II दुध नाही पाजले पोटात नाही वाढवले पण ते दिवस मोजणारा तोच होता तुझ्या आगमनाने आनंदाश्रू गाळणाराहि तोच होता तुला रडताना बघून तळमळणारा पण तोच होता II आरं त्यो जर रडला असता तर तू कसा रं वाढला असता तुमहाला वाढताना बघून तो मात्र जगासमोर कायम वाकत होता तो ताप नव्हता तो तुझा बाप होता , फक्त तुझ

विटेवरून उतरून तो आभाळ भरून वाहतो, माझा सावळा-सुंदर माझ्या एवढ्या जवळ राहतो ... शब्द शब्द श्यामवर्ण, अर्थरंग ल्याला, लिहिता काही अक्षर, विठू भेटी आला .... आषाढीची भक्ती जग खाई दूध तुपाशी रात्रभरला माझा विठू चांदण्याला उपाशी

मी प्रेमपुरीचा विठ्ठल माझी वेगळीच रखमाई तुझं जमणार नाही माझयासंगं का करते उगा तू घाई ? II तू सुखी राहा तुझी बाई लांबच बरी तू वाटते उगा तंगड्या घालू नको मधी सात जन्मात मिळायचो नाही II माझी येगळीच तर्हा तिऱ्हेवाईक मी येगळा रखमा शिवराळ असली तरी तिच्यासंगेचं मी बरा II मला ठावं तुझे डाव नको तिथे डोकं लाव भोळा ढंगाने जरी मी नको मला आजमाव II आत आवाज मज येई तुझया नाटकी शाळेचा नेहेमी दुर्लक्ष करितो धन्य माझी ती रखमाई II सिद्धेश्वर विलास पाटणकर C

ढगाच्या आतले विजेचे वेटोळे सुटून मोकळे डोंगरा डसते...तिथे ती भेटते निबिड रानात पोपटी पानात झुकून बघत मोतिया थेंबात ...किणकिण हासते भणाण वाऱ्यात लाटेच्या गाजेत चांदीच्या वर्खात किनारा कोरत ... माझ्याशी बोलते