मिसळपाव
रानफुलांच्या रानवाटेवर (भाग ३)
3
विरंगुळा
गाओ गाओ मेरे साधो सभी भुलाऑ गम........
सध्या विडंबनाचे पेव फुटले आहे ते बघून मला एक अत्यंत जूने विडंबन आठवले. १९३२ सालचे एक भजन पूरणभगत नावाच्या सिनेमातले... गायक अत्यंत तोलामोलाचा....के सी डे... आपल्या मन्ना डेचे बहुतेक ते काका होते आणि एस डी बर्मन यांचे गुरू.
त्यांचे हे गाणे ऐका...
हे गाणे त्या काळात खूप म्हणजे खूपच गाजले होते.
बरोबर चार वर्षाने या गाण्याचे विडंबन करण्यात आले मिस. फ्रॉन्टियर मेल मधे. त्याकाळातील बोल्ड नटी फिअरलेस नादीया हिचा हा सिनेमा. त्याचा संगित दिग्दर्शक होता मुहम्मद का कोणीतरी.
मी- एक शून्य
प्रेरणांचा सध्या सुकाळ आहे. विसुनानांच्या शब्दांत सोपे फुलटॉस. घड्याळ थोडे हळू झाले आहे आणि हाताशी अखंड आंतरजाल आहे. असे आउटसाईड दी ऑफस्ट्म्प चेंडू मिळाले की रावसाहेबांच्या शब्दांत 'कसं आवरायचं हो मन?'
धनंजय, माफ करा
शून्य
खांद्यावरचा पदर काढला, की काय होते? पदर होतो वेगळा - आता तो पदर असला काय आणि नसला काय. महत्त्वाचा राहातो तो गड्डा म्हणजे खांदा. 'पिंजरा' मध्ये संध्या म्हणते तसा 'अटकर बांधा, गोरा गोरा खांदा, पदर वार्यावरी' खांदा ही कल्पना पदराशिवाय शिल्लक राहाते.
.(नेत्रपटलावरील चित्रांवेगळे)
शब्द म्हणजे चिह्न - जगाचं ज्ञान करून घेण्यासाठी वापरलं जाणारं. ते कधी पांढऱ्यावर काळ्या रेषा म्हणून येतं, तर हवेत उमटणाऱ्या ध्वनिलहरींतून जाणवतं. पण जग जाणण्यासाठी आपण केवळ शब्दच वापरत नाही. चित्रंही वापरतो. कोणीतरी म्हटलं आहे की एक चित्र हजारो शब्दांइतकं महत्त्वाचं असतं. आपण प्रत्येकच अशी चित्रं वापरतो. ती वारंवार आपल्या नेत्रपटलावर उमटत असतात. म्हणून मी यशवंत कुलकर्णी यांच्या लेखात 'शब्द' या शब्दाच्या जागी 'नेत्रपटलावरील चित्र' वापरून हा लेख लिहिलेला आहे. खरं तर त्यांचाच सल्ला वापरून मी त्यांचा लेख अधिक व्यापक केला आहे असं म्हणता येईल.
पेपर प्लेट पासून बनवलेले वॉल हेन्गिंग!!
साहित्य:
२ चौरस आकाराच्या पेपर प्लेट
व्हाईट स्कूल ग्लू
रद्दी पेपर
टिश्यू पेपर
सेलो टेप
अक्रालिक कलर
कृती:
रद्दी पेपर घेऊन त्याचे बारीक रोल करून घ्यावे. ते सेलो टेप ने प्लेट च्या मागच्या बाजूला काठावर चिटकवून घ्यावे. पेपर रोल वापरून हवे तसे डिझाईन करून घ्यावे. व्हाईट स्कूल ग्लू पाण्यामध्ये घालून मिक्स करावे. टीश्यु पेपर चे छोटे छोटे तुकडे करून ते ग्लू च्या सहाय्याने प्लेट वर चिटकवून घ्यावे.दुसर्या कुत्र्याच्या प्रतिक्षेत ( तिचा कुत्रा -१)
तिचा कुत्रा - १
एक प्रयत्न.
