अतिशय सुरेख आहे हा धागा! पैजारबुवा, मिका, गणेशा, रातराणी, जकुसर सगळ्यांचे प्रतिसाद सुंदर आहेत फार..

अतिसुंदर धागा... वारंवार परत उघडून एकाहून एक सरस कलाकृतींचा रस घ्यायला लावणारा...

खिडकित उभा राहीलोय । बाहेर मस्त ओलसर मातीचा अन त्यावरून येणार्या अलगद वारयाच्या झुळुकेचा आस्वाद घेत । निव्वळ रातकिड्याञ्च्या आवाज सोडले तर बाकी काही नाही । बस फ़क्त आपण 'एक' आहोत ही एक जाणीव । बस :)

.. अन असे दाटूनी येते सांजवेळी डोळां नीर निसटल्या काही क्षणांचे उरी विंधणारे शर.. ** आयुष्याची अनवट धून सुरेल कधी अन कधी बेसूर सप्तस्वरांचे हिंदोळे अन पडे जीवा प्राणांतिक भूल ** नात उमलाव अस, घेऊन समर्पणाची जोड, मनी रुजावी कृष्णाच्याही, सखी राधेची ओढ

गणेशा झिंदाबाद. आज वाचला संपूर्ण धागा.

हल्ली मला काही सुचतच नाही, किती वेळ पाहत राहते मी कोर्या वहीकडे, समासाची लाल रेष काही केल्या ओलांडता येत नाही, म्हणून मला हल्ली काही सुचतच नाही! मला असते गुंफायची सुंदर आठवणींची शृंखला, कितीदा ठरवते नाही पाशात अडकू द्यायचे मन वेडे, पण धागा तुटू न देता हा गुंता काही सुटत नाही, म्हणून मला हल्ली काही सुचतच नाही! उधाणलेला समुद्र मी लपवते माझ्याच आत, किती टाळणार हा अपूर्णतेचा प्रवास पूर्णत्वाकडे? किनार्यावर सापडलेला शिंपला मला टाकताही येत नाही, म्हणून मला हल्ली काही सुचतच नाही!

तेच घड्याळ आणि तीच लगबग तेच शेजारी आणि तीच बकबक तोच युनिफॉर्म आणि तेच बुट तेच प्रश्र्ण आणि तोच काथ्याकुट तीच बाईक आणि तीच गर्दी तोच धुर आणि तीच सर्दी, तीच शटल आणि तेच टेबल तेच सहकारी आणि तेच लेबल तीच बाटली आणि तेच पाणी तोच हेडफोन आणि तीच गाणी तेच डेबीट आणि तेच क्रेडीट तेच साहेब आणि तीच किटकीट तोच संगणक आणि तीच इमेल तेच रिप्लाय आणि तेच एक्सेल तोच फोन आणि तोच मोबाईल तोच पेन आणि त्याच फाईल तेच डबे आणि तेच जेवण तेच गॉसीप आणि तेच भांडण तेच व्हिजिटर आणि तेच ऑडीटर तीच सिक्युरीटी आणि तेच कॉंट्रॅक्टर त्याच नोटीस आणि त्यांची तीच उत्तरे तेच (कळकट) सरकारी ऑफिस आणि)तीच (त्यांची कळकट) दप्तरे त्याच मागण्या आणि तोच रुबाब तीच दारु आणि तेच तंगडी कबाब तीच लसलस आणि तीच बकबक तीच पाकीटे आणि तीच वखवख तोच टिव्ही आणि त्याच मालिका त्याच बातम्या आणि (बातम्या देणार्‍या) त्याच बालिका तेच अंथरुण आणि तेच पांघरुण तीच उशी आणि तेच ढेकुण रोज रोज दिवस रात्र सारेच कसे तेच ते आणि तेच ते काही बदल करावासा वाटला तरी मन प्रचंड घाबरते त्या पेक्षा जे चालु आहे ते ठीक आहे असे मन ठरवते आणि मग पुन्हा सुरु होते तेच ते आणि तेच ते पैजारबुवा,

