3

दिनांक ९ ऑगस्ट १९२५ रोजी ’८ डाऊन’ गाडीवर लखनौ पासोन सुमारे चौदा मैल अंतरावर काकोरी ते आलमनगर दरम्यान सायंकाळी साडेसातच्या सुमारास हिंदुस्थान प्रजासत्ताक संघटनेच्या १० धाडसी शिलेदारांनी दरोडा घालुन सरकारी तिजोरी लुटली आणि साम्राज्य हादरले. हा घाला गाडीतुन वाहुन नेल्या जाणाऱ्या तिजोरीवर नव्हता तर ब्रिटीश साम्राज्यावर होता. या धाडसी क्रांतीकारकांनी जणु सरकारी खजिना लुटुन सरकारला आव्हान दिले होते. हा दरोडा अत्यंत विचार्पूर्वक ठरविलेला व सुनियोजित होता. एकदा हुतात्मा पंडीत रामप्रसाद बिस्मिल शाहजहानपूरहुन लखनौला जात असताना वाटेत त्यांनी या गाडीत सरकारी खजीना चढवताना पाहिला.

माजा आजा दारु कती पेत आसल ते तुमाला येगल सांगाची गरज नाय. यका गुत्तेवाल्याला फुल गब्बर करून मगच दुसर्‍या गुत्याव जाईल आसा परोपकारी मानूस. यकदा आसच झिपर्‍या न आजा पेत बसलवत. (झिपर्‍या आमचा गडी हाय) 'शेट तुमी रोच्ची कती दारू पीताव ?' 'मना क म्हाईत र ? आनी कनाला मोजाची ? गल्यापातुर आली क बास कराची.' आजा 'तस नाय वो शेट, मना म्हनाच हाय क कती रुपयाची पीताव ?' 'आसा बग सकाली पीवला गांधी खिचान आसल त सांजच दोन हिरव गांधी उरतान' आज्यासचा तोंडी हिशेब. 'आर बाबा तिनशे रूपए !' 'मग ? म्हागाय कती वारलीय र . नव्वद ची यक बाटली येती. सकाल दूपार न राच्च. तीन टाईम' आजा 'आवशिद झेताव जनू' 'तर तर !

जयेश माधव यांचा बोंबीलाचा पाकचर्चा प्रस्ताव आज वाचला.माझे मित्र उदय यांनी एकूण संपूर्ण मत्स्य परीवारावर एक सुरेख लेख लिहीला होता .तो आज येथे देतो आहे.(लेखक परगावी असल्यामुळे त्यांची पूर्वपरवानगी घेऊन प्रकाशीत करत आहे.)

लहानपण दे रे देवा असे काहीसे आपण नेहमीच म्हणतो. अशा लहानपणाच्या आनंदाचा उत्कर्ष आपापल्या स्नेहसंमेलनात होत असतो. लहानपणी याला विविधगुणदर्शन असेही म्हणत असत. आज माझ्या मुलीच्या स्नेहसंमेलनात जाण्याचा योग आला. पूर्वी कार्यक्रमाला सूत्र असे नसायचे. आजचा कार्यक्रम त्यांनी महाराष्ट्र या कल्पनेभोवती विणला होता. गणेशवंदना, कोळी नृत्य, ज्ञानेश्वर-चांगदेव संवादाचे नाट्यकरण, गणपती मिरवणूक, वासुदेव, जात्यावरच्या ओव्या आणि शिवराज्याभिषेक असा सर्वांग सुंदर कार्यक्रम होता. सर्वसाधारण नाताळाच्या १ ते १ १/२ महिने अगोदर स्नेहसंमेलनाची तयारी सुरु होते.