(विवेकरावांची क्षमा मागून)
लहानपणापासुन ओळख होती आमची
भेटत होते तसे रोजच.
“मित्रच माझा” म्हणाली.
'हुषार आहे अगदी'
हसले मी.
'कुत्रे असतातच हुषार'
म्हणाले.
'नाही, पण हा. म्हणजे....' ती म्हणाली
'हुशार हो अगदी
सकाळी बाहेर जातो न चुकता
घरावर तर लक्ष फार
सगळे दारूडे, चोर, अगदी “यांच्यावर” सुद्धा.
माझ्याकडं बघताय ना? वाटते का तिशीची?
याच्याशी खेळणे अगदी रोजच्या रोज
रेग्युलर आहे तसा तो सगळ्यातच
आणि पर्टिक्युलरही.
(मलाही आवडलेली काही वाक्ये)
प्रेम
तो
रस्त्यावर तो फिरत होता,
त्याचे कपडे फाटके होते.
कोट उसवलेला होता आणि
त्याला ठिगळे होती.
त्याच्या उसवलेल्या बुटातून
पाणी ठिबकत होते,
तो म्हणाला, 'होतो.'
मी विचारले,'प्रेमात?'
'नाही'. तो म्हणाला. 'आयटीत'.
अडाणी.
तुम्ही जर चांगली पुस्तके वाचत नसाल,
तर अभिनंदन.
तुम्ही बहुमतात आहात.
तुम्ही जर वाचतच नसाल,
तर, वेल,
मला तुमचा हेवा वाटतो.
दिशाहीन
कुठे जायचे हे ठरले नसेल तर
प्रत्येक रस्ता हा आपलाच आहे
शेवटी
प्रत्येक रस्यावर कुठे ना कुठे बार असतोच.
श्रीमंत
निसर्ग आणि स्वतःशी प्रामाणिक राहिलात तर
तुम्हाला जगता येणे अवघड आहे.
दवबिंदु १ - पानांवरचे
नमस्कार मंडळी!
गेल्या आठवड्यात आमच्या विभागाच्या वार्षिक परिषदेनिमित्त कर्नाळा येथे जायचा योग आला. तेथे दोन दिवस दोन रात्री मुक्काम होता. दुसर्या दिवशी सकाळी समोरच्या हिरवळीवर नजर गेली आणि त्या लुसलुशीत हिरवळीवर अनवाणी चालायचा मोह अनावर झाला. पावलांचे मनसोक्त लाड होत असताना नजर गवतावर चमचमणार्या दवबिंदुंवर गेली. ताबडतोब खोलीवर येउन कॅमेरा उचलला आणि मग एक तास कसा गेला ते समजलेच नाही. गवताच्या पात्यावरचे टपोरे थेंब, पानावरचे नाजुक थेंब, मोठ्या पानांवरचे स्तब्ध थेंब, इवल्याश्या दुरंगी गवत पातीवर हीर्यासारखे लखलखणारे थेंब... किती चित्रे टिपली तरी कमीच होती.
त्यात मला बरी वाटलेली ही चित्रे.
खोपा
अर खोप्यामंदी खोपा
सुगरणीचा चांगला
तिचा पिलामंदी जीव
जीव झाडाले टांगला
खोपा म्हणजे सुगरणीचे घरटे दिसले की बहीणाबाई चौधरींच्या वरील पंक्ती आठवल्या शिवाय राहत नाहीत. खरच मानवी जीवनालाही किती सार्थक ओळी आहेत ह्या.
खोपा म्हणजे सुगरणीचे घरटे दिसले की बहीणाबाई चौधरींच्या वरील पंक्ती आठवल्या शिवाय राहत नाहीत. खरच मानवी जीवनालाही किती सार्थक ओळी आहेत ह्या.