वाङ्मय

तु येशील का ? तप्त या धरतीला ओढ लागली पावसाची धाडुन या वार्‍या स॑गे माती पुसत असे ती मेघाला आस मजला तुझ्या तृप्तीची पुर्ण करया तु येशील का ? मीलनातुनच तुझ्या अन माझ्या सृष्टी ही बहरत असे तुझ्याच मुळे मी दिसते सु॑दर तुझ्याच मुळे मी हसते करावयास ही इ॑द्रधन्युशी उधलण सा॑ग सख्या तु येशील का ? कधी सरी वर सरी तर कधी पाठ दाखवुन पळी नखरे तुझे हे जुने पुराणे उमजत असले जरी मजला खोड तुझी ही सा॑ग मजला कधी सुटेल का ? नाते आपले हे जन्मोजन्मीचे निभावण्यास सा॑ग सख्या तु येशील का? सा॑ग सख्या तु येशील का ?

श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, माणसामधले माणुसपण जाते जगण्यामधले जीवन जाते माणसाविना माणसाचे खरचं का कुठे काही अडते ? श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, मनाची कवाडे भकास होतात श्रध्देच मन निराश होते प्रेमाला माणुस पारखा होतो पण कुणाला असा किती फरक पडतो ? श्रध्दा कुणावरही असु शकते, देवावर मानवावर अथवा भावनांवर पण श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, देव , माणुस भावना सगळेच

स्मरणाच्या काठावर झाली मंद दिवेलागण हळुहळू उजळे आतले तुळशीचे अंगण अज्ञाताच्या क्षितिजावरूनी येती उडुनी विहंग आळवीत सुस्वरे सुकोमल स्वप्नरागसुमरंग रुणझुणली पैंजणे अचानक फुलताना मोगरा पडले पाऊल तालावरती लयविव्हळ सुंदरा मोहरलेल्या झाडापाशी उतरे बालपण धावा करूनी थकलेले मग विसावले मीपण! आकाराचा हट्ट धरुनी मेघ निराकार चातकचोचीमधे पडावी आता जलधार. --अशोक गोडबोले, पनवेल.