प्रतिक्रिया

गेल्या ११ तारखेला मंटोंची जन्म शताब्दी येऊन गेली आणि वर्तमानपत्रांची संपादकिय पाने, वेगवेगळे ब्लॉग, मराठी संकेतस्थळे वगैरे ठिकाणी सआदत हसन मंटो या अवलिया लेखकाबद्दल बरेच काही वाचायला मिळाले.

एका लग्नाला नुकताच गेलो होतो. संध्याकाळी ७ ते १० अशी वेळ दिली होती म्हणून साधारण पावणेआठ वाजता पोचलो. तरीही प्रथेनुसार नवरा-नवरी स्टेजवर आलेच नव्हते. यजमान सर्वांना आधी जेवून घ्या असा प्रेमळ आग्रह करत होते. पण माझे दुसरे एक मित्र यायचे होते त्यामुळे त्यांची वाट पहायची ठरवून एका पांढर्‍याशुभ्र कव्हराच्या गुबगुबीत खुर्चीवर विसावलो. आजुबाजुला सुंदर सुंदर ड्रेसेस व साड्या नेसलेल्या (पाण्याला 'अ‍ॅव्ह' म्हणतील अशा) ललना विहरत होत्या. अनेक संभाषणे कानावर पडत होती. पण एका वैशिष्ठ्यपूर्ण बोलण्याने माझ्या कानांचा ताबा घेतला.

3

एवढ्यातच दादा कोंडके यांचे 'एकटा जीव' हे आत्मचरित्र वाचले होते. धमाल आली होती वाचताना. त्यात 'शेणसार बोर्ड' नावाचे एक प्रकरण आहे. दादा कोंडक्यांनी त्यात त्यांचे सेन्सॉर बोर्डाबरोबर, विषेशतः बोर्डावरील स्त्रियांबरोबर, झालेले वादविवाद मजेशीर पद्धातीने कथन केलेत. श्लील - अश्लील, अभिरुचीहीनता, चावट - वात्रट ह्यातली धूसर रेषा, चांगले-वाईट ह्यावरची त्या उच्च्विद्याविभूषित (?) महिलांची दादांशी चर्चा करताना उडालेली त्रेधातिरपीट त्यांनी त्यांच्या खुमासदार शैलीत सादर केली आहे.

निमित्त होतं ते Accordion या जादुई वाद्याच्या १८३व्या वाढदिवसाचं... मा.चौराकाकांच्या मुळे मी व मोदक (दिनांक ६ मे रोजी) या एका अभूतपूर्व कार्यक्रमाचे सह-भागी होऊ शकलो...होय सहभागीच..!

राजश्रिया विराजित, अखंडित लक्ष्मी अलंकृत, सकल राजकार्य धुरंधर, प्रौढ़ प्रतापवंत, समरधुरंधर, सकल गुणऐश्वर्यसंपन्न, मोक्षश्रियाविराजित अर्थशास्त्रसंपन्न दानाध्यक्ष ,सकल विद्यालंकृत, न्यायशास्त्रसंपन्न, राष्ट्रवादी विश्वासनिधि श्री श्री श्री सम्राटभाउ मोझे यांस,

साष्टांग दंडवत,

पत्र लिहिणेस कारण की,

जॉन अब्राहम, अभिनय कशाशी खातात हे न कळणारा एक बॉलीवुडी पेहेलवान, जेव्हा एक चित्रपट प्रोड्युस करणार हे वाचले होते तेव्हा हसू आले होते. खरंतर त्याचा हा सिनेमा डाऊनलोड करूनच बघितला असता. पण सध्या मद्र देशी काहिच विरंगुळा नसल्याने आणि १२-२ असे लोड शेडिंग असल्यामुळे एका मॉल मध्ये गेलो (A.C. मध्ये २ तास घालवायला). बघण्यासारखी काहीच 'प्रेक्षणीय स्थळं' नसल्यामुळे भयंकर बोर झाले म्हणून PVR मल्टीप्लेक्स कडे मोर्चा वळवला. तिथे त्यावेळी फक्त विकी डोनर ची तिकीटे करंटला मिळत होती. म्हटले चला १२० रूपये जॉनच्या बोडक्यावर घालूयात काही पर्याय नाही.

प्रेरणा: गविंना सलाम करुन
(कारण विडंबन पाडणे हे नेहमीच सोपे असते)

उघड्या कानांतून एक विव्हळणारा सूर घुसला
कोणा नवगायकाचा हायब्रीड, आंग्लाळलेला नंबर असणार
डोक्यात तीव्र झिणझिण्या, आन मनांत गांवरान शिव्या आल्या
संस्कारांचे चाप काढून, त्या मनसोक्त खुल्या आवाजात दिल्या.

पुन्हा पुन्हा कानात घुसणारे ते अभिजात संगीताचे विडंबन
कोण सालं सुरेल केकाटताय बाप मेल्यावाणी भो ....
नवीन पिढीची चव नासवून टाकतात
भ्रष्ट नकलेच्या सडलेल्या मेंदूंचे ........

नांव विचारलं, तर तो आमचा आवडता 'शंकर' होता
मग मी, गपगुमान कानांत बोळे घालून चालू लागलो!

सकाळी घराला कुलुप लावून गाडीत शिरलो. दार लावून घेता-घेता सेल फोन नेहेमीप्रमाणे कप होल्डर मध्ये ठेवत इग्निशनची किल्ली फिरवली आणि सवयीने उजव्या हाताने डावीकडून सीट बेल्ट ओढून लावला. लावताना हाताला शेजारी ठेवलेला एम पी ३ प्लेयर लागला. तो पॉवर-ऑन केला तर किशोर कुमारच्या फोल्डर मधलं कालचं अर्धवट राहिलेलं कुठलसं गाणं दिसलं, हल्ली चष्म्याशिवाय काही ढेकूळ दिसत नाही! आणि गाडी चालवतांना चष्मा लागत नसल्याने मी तो लांब बॅगेत ठेवलेला असतो तो ऑफिसमध्ये पोहोचेपर्यंत काढत नाही. त्यामुळे, 'जे काय असेल गाणं ते लागू देत..' असा विचार करून 'प्ले'चं बटन दाबणार इतक्यात फोन वाजला.