विरंगुळा

मदिरेचे हाणतो पेले, धुंद तळीराम बेवड्या या भक्तासाठी, रोज असे शाम* (संध्याकाळ) एक एक प्याला हाती, भक्त जाई पीत एक एक पेगा जोडी, अखेरीस चीत रोजचेच काम दास `रम'नामी रंगे, मुखा येई वास एक एक धाबा धुंडे, होऊनिया लास हाती ना छदाम पिऊन रिक्त झाला पेला, सरे सर्व `जाम' ठायि ठायि वाटेवरती, ट्रॅफीक ही जाम जागीच आराम हळु हळु उघडी डोळे, पाहि दिवा-खांब नाकावरी नाही चष्मा, जोडे तिथे लांब खांबातळी राम! *(संध्याकाळ)

आमची प्रेरणा 'ती' गाढवी आरोळी आणि अर्थातच शांताबाईंचे सुंदर गीत 'रेशमाच्या रेघांनी' (टीप - आधी प्रकाशित केलेली आवृत्ती सुधारणा करुन पुनःप्रकाशित करतो आहे.) 'रेशमीया' मेल्यानी, गाढवाच्या जोरानी पुन्हा आहे गळा आज काढीला खरारा करावा जसा घोडीला! जुनी सारी गाणी लाखमोलाची काय सांगू गोडी सूरतालाची ऐकते मी 'पंचम'दा, 'मदना'च्या जोडीला खरारा करावा जसा घोडीला! लावलेला 'किशोर' मी तोर्‍यात अवचित आले त्याच्या मार्‍यात त्यानं माझ्या कानाचा, मुडदा का पाडीला? खरारा करावा जसा घोडीला! भीड काही ठेवा 'रफी''मन्नाची' मुर्वत राखा साता सुरांची

कवि प्रदीप यांची सुंदर कविता '....लवकर ये' ही आमची प्रेरणा:) (ग्लासातला बर्फाचा तुकडा मदिरेला विनवतोय अशी कल्पना! म्हणजे शुध्द मराठीत 'ऑन दि रॉक्स!;) रिमझिम तू माझ्यावर; लवकर ये ! हो माझी 'ग्लेनफिडिच'; लवकर ये ! थंडगार एकटाच खणखणतो... देहाची वाफ किती दवडवितो... किणकिणतो, डुचमळतो अन् म्हणतो - -`सोड सोड तू बाटली; लवकर ये `! तेच भक्त; तूच मदिरा त्यांची! पेग 'विसावा' पुन्हा 'पेटली' त्यांची! ऐक जरा; ऐक आरोळी त्यांची! पेग तो आता भर...लवकर ये ! सांग त्यांना वाट किती दावू मी? का सांग; त्यांची वाट अशी लावू मी ? वाट बघत कोरडा का राहू मी ?

एक आठवण आपल्याला जगवते एक आठवण संपवते एक आठवण जगायला भाग पाडते एक आठवण जीवनातले सारं शोषून घेते आयुष्य नीरस बनवते पण ए़खादीच सुंदर आठवण आयुष्यभर पुरते जगण्यातले खरे जगणे शिकवून जाते (कल्पना)

दोन्ही विडंबने मूळ कवितेला उत्तर म्हणून केलेली आहेत.