विरंगुळा

आज माझ्या वाढदिवसा निमित्त हे एक नविन विड॑बन मना सज्जना केर वारे करावे पहाटे भल्या रोज पाणी भरावे धुवावी अशी घास घासुन लादी पसारा नको आवरा निट गादी मना सज्जना तोच चंडी उठावी तिची त्या क्षणी जिभ वेगे सुटावी चहा पाजुनि थंड डोके करावे पति चांगला ऎसे नांव मिळावे त्वरेने पुन्हा भात पोळी करावी विळी घेउनी योग्य भाजी चिरावी डबा रोजचा एक जैसा नसावा शिरा न्याहरीला जरुर असावा प्रभाते मनी बायकोला भजावे तरी स्वल्प पैसेच खर्चा मिळावे पगारास हाती तिच्या सोपवावे कमावुन जास्ती तिला तोषवावे तिचें पाय रात्री जरासी चुरावें मका तेल ते चोळुनि जें मुरावे निजायास गादी उशी शाल द्यावी अशी चाकरी नित्य संपन्न व्हाव

काही खा|वेसे वाटते पण खाणार नाही पण खाणार नाही गरगरीत पोटाचा ढेर वाढू देणार नाही काही खा|वेसे वाटते पण खाणार नाही पण खाणार नाही |धृ| बासुंदी श्रीखंडपुरी आमरस रत्नांगीरी पुरणपोळी तुपे माखली चाखती घरोघरी चिकनकरी मटनमच्छी चोपती काहीबाही शेवटी आइसक्रीमात रसगुल्ले घालुन खाई सारे खा|वेसे वाटते पण खाणार नाही पण खाणार नाही |१| केक थोरला गोडसा आहे समोर ठेवला चॉकलेट लोण्याची छान नक्शी काढला आत भरले असती अक्रोडाचे तुकडे काही त्याकडे मी आससुनी पुन्हा एकदा हो पाही सारे खा|वेसे वाटते पण खाणार नाही

आमची प्रेरणा अजब यांचे 'एका फुलाचे मनोगत (गजल)' कधी तरी मी 'फुगलो' होतो, अता जरी मी 'सुकलो' आहे कधी तरी 'दरवळलो' होतो, अता जरी 'मावळलो' आहे... गुरगुरणारा 'वारा सरला' तेव्हा माझी कळीच खुलली हावरून मी खातच सुटलो; सुस्तच आता पडलो आहे... मला न होते काही वावडे, 'बर्गर' 'पिझ्झा' चाले सगळे 'कोक' पिताना लोक म्हणाले, जिथेतिथे मी सुजलो आहे... अंग बदलले, पोटच सुटले, 'शेप'हीन मी आता उरलो विशाल माझा देह पसरुनी मंचकावरी पडलो आहे... उसंत आली माझ्या नशिबी तीही केवळ काहि क्षणांची शीतकपाटी 'केक' आठवुन त्यातच मी तरि रमलो आहे!... चतुरंग

श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, माणसामधले माणुसपण जाते जगण्यामधले जीवन जाते माणसाविना माणसाचे खरचं का कुठे काही अडते ? श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, मनाची कवाडे भकास होतात श्रध्देच मन निराश होते प्रेमाला माणुस पारखा होतो पण कुणाला असा किती फरक पडतो ? श्रध्दा कुणावरही असु शकते, देवावर मानवावर अथवा भावनांवर पण श्रध्दा जेव्हा अश्रध्द होते, देव , माणुस भावना सगळेच