हे ठिकाण

कातरवेळ -------------------------------------------- जेव्हा केशरी रंगाचं अस्तित्व पुसत राखाडी रंग आकाशात पसरत जातो तेव्हा उत्फुल्लपणाचं अस्तित्व पुसत अस्वस्थपणा मनात उतरत जातो मनात अनामिक हुरहूर दाटून येते कारण ती कातरवेळ असते जेव्हा पाखरं माघारी फिरतात जेव्हा माणसं घरात शिरतात तेव्हा कुठल्याकुठल्या आठवणींची वटवाघळं मनात भिरभिरतात कधी कोणाची दुखावणारी मनात खोल याद असते कारण ती कातरवेळ असते मन अंतर्मुख होतं मन आधारहीन वाटतं साऱ्या जगाशीच संबंध तुटल्यासारखं वाटतं ती साली - त्रिशंकू अवस्था असते कारण ती कातरवेळ असते कधी उदासी कवटाळते अन कशी शांतता वेटाळते ही वेळ अशी का ज

हे डोंगरकड्या --------------------------------------------- हे डोंगरकड्या , गड्या , काय डौलात उभा आहेस तू ! छाती पुढे काढून हे डोंगरकड्या , तुझ्या उन्नत छातीवर बरसत असतील मेघ अन त्यांच्या मोतियांची माळही रुळत असेल तिच्यावर अन तूही ते मोती अलगद सोडत असशील तुझ्या पायागती भरभरून हे डोंगरकड्या , हिवाळ्यात धुक्याची शाल लपेटत असशील तुझ्या त्या छातीभोवती तरुणीच्या धवल अवगुंठनासारखी अन गार वारंही गपगुमान बाजूबाजूने वाहून निघून जात असेल तुझ्या पोलादी छातीला नमून हे डोंगरकड्या , ग्रीष्मात तुझ्या कड्यावरचं गवत पिवळं - पिवळं पडत असेल एखाद्या बुजुर्गाच्या छातीवरचे केस न केस पांढरे झाल्य

आमच्या गुर्जींची क्वीता वाचून आमच्याही मलात तरंग उठले

(मल-आशय !)

मलाशयाच्या उदरामध्ये, गूढ कहाणि वसते आहे. नाकात तुमच्या काही का ही?, का म्हणता आत दरवळते आहे. खोल तळाशी मोठा पापलेट, वा अथवा चिकन चा तुकडा. मलसारक हे चूर्ण त्यावरी, का? एरंडेल हा - जुनाच झगडा! असे मलाशय अशी ठिकाणे, गूढ मनाचे रूपक असती. केवळ चित्र तसे पाहता, नाक दाबूनी दूर धावती. अर्थ तसा सहजी अन् सोपा, कोडे सगळे सांगून जातो. सोसू कळ थोडी म्हणता, अवचित प्रोग्राम होऊन जातो.

(फोटू टाकण्याचा मोह आवरला आहे हे कृप्या लक्षात घ्यावे)

पैजारबुवा,