वाङ्मय

पांढरपेशी कविता

क्षितीज खादी कुरतडताना इमारतींच्या गच्च्या
फिरते वणवण ऊन खडीच्या रस्त्यांवरती कच्च्या

मिचमिचणारा प्रकाश शहरी जागा चोवीस तास
खिडकीमधल्या चंद्रालाही चाळीशीचा त्रास

गंधभारला धूर झिरपतो हवेत जर्जर ओल्या
मेंदू बुरसट, हृदये कोंदट हवेशीर पण खोल्या

गणती नाही किती चिरडली झुरळे पायाखाली
दरवाज्याच्या फटीत मेल्या असतील लाखो पाली

चादर गुधडत लोळत पडली कळकट मळकट गादी
फुटक्या फरश्या मोजत बसली चामखिळींची लादी

शौचकूपांच्यासभोती फुलल्या उठवळ बागा
कुंपणही मागत आहे त्याच्या हक्काची जागा

वेड हे रक्तात माझ्या वादळाशी झुंजण्याचे
जे किनार्‍याचेच प्रेमी वेगळे सगळेच त्यांचे

पेटले वणवे विखारी ज्यात मी झोकून देई
वाचवाया कातडी ना, कौल मिळती काळजाचे

होऊ दे उध्वस्त आयू, होऊ दे जखमी जटायू
घ्येयपथि हे घातलेले गालिचे ही कंटकांचे

जो लढे लोकार्थ त्याला भुलविती ना शब्दलेणी
दार मौनाचे खुणावी आतले हृदयांतरीचे

नाव गेली दूर आता राहिले मागे क्षितीज
रोखलेले शोधडोळे चमकती दीपगृहाचे

--अशोक गोडबोले, पनवेल.

ना शोधितो किनारा
ना धुंडितो निवारा
मी धुंद वादळाशी
अविराम झुंजणारा

चुंबावया नभाला
झेपावतात लाटा
उद्दाम कालियाचे
शिर मीच ठेचणारा

दर्या अथांग माझी
टाकी गिळून नाव
तेजाळ रत्नगुंफा
तिमिरात शोधणारा

आयाळ पिंजणारा
झोंबे पिसाट वारा
दुर्दम्य निश्चयाचे
मी शीड रोवणारा

धावून ये घनांची
रणधुंद मत्त सेना
मी नेत्र शंकराचा
अंगार ओकणारा

आभाळ फाडुनी ये
बिजली कडाडणारी
नी निग्रही ध्रुवाशी
रणनाळ जोडणारा

--अशोक गोडबोले, पनवेल.

एका कोल्ह्याने एकदा, आव आणला सिंहाचा
केला निवाडा झिंगून, दारूबंदीच्या प्रश्नाचा

त्याच्या वरलिया रंगा, भोळे भुलले अजाण
गाती गोडवे ठेवून, सारी अक्कल गहाण

तूच तारक आमुचा- बैल, टोणगे बोलती
लोभी तुकड्याचे श्वान, मागे पुच्छ हलविती

व्यवस्थापन कराया, झाला गडी उतावीळ
शेत नांगराया घेई, जुना गंजलेला फाळ

ढीग दगडगोट्यांचा, नुरे मूठभर माती
एका दाण्याला महाग, झाली मोतियाची शेती

तरी खुर्चीत बसोनी, करी पोकळ गर्जना
पुढे लाचार हुजरे, फक्त डोलविती माना

हाती धरून माकडे, म्हणे तरेन सागर
कुठे पगारी चाकर, कुठे राजा रघुवीर

काही दिवसांपूर्वी संस्कृत भाषेत एक स्तोत्र रचले होते ते येथे देत आहे.

ओमित्येकाक्षरं ब्रह्म I निर्गुंणारंभमूलकम् I
पूर्णात्मरूपबोधाय I ओंकाराय नमोनम: II १ II

देव त्वं हि गणाधीश I कवीनां कविपुंगव I
ईशावास्य महामंत्रे I मनीषी कविरुच्यते II २ II

गणेशोऽपि गुणेशस्त्वं I विराट गणनायक I
सर्वसिद्धिफलस्वामिन् I ऋद्धिसिद्धिविनायक II ३ II

मगलाचरणं नित्यं I वैदिकानां परम्परा I
कार्यादौ स्तुवते त्वां च I ऋषयो मूलकारणम् II ४ II

भयं कृतान्तकालस्य I एकदन्ताग्रविग्रहात् I
विघ्नान्तकाय शान्ताय I प्रणवाय नमोनम: II ५ II