समुद्राच्या वाळूमधे फतकल मारुन बसलो होतो एकटाच, दूरच्या, सतत रंग बदलणाऱ्या क्षितीजाकडे बघत, कधी आशळभूत पणे, तर कडी दिनवाणे पणाने मी त्या क्षितिजापर्यंत कधी पोचेन याचा विचार करत, त्या क्षितिजाच्या मागे धावता धावता मी इथे पोचलो होतो, पण या समुद्राने माझी वाट अडवून धरली होती, माझ्या आणि माझ्या क्षितिजाच्या मध्ये उभा असलेला तो, मला एखाद्या सैतानासारखा कृर आणि दुष्ट वाटत होता, आपल्या मार्गातल्या या समुद्राचा अडथळा कसा दूर करावा? पोहत पोहत क्षितीज गाठावे? कि एखादे होडके बांधावे ? या विचारात मी गढ्लेलो असताना ,माझ्या पायाशी काहीतरी हुळहुळले मी पाय जोरात झटकला, आणि खालच्या वाळूत बघितले, माझ्या धक्याने एका शिंपला मोडून पडला होता, आणि त्यातून एक मोती घरंगळाला होता, मी तो मोती हातात घेउन निरखून पाहिला, आणि आनंदाने बेभान होउन नाचू लागलो. ज्या समुद्राला मी आतापर्यंत सैतान समजत होतो त्यानेच माझे क्षितीज माझ्या मुठीत आणून ठेवले होते त्या मोत्या मध्ये मला माझ्या क्षितिजाचे सर्व रंग दिसत होते, आणि ते क्षितीज माझ्या खिशात सहज पणे मावत होते चारचार वेळा समुद्राचे मनापासून आभार मानत, मी समुद्राकडे पाठ फिरवून परत चाललो होतो, मोठ्या निगूतिने आपले क्षितीज सांभाळत, ते हरवले तर पुन्हा मिळणारा नाही याचे भान ठेवत, चालता चालता मी सहजच समुद्राकडे म्हणून मागे वळून पाहिले, पहातो तर काय? ज्या क्षितीजाचा पाठलाग करत मी इतकावेळ वाया घालवला होता ते क्षितीजच आता माझ्या मागे मागे येत होते पैजारबुवा,

अगदी खरंय. कधी कधी आपण एखाद्या स्वप्नाच्या मागे धाव धाव धावतो. ते पूर्ण का होत नाहीये म्हणून जगावर चिडतो, दैवाला बोल लावतो. तेव्हा हे लक्षात येतं का की आपलं हे स्वप्न पूर्ण होणारच नाहीये....कारण त्याहूनही कितीतरी सुंदर, काहीतरी खास आपली वाट बघतय. म्हणतात ना की sometimes god's greatest gifts are unanswered prayers.

काहीकाही खुप छान आहे पण अता दवणीय वाटायला लागलं आहे . ह्या भावना बिवनांन्ना काही अर्थ नाही ... निव्वळ निरथक अत्मरंजन आहे ...पण मजा येते काही काही वेळेला पण एरव्ही ... व्यर्थ हे सारेच टाहो | एक हे ध्यानात राहो | मुठ पौलादी जयांची | ही धरा दासी तयांची !!

धागा वर काढतोय.... नविन वर्षात नव्या शब्दमोतींसाठी...

हे वाचल आन गावची याद आली. आमच्या गावातबी नागोबुढा व्हता पण त्याले सारे नागोबाजीच म्हणे त्याचा नागोबुढा नंतर झाला. त्याच्या आंगात देवी ये म्हणे. उदबत्त्या फुके, अंगारा दे. म्या कदी तेथे गेलो नाही. आजीन जाउच देल नाही. तसा आमच्या गावात जागो बुढा बी व्हता. त्याले बंदा गाव जागो बुढा म्हणे आजीच एकली जागोबाजी म्हणे. तो टाक्यात पाणी भरे, ढोर बांधून दे. त्याची बुढी साळूबुढी आजी तिले साळूबाई म्हणे. साळूबाइ आजीची समदी काम करे. आजीले कणचबी काम अडल का आजी साळूबाइकडच जाय मंग काम घरातल राहू दे नायतर वावरातल. पाव्हणे आले भांडे घासाले साळूबाइ, पऱ्हाटी टोबाले साळूबाइ, जात्यावर दळाच साळूबाइ, निंदनाले बाया पायजे साळूबाइ, कापूस येचाचा हाय साळूबाइ. जागोबुढा त आता कवाच मेला, आम्ही गाव सोडायच्या आधीच तो मेला. मांग मी आजीले घेउन गावात गेलतो तवा साळूबाइची भेट झाली. तशीच व्हती, लुगड्यात, तिच्या आंगावर झांपर कधी नव्हतच. तिच्या डोयान आता कायीबी दिसत नाही. आमी गेलो तवा तुराटीच कड विणत बसली व्हती. डोये गेले तरी हात थांबत नाही बुढीचा. आजीचा आवाजच वळखला तिन "कोन बाइ व्हय का जी. किती दिसान आल्या बाप्पा" मंग मायाकडे पाहून म्हणली "मोठ्या बापूच पोरग व्हय का?" गाव तर कवाच सोडला. आता त आजी बी नाय रायली, मांगच्या मयन्यात साळूबाइ बी गेली. आमाले तसबी पऱ्हाटी आन तुरीतल काय समजत नाय मंग माया गाव म्हणत जायच तर कोठ आन कशापायी?

