विरंगुळा

आज निलीमाला अम्मळ उशीरानेच जाग आली. घड्याळाकडे पाहील तेंव्हा सकाळचे आठ वाजले होते. निलीमाला आश्चर्यच वाटल. आज कशी बर ईतकी झोप लागली आपल्याला. एरवी सकाळी ६ वाजता उठते मी पण आज जागच कशी बर आली नाही. आणि कसली ही विचीत्र झोप? अगदी सलग आणि शांत. पण का कोण जाणे आज अगदी उत्साही वाटतय. तस लवकर उठूनही फारसा फरक पडणार नव्हताच म्हणा. कारण तिची ब्रांच तशी घरा जवळच होती. अगदी हाकेच्या अंतरावरती. रीटायर्मेंट जवळ आली म्हणून वरिष्टांनी घराजवळची ब्रांच मुद्दाम दिलेली. आणी वेळही किती सोयीस्कर सकाळी १० ते संध्याकाळी ५. म्हणजे तसा बराच वेळ आहे की आपल्याला.

प्रसंग : १ (राज ठाकरेंचा बंगला) (वहिनी व राजसाहेब एक मोठ्या पातेल्या समोर बसले आहेत आणी लहान लहान पिशवीत हलवा आणी रेल्वेची तिकिटे भरत आहेत.) आम्ही :- हॅ हॅ हॅ संक्रांतीच्या हार्दिक शुभेच्छा .. राजसाहेब :- तिळगुळ घ्या तिकिट घ्या आणी आपल्या राज्यात सुखी रहा. आम्ही :- तुमच्याच राज्यातले रहिवासी आहोत आम्ही साहेब, आत कुठे पाठवताय आम्हाल अजुन ? राजसाहेब :- अरे हो खरेच की लक्षातच आले नाही. बर मिळाला ना तिळगुळ ? फुटा आता. उगाच कामत असताना त्रास देउ नका. आम्ही :- (चिवटपणाने) साहेब मातोश्रीवर देउन आलात का नाही तिळगुळ ? राजसाहेब :- तुम्हाला काय कारयच्या आहेत हो चांभार चौकशा ?

तु बोललीस ते मी ऐकले नाही मी बोललो काही ते तू ही ऐकले नाही जरूर नव्हतीच तेंव्हा त्याची शब्द मुके झाले होते हातात हात तुझा घेता स्पर्ष भाषा उमगले होते ती संध्याकाळ थोडी आगळीच होती प्रकाश रंगांची सुगंधी उधळण वेगळीच होती असतो मी एकटाच जेंव्हा ते सारे गूज आठवते तेंव्हा तो सोन प्रकाश धावून येतो रंगांची ती पखरण पुन्हा सवे घेऊन येतो मी मोहोरतो , बावरतो तू नाहीस म्हणून कावरा बावरा ही होतो. मग काय अचानक जादू होते; मला तुझ्या स्पर्षाची जाणीव होते मी माझीच बोटे चुंबतो डोळे मिटुनी तुला अनुभवतो