प्रतिभा

अर्जुनाने द्रौपदीला स्वयंवरात जिंकिले मात्र भावांनी फुकट पत्नीसुख संभोगले वस्त्रहरणप्रसंगी षंढ पाचही दादुले आणि भीष्म द्रोण थोर पोरासारखे वागले उच्च तात्विक कारणे देती महा प्रज्ञावंत पतिव्रतेच्या अब्रूला कवडीमोलाची किंमत बंधुप्रेमाच्या शेल्याने शील रक्षिले अभंग एक पान थाळीतले भक्षी भुकेला श्रीरंग कृष्णे कृष्णा ओवाळिले भाऊबीज ती अपूर्व वनवासातही लाभे महाराणीचे वैभव पण एक शल्य होते भाऊरायाच्या अंतरी कुरुक्षेत्री झळाळली क्रोधवह्नीने वैखरी क्लीब म्हणता अर्जुना नाही जीभ कचरली शहाण्याला शब्दाचीच एक ठिणगी पु

नमस्कार, अलिकडेच संस्कृतमध्ये एक रचना सुचली ती येथे लिहीत आहे. --अशोक गोडबोले, पनवेल.

संस्कृत भाषेत या चार ओळी सुचल्या त्या इथे देत आहे.

3

ती सांज रंगलेली धुंदीतल्या क्षणाने चोरून प्रीत नेली ओठातल्या स्मिताने वारा उनाड वाहे उडवीत कुंतलाना नजरेस रोखलेल्या स्वप्नास झाकताना काठावरी झर्‍याच्या एकांत स्वर भुकेला तरुसावल्या सलीली निशःब्द सोबतीला हातात हात दोन्ही गुंफून बोलण्यास ते ओठ विलग होती शब्दास शोधण्यास परिते मुकेच राहे पहिलेच प्रेमगान डोळ्यात धृवपदाच्या ओळी निळ्या लिहून सोडून कर कधी ती गेली मला कळेना तो स्पर्श अमृताचा दिक्कालही पुसेना ती सांज गाजलेली आषाढ घनरवाने मेघास गुपीत माझे कथिले महाकवीने काठावरी झर्‍याच्या वाहे अजून वारा उडवीत आठवांचा वेडा खुळा पसारा --अशोक गोडबोले, पनवेल.

नमस्कार. आत्ताच टीकाकार - १ यांनी माझ्या 'विहंगगीत' या रचनेला सुमार असे म्हटले आहे. मी या टीकेचे स्वागत करतो. टीकाकार -१ यांनी केलेल्या सुमार या परिक्षणामुळे माझ्याच रचनांबद्दल मला विचार करावासा वाटला आणि सहजच या चार ओळी सुचल्या त्या इथे लिहीत आहे. टीकाकार - १ यांचा मी आभारी आहे! शब्द माझे सूर माझे वाकुडे गाणेही माझे परि सांभाळून घ्या हो बोबडे हे बोल माझे.... धृ गीत माझी प्रीत माझी रीतही माझी जुनीच ताल माझा चाल माझी शाल माझी कांबळीत आजही आकाश गाते चांदण्याचे गीत माझे परि सांभाळून घ्या हो बोब हे बोल माझे...

विसरून पार गेलो, मीही असे लिहीत आकाश अक्षरांचे दिनरात रंगवीत शब्दातल्या कळ्यांना नव्हते फुलायचेच पण आतच वसंता बसलोच आळवीत केव्हातरी यशाची येई झुळूक मंद स्वच्छंद लेखनाचे तारू तरंगवीत शाली नकोत आता ना पुषगुच्छ हार घेई लपेटुनी मी मधुचांदणे पुनीत झेपावतो कळेना कोठे शकुंत आता अश्वत्थ शांत मौनी पाने थरारतात त्या अनुभवामृताला सीमा असीमतेची मी नादरूप वेडा सगुणी सणासुदीत बिलगून अक्षरांना फुटती झरे अनंत मग धुंद रान गाई वेडे विहंगगीत --अशोक गोडबोले, पनवेल.

नमस्कार. माझे परमस्नेही आणि रसिकाग्रणी श्री तात्या अभ्यंकर यांच्या मिसळपाव या संकेतस्थळावर लिहिताना मला अतिशय आनंद होत आहे. खास तात्यांच्या आग्रहाखातर मी खालील चार ओळी लिहिल्या आहेत त्या गोड मानून घ्या, ही विनंती!