कथा — मराठी लघुकथा, दीर्घकथा आणि कथामालिकांचा संग्रह. मिसळपाव लेखकांच्या कल्पनाविश्वातील वैविध्यपूर्ण मराठी कथा येथे वाचा.
वनराणी २
"शबरी...! चल! माझ्यासोबत चल. माझ्या आश्रमात चल. उठ बालिके. जे व्रत घेतलं आहेस ते पुर्ण कर. " अतिशय गंभीर आणि निर्णायक आवाजात हे काय ऐकतेय मी!! आनंदाने डोळे भरून आलेत...
"मुनीवर.. मुनीवर.. मी आपली..." अरे!! हे काय!! मुनीवर... मुनीवर... !! मुनीवर अरण्याकडे चालू लागले!! मलाही जायला हवं. ....मलाही जायला हवं....
"थांबा मुनीवर! मुनीवर थांबा.. मी येतेय.. थांबा मुनीवर.. थांबाऽऽऽऽऽ...."
लेखनशक्ती ही मानवाला उगाच दिलेल्या अनेक निरुपयोगी शक्तींपैकी एक आहे असे माझे मत आहे. आता मी म्हणजे कोणी जगन्मान्य कर्तृत्ववान व्यक्ती नसल्याने माझ्या मताला देखील काही किंमत नाही याची मला पूर्ण जाणीव आहे. पण माझ्या एका (स्वघोषित) सहस्त्रबुद्धे आजोबांच्या शिकवणीनुसार " (लोकांचे कितीही डोके उठले तरीही) माझे मतप्रदर्शन मी करणारच " या उक्तीवर माझा गाढ विश्वास असल्याने मी बोलणारच. आणि शिवाय लेखनाचे फायदे किती यावर लेखनप्रेमी मंडळी कायमच बोलत असतात. तर लेखनाचे तोटे किती यावर आमच्यासारखी लेखनद्वेष्टी मंडळी कधी बोलणार ?
रोज संध्याकाळी फ़िरून परत येण्याच्या वाटेवरच शॉप अ‍ॅन्ड सेव्ह सुपरमार्केट आहे. त्यामुळे अचानक लागलेले किंवा अचानक आठवलेले वाणसामान तिथून आणण्याची सोय आहे. एकदम मोठी यादी वगैरे बनवून दोन तीन आठवड्यांचे सामान जरा दुरच्या मार्केटमधून आणून टाकलेले असतेच. तरीही वाटेवर हे जास्त वर्दळ नसलेले दुकान दिसले, की पाउले तिकडे उगाचच वळतात. मग आलोच आहोत तर माझे उगाच अबरचबर खादाडीचे जिन्नस टोपलीत टाकणे, त्यावर चित्राचे ठरलेले भाष्य ऐकणे वगैरे प्रसंग नेहमीचेच. आज देखील हा मराठीतला प्रेमळ संवाद ऐकून तिथे नेहमी दिसणारी चायनीज म्हातारी मंदसे हसली.
आई आज काय आहे ते सांग तरी,
कोणासाठी बनवली ही बासुंदी पुरी?
तुझे प्रश्न ऐकून, मी त्रासलेय पुरी
बाहेर जाउन खेळ, बसू नकोस घरी
आणतील का मोठे, खाउ छान छान?
का सांगतील खोटे, बंद होते दुकान!
परवा पाहुण्यांनी उचलून घेतले थेट
गाल पिळून हा्ती दिले छोटे चॉकलेट
अवलक्षणी कार्टा लाज माझी काढतो
नसते प्रश्न विचारून भंडावून सोडतो
आजच्या काकांचे नाक जरा वाकडे
सारे सोडून कार्टे हसेल बघून तिकडे
आज गप्प बस, पचकू नको, नको तिथे
नाकाविषयी बोलू नको काही उलटेतिलथे
आज.. काहीतरी विपरीत घडलं. मला उशिर झाला की मातंग ऋषी लवकर आले ध्यान धारणेसाठी?? .. आज झाडलोट करून कुटीमध्ये आले.. तर पाठोपाठ हे ऋषी!!! प्रसन्न चेहरा.. धारदार नाक.. आश्वासक डोळे, जटा पाठीवर सोडलेल्या... विलक्षण तेजस्वी रूप!! माझी कुटी उजळून निघाली. एका भिल्लिणीच्या घरी असा योगी!!! हा योगायोग होता की नशिबाचा भाग?
********************** पुढे..
कधी नव्हती तशी, हवा थंडगार होती
सुर्याने कापसाची रजाई ओढली होती
हवेच्या झुळूका गुदगुल्या करून जाती
ग्लासांनी भज्यांची ऑर्डर सोडली होती
नाकाने इकडेतिकडे पाहीले थोडे हुंगून
पिणारे केव्हाचेच गेले होते रंगून
पेय ओरडले भजी! आणि तेही गुंगून
कमरेवर हात, झाऱ्याने ऐकले लांबून
बाहेर हवा थंड, आत पेटले होते बंड
झारा विचार करी, काय करावा दंड
सगळे टुन्न झालेले जमवलेले पुंड
नाकांनाही सुटला, भज्यांसाठी कंड
भ...ज्जी-भ...ज्जी उंचावले गेले पेले
यजमान टल्ली, तरी ओळखे सारे मेले
आली ज्वाला बाहेर, काही होरपळले
झारा मारा चुकवित पळाले उरलेले
समस्त मिपाकरांनो,
धुवाधार पावसात अशीच सुचलेली ( अर्धवट, ) एका कथेची सुरवात.....जरा मदत कराल ?
दूर कुथेतरी.......गर्द हिरव्या रानात.......ओथंबलेलं निळं आभाळ......बेधुंद कोसळणारा पाऊस.......उन्मत्त निसर्ग.......दूरवर लुकलुकणारे दिवे......अनोळखी वाटा......जांभळे डोंगर.....भारलेला आसमंत.....गच्च ओली मिठी......गरम श्वास......थरथरणारे देह.....ह्ळुवार स्पर्श......निथळ्णारे पाणी.....सेरभैर मन.......तो आणी ती......
मिसळपाव