समाज

कां वागतो माणूस असा? कां नाही जगत माणूस म्हणून? . आयुष्यभर सावल्यांशी खेळतो, सावल्यांमध्येच रमतो सगळीच आंधळी कोशिंबीर, सावलीचा संसार सावलीशीच लख्ख सूर्यासारखे सत्य डावलून सावलीचा आभास आपलासा करतो कां? कां वागतो माणूस असा? सत्य तरी किती खरे, कुणास ठाऊक!! कुठेतरी मनात साठवलेले काही क्षण हे कां सत्य? कातड्याच्या डोळ्यांनी पाहिलेले, अन मांसाच्या कानाने ऐकलेले हे जर सत्य तर मग प्रत्येक माणूस "हरिश्चंद्र" कां नाही? उगाचं काही माणसे सत्य शोधण्यात आयुष्य वाया कां घालवतात? त्यांच्या आयुष्याचे हे सत्य त्यांना कळत कां नाही!! कां?

शिदोरी घाटांतून वळणा वळणातून पसरलेली हिरव्या निळ्या मोदकांची ताटे त्यावर पांढरे शुभ्र बर्फ खोवून वाढलेले नागमोडी शेवयांच्या दोर्या गच्च पकडून शक्य तेवढ्या सगळ्या बाजुन्नी हिन्दकळत नशा केल्यासारखी चाललेली बस सृष्टी सौन्दर्य चाखून, पिऊन, ओरबाडून टुन्न झालेली पन्धरा वीस डोकी डोळ्यांत मावत नसलेले, शब्दांत गावत नसलेले भराभरा पळणारे बेहोश क्षण नंतर हवे तेव्हा स्मृतीच्या काळडोहांतून जसे होते तसे बाहेर काढता येणार नाही हे माहित असल्याने कॆमेर्याच्या पटलावर आधाशासारखे कोरून ठेवलेले कधी वाघा सिमेवर सैनिकांच्या संरक्षणात शत्रूकडील बघ्यान्ना डिवचत केलेला मेरे देश की धरती