मुक्तक

तुझ्या बोलण्यातले शब्द तोंडून बाहेर पडताच गोठून गेले... माझ्या कानात अजून ते गुंजतात अगदी झाडावरल्या ताज्या गुलाबासारखे... मला नकळत माझा त्यांना स्पर्श होतो तू जवळ असतांना तुझा हात हाती असतो तसा

शब्दांनीच जर मैत्री करायची तर शब्दाना कशाला प्रौढ करायचे कशाला द्यायची त्यांच्या हातात पंतोजीची छडी नि उगाच आजोबाची काठी एवढ्या जुन्या पिंपळ वृक्षाला फुटतेच ना नव्याने पालवी केशरी छटा असलेल्या कोवळ्या पानांनी वृक्ष जातोचना सळसळून पोपट करतातच न मुक्काम भर रात्री त्यांच्या फांदीची उशी करून झाडांना कशी स्वप्ने पडतात उद्याची मग कशी दिसते त्यांच्या अंगावर नव्याने फुलून गेलेली कोवळी पालवी नव्याने दिसतेचना आभाळ नव्याने जमतातच ना ढग तोच पाउस प्रत्येकवेळी नव्याने बरसून जातो मातीचा तोच गंध नव्याने जाणवून जातो पहाटचा सूर्य नव्यानेच सापडून जातो मैत्रीत आपले शब्दही सतत असावेत

जमवून जमवून गोळा करून मांडून ठेवलेली असतात पुस्तके माझ्या पुस्तकाच्या खास शेल्फवरची संदर्भ ग्रंथासकट काही कवितेची मी चाळत रहातो मला हवे तेव्हा हवी तशी मी फिरत असतो पुस्तकाच्या रानात अक्षरांच्या ओळीओळीतून मनसोक्त फिरत राहतो घुसतो शब्दांच्या निबिड रानात मला हवा तो मोसम सुरु होतो जेव्हा माझ्या हातात पडतात मला हवे ते शब्द जादू करतात मनावर भ्रमित करतात मला मग कोसळू लागतो पाऊस मी शब्दांच्या पावसात भिजून जातो नको ईतका माझ्या बेड रूमची खास खिडकी मी काढून टाकल्यात त्या दुधी काचा नि बसवल्यात शुभ्र पारदर्शक ज्यातून सकाळचा सूर्य अलगद येतो भेटीला सांडतो प्रकाश माझ्या पुस्तकावर मग ती मला

[अशी म्हातारी माणसे दिसतात . आज सकाळीच बघितली जोडी . वाचनालयात आणि हळू हळू घराकडे परतताना .नव्वदीच्या तरुणाचे ते लुकलुकनारे डोळे बघून ,आणि त्या पंच्याशी वय असलेल्या गम्भीर स्त्री कडे जिच्या हातात एक पुस्तक होते पानगळ सुरु आहे ह्या पानावरून चालत असताना हे सुचून गेले ] तिचा नव्वद वर्षाचा नवरा तिच्या पंच्याशी वर्षाच्या खांद्यावर जेव्हा हात ठेऊन चालत असतो तेव्हा तो नसतोच नव्वद वर्षाचा त्याच्या अधू डोळ्यांना नाहीच दिसत तिचे थकून गेलेलं नि लोंबणारे, ओघळलेले शरीर ….