माझ्या नाणेपुराण आणि नोटापुराणातील ज्ञानात थोडीशी भर टाकत आज मी ठाण्यातील ब्राह्मण शिक्षण मंडळाच्या इंग्लिश मीडियम हायस्कूलमधे दुर्मिळ नाण्यांचं प्रदर्शन पाहण्यास गेलो होतो. तिथे दिसले की आपल्या तसेच दुसर्‍या देशांतील जुनी(काही सध्याचीही) नाणीही ठेवली आहेत. कधीतरी एखाद्या किल्ल्यात किंवा राजवाड्यात फिरताना त्यांच्या संग्रहालयात जुनी नाणी पहावयास मिळाली होती. पण इथे तर त्यांचा सुकाळ होता. प्रत्येक नाणे हातात घेउन पाहता येत होते. तसेच इतर नोटाही तिथे प्रदर्शनास ठेवल्या होत्या.

मित्रानो माझ्या शुद्ध लेखनाबद्दल येथे बरीच चर्चा झाली. त्यामुळे मी हा माझा पहिला लेख जो मी ३ महिन्यापुर्वी लिहिला होता तो टाइप केलेला होत तो येथे जसाच्या तसा येथे देत आहे. (मी एवढ्यात देणर न्हवतो पण देत आहे.आता शान्त्पणे वाचा आणि प्रतिक्

मला आज एक मिपासद्स्य सहकुटुंब भेटले.त्यांच्या परवानगीने हे प्रकटन. एक तो होता. एक ती होती. पत्रिका बघुन लग्न झालेले. लग्नाआधी एकमेकांच्या आवडीनिवडी पडताळुन बघायला पूर्ण संधी मिळालेली होती. चार वर्षाचा एक मुलगा होता. दोघांची सारखी भांडणे होत होती. भांडणाला कसलाही विषय चालत असे. न आवडणारी भाजी पासुन ते तो ने कधीतरी घेतलेला पेग. भांडण विकोपाला जायचे. सरतेशेवटी मॅरेज काउंसिलरकडे जायचे ठरले. जाउन सुद्धा आले. काउंसिलर कडे जाउन आल्यावर भांडणे आणखीन वाढली. आधी मराठीत भांडत. आता काऊंसिलरने सांगितलेले इंग्रजी शब्द वापरुन भांडत होते. त्यांच्या बोलण्यात सारखे काउंसिलर हा शब्द परत परत येत होता.

मला काही प्रष्न पडतात. गेले कित्येक वर्षे अनुत्तरित आहेत. ९२ च्या दंगलीत मी जसलोक मधे ४ दिवस भावाच्याबरोबर होतो. हार्ट ऍटॅक नंतर एडमिट केले होते. बाहेर पडणे शक्यच नव्हते. सर्वच पेटले होते. चारही दिवस माणसे बकर्-या सारखी कापलेली अर्धमेली माणसे स्ट्रेचर घालुन आणलेली बघितली. रक्ताचा तुटवडा. शेवटी वेटींग लाउंज मधील बाहेर न जाउ शकणा-या रुग्णांच्या परिचीतांनी पुढाकार घेतला. काल रक्तदान करताना एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणविली. कठीण प्रंसंगात आजही तीच उदासिनता समाजात दिसते. दोन्ही (जे.जे.

नमस्कार कोल्हापुरी दादाचा पुन्हा एकवार रामराम पहिल्या लेखाला एका तासात ५ प्रतिसाद वा...................... त्याच आनंदात हा दुसरा लेख आमचा कोल्हापुरी माणुस अवधुत गुप्तेच्या एका झकास गाण्यावर......

कांदेपोहे

"आयुष्य हे चुलिवरच्या क्ढईतले कांदेपोहे'

सनई चौघडे या चित्रपटातील सध्या तूफान गाजत असलेले हे गाणे.अवधुतच्या संगीतामुळे तर हे गाणे गाजत आहेच .पण काय उपमा वापरली आहे गीतकाराने ! खरच,मानवी आयुष्य आहेच कांदेपोह्यांसारखे .जसे पोह्याचे प्रकार निरनिराळे तसेच प्रत्येक व्यक्ति निरानि