निळी गोळी का लाल गोळी? माझ्या पुढे प्रश्र्ण् आहे लाल गोळी घेतल्यावर म्हणे मला सत्य दिसणार आहे माझे शरीर, माझी माणसे, माझे जग, हे काही सत्य नाही हा तर केवळ भास आहे, बुध्दी आणि विचार सुध्दा माझे नाही, मला जे दिसते, समजते, वाटते त्याही पलिकडे एक जग आहे, जे जाणीवा नेणीवा, मन आणि काळ, यांच्याही कक्षे बाहेरचे आहे, एकदा वाटले कशाला पहायचे असले जग, मी इकडेच सुखी आहे भासमान असली तरी या दुनियेत, मी सुरक्षीत पणे जगत आहे उगाच जोखिम उचलून, भलते काही झाले तर? पण गोळी घेण्याआधी, मिळणार नव्हते याचे उत्तर एकदा वाटल की लाल गोळी घ्यावी आणि निळी खिशात ठेवावी पण निळी गोळी खरीच असेल, याची तरी खात्री कशी वाटावी? कितिही नाही म्हटले तरी, मन याच विचारात गुरफटून् बसते कधि लाल, तर कधी निळी गोळी घेउन टाकाविशी वाटते आता ठरवलय् डोळे बंदकरुन, कोणतीही एक गोळी घेउन, एकदाचा, या व्दिधा स्थितीचा अंत करावा पण त्याआधि “तुम्हाला संधी दिली तर कोणती गोळी घ्याल? हा प्रश्र्ण तुम्हालाही विचारुन बघावा बघा जमल तर उत्तर द्या…. पैजारबुवा,

सुरेख धागा आहे, पुन:पुन्हा आवर्तून परत वर येतो आहे, आणि प्रत्येक वेळी संपूर्ण वाचावासा वाटतो आहे. सर्वांचे प्रतिसाद वाचनीय आहेत, विशेषतः पैजारबुवांच्या अनेक प्रतिसादांनी बहार आणलीय, हा एक वानगीदाखल... (प्रतिसादांना वाचनखूण देता येईल तो सुदिन!)

खरतर हे कविता मी गणेशाच्या आई या कवितेला प्रतिसाद म्हणुन बर्याचा दिवसांपूर्वी लिहिले होते आणि गणेशाला व्यनी वरुन पाठवले होते . तेच इकडे तुम्हा सर्वांबरोबर शेअर करायचा मोह आवरता येत नाहीये.... आई... आई... आई... आई तु फक्त माझीच आई आहेस ना? आई तो पिंट्या मला वेडा म्हणतो आई आज मला आइस्क्रीम हवेच मी आज आइस्क्रीम खाणारच किती दिवसात तु मला आइस्क्रीम दिलेच नाहीस माझे सगळे मित्र रोज खातात. आई आजचा दिवस मी तुझ्या जवळ झोपु? एकट्याला फार भीती वाटते ग. आई मला खुप भुक लागली आहे काहीतरी खायला दे पटकन आई हे गणित कसे सोडवायचे गं सांगना घरचा अभ्यास केला नाही तर दहा पट्ट्या मिळतात हातावर आई एअहा पैसे दे ना, सगळे जण मधल्या सुट्टीत पेरु खातात आई प्रगतीपुस्तकावर बाबांची सही घेउन दे ना बाईंनी त्यांचीच सही आणायला सांगीतले आहे, तुझी चालणार नाही असं म्हणाल्या. आई रोज रोज पोळी भाजी काय देतेसगं डब्यात, सगळ्या मुलांच्या आया बघ कसे वेगळे वेगळे पदार्थ देतात आई