आस्वाद

गडबड वेड्या वस्तीमध्ये शाळा पाखरांची पोपट मैना आणि कबुतर लगबग चिमण्यांची डेरदार त्या वृक्षावरती घर आणिक शाळा सकाळ सायंकाळी भरतो प्क्ष्यांचा मेळा कावळा मास्तर शाळेमध्ये पोर चिमणा-चिमणी कावळा शिकवी धडे-कविता मुले गाती गाणी किलबिल किलबिल किती तयांची आसमंत दाट्तो मैना गाइ सुरेल गाणे पोपट तो नाचतो अवतीभवती मनुष्यप्राणी लोभी हलकट मारामारी आणि भांडणे नुसता हवरट स्वार्थापायी या अधमाने कुर्हाड हो आणलि घर आणिक शाळा त्यांची झरझर हो तोडली घिरट्या घालीत होते पक्षी घर हरवले कोठे आर्त स्वराने त्या पक्ष्यांच्या आसमंत दाटे किलबिल किलबिल हरवून गेली सुने सुने

दहनाभुमिवर फुले वहाया येशील ना तू माझ्या नंतर मधले सारे विरून जाऊ दे मिटून जाऊ दे आपुले अंतर अवचित अश्रु येतील डोळा थेम्ब मातीचा होइल ओला तृप्त तृप्त मी होउन जाइन मातीतून मी कविता गाइन अश्रु तुझे ते प्रेम बोलतील पुन्हा स्मृतींचे मेघ दाटतील वेळ निघुनी असेल गेला पाचोळ्यावर पाउस ओला उगीच आपुल्या हट्टापायी हरवून बसलो जे काही क्षण पुन्हा परतुनी नाही यायचे किती बोलावा करा निमंत्रण हिशोब कसला झाले गेले आठवणींचे काहूर उरले रंग उडुनी गेला आता दोनच अश्रु जाता जाता असेच ना हे नेहमी होते वेळ जातो अन ओढ लागते तुटण्या आधी रेशीम धागे एकच पाउल येऊ मागे

जेव्हा लिहतो मी, तेव्हा लेखणीत उरतो मी, होऊन थेंब शाईचा, कागदावरी पसरतो मी...... जेव्हा पाहतो मी, तेव्हा स्वप्न सांधतो मी, होऊन ईंन्द्र्धनुश्याचे रंग, दाही दिशात सांडतो मी....... जेव्हा बोलतो मी, शब्द चोरतो मी, कधी हास्यांचे तर कधी आसवांचे दान फेकतो मी....... जेव्हा गातो मी, सप्तसुर होतो मी, होऊन भरलेले आभाळ जमिनीवर बरसतो मी....... जेव्हा नाव सांगतो मी, जरासा घाबरतो मी, बिनचेह-याच्या या गर्दीत स्वताची ओळख लपवतो मी.......

आमचा ही एक प्रयत्न माउस हाताळण्याचा अर्थात प्रेरणा श्री.