मिसळपाव
वाङ्मय
एक कविता हरवलेली ... सापडली :)
शाळेत शिकलेल्या कविता, कोणतीतरी त्यापैकी एक मनात कुठेतरी घर करून राहिलेली आणि खूप खूप आवडलेली, भावलेली. काही वर्षांनंतर ऐकली की मनाला आणखीच जास्त भुरळ घालणारी. मला वाटत आपल्या प्रत्येकाची अशी एखादी 'खास' कविता असेलच. माझीही होती. शाळेत खूप खूप आवडलेली म्हणून माझ्या एका मैत्रिणीने तिच्या स्वतःच्या सुंदर हस्ताक्षरात मला लिहून दिलेली. पण नंतर नोकरी-संसार या सगळ्या पसाऱ्यात हरवून गेली. दोन-चार ओळी लक्षात होत्या पण पूर्ण नीट अशी आठवेच ना.
शोधली म्हणा, गुगल करा काहीही सापडतं ... पण नेमकी हीच नाही मिळाली, का मलाच शोधता आली नाही काय माहित.
याद्या
3350
एक भिजलेला चहा...!
.......पाणी झरत चालले- आज आभाळ फाटले,
पावसाला पावसाने -वर ढगांत गाठले,
पाणी झरत चालले - उभ्या रानाला तहान,
आता किलबिलत आहे, राना.....
सौमित्र कुजबूजत होता... माझ्या जुन्या फिलिप्स च्या टेपरेकॉर्डर वर! बाहेर उन्हाची लाही- लाही होताना, "गारवा" अल्बमने नेहमीच साथ दिलेली... इतकी, की गेल्या २-३ वर्षांत कॅसेट घासून, सौमित्र दोन-दोनदा बोलतोय की काय, असा भास व्हावा!!
रणजित देसाईंची 'अभोगी' कादंबरी वाचत होते, अगदी पालथी पडून, छानपैकी पाय हवेत हलवत!
उन्हाचा त्रास मात्र खरेच सोसवेना, शेवटी उठून पंख्याचा रेग्यूलेटर खच्चून पिळला आणि जेव्हा लयीत डुलत त्याने '५' चा ताल धरला, तेव्हा कुठे हायसं वाटलं....
याद्या
5517
तुझी म्हातारी मेली तर मी काय करू..
प्रेरणा :- मला झालेला 'डायरीया'.
मी तर रस्त्याने बोंबलत हिंडत होतो
मी तर भेळपुरी खात होतो
मी तर पोरीला गंडवत होतो
बोंबलत हिंडत होतो, भेळपुरी खात होतो
पोरीला गंडवत होतो
तुला मिर्ची लागली तर मी काय करू..
मी तर उकीरडे फुंकत होते
मी तर रवंथ करत होते
मी तर डोळे मारत होते
उकीरडे फुंकत होते, रवंथ करत होते
डोळे मारत होते
तुला मिर्ची लागली तर मी काय करू .
आग लागो सार्या दुनीयेला,
गेम टाकणार तुझ्यावर प्रेमदिवाणा..
लेखनविषय:
याद्या
11339
कोचिंग क्लासेस -२
कोचिंग क्लासेस
कोचिंग क्लासेस -१
आयज आमी आमच्या घरांनी किदें किदें आसतां ते पळोवया. सुरुवात करतां रांधय कुडीतल्यान. रांधय कुड म्हणजे किदें? तुमचें किचन मरे तें!
आमच्या रांधय कुडीत आता गॅस आसतां, पुण पयली मातयेची चूल असताली. मसालो वाटपाक आता मिक्सर आसतां, पयली फातर असतालो. त्या फातराचेर वाटप म्हणजे बरें मेहनतीचें काम. आपसोच व्यायाम झालो. आदोळी सामकी गरजेची. भाजी बी शिनपाक आदोळी जायच. तुमी ताका विळी म्हणटात. ता़जेर नाल्लाची सोय काढपाक मेळतां.
लेखनप्रकार
याद्या
9266
असीर
असीर करके हमें क्यों रिहा किया सैयाद,
वो हमसफीर भी छूटे, वो बाग भी न मिला।
-'जलाल' लखनवी
एकटेपणाचे दु:ख अफाट असते आणि ते ओझे खांद्यावर घेउन आयुष्यभर वणवण भटकण्याची शिक्षा मृत्युपेक्षाही भयानक. लखनवी च्या शायरीमधला पक्षी म्हणुनच पारध्याला (सैयाद) म्हणतो आहे " बाबा रे कधी काळी मला कैद (असीर) केले होतेस ते होतेस पण आता असे एकट्याला सोडुन का देतो आहेस? जिथुन कैद केले होतेस ती बाग तर आता कोसो दूर आहे आणि ज्यांच्यासाठी जगायचे ते कोणी आसपास उरलेले नाही.
याद्या
13391
अष्टभूजा...की....अष्टावधानी की....
एक वर्ष झाले आणि आम्हाला घरी जायची ओढ लागली..कंपनीत रीतसर अर्ज केला आणि तिकीटाची वाट बघत बसलो...
घरी तशी कल्पना दिली आणि घात झाला..
दुसऱ्या दिवसापासून बायकोने सामानाची यादी द्यायला सुरुवात केली...ह्या वेळी सुका-मेव्या शिवाय इतरही यादी खूप होती...मी पण खूपच चिडलो आणि बायकोसाठी काहीच खरेदी करायची नाही असे ठरवले...
एक दिवस रजेचा अर्ज मंजूर झाला आणि मी विनंती केल्याप्रमाणे दुबई थांबा असलेले तिकीट पण मिळाले... चला आता पूर्ण १ महिना फक्त आराम...
याद्या
4465
जीवन, भाषा, साहित्य वगैरे वगैरे
हे लिहायला बसण्यामागे माझ्या मनात अधून मधून पडत असलेलं प्रतिबिंब शब्दरुपात ठेऊन ते स्वत:साठी पुन्हा एकदा व्यवस्थित समजून घेण्याचा उद्देश आहे. एरव्ही क्षणभर क्षणभर झरणार्या काळाच्या मंद गतीने आयुष्य उलगडत जाते; आणि आयुष्याचं सुस्पष्ट नखशिखांत जसं आहे तसं रुप त्या क्षणभरात पहायला मिळत नाही.
लेखनविषय:
याद्या
4409
रंग...!
अनेक रंग माझ्या ओंजळीत दिलेस... अगदी हळूवारपणे...
हरखून गेले ते रंग पाहताना... माझ्या ओल्या डोळ्यात त्या इंद्रधनूचं प्रतिबिंब तरळलं.... नजर हलेना माझ्याच भरलेल्या ओंजळीवरून...
तू : पाहतेस काय?
मी : हे...... हे रंग.. कित्ती आहेत!! सुंदर एक- एक...
तू : हम्म, तुझेच आहेत
मी :सारे?
तू : हो
मी :काय म्हणू?
तू : डोळ्यांनी सांगितलं सारं..
याद्या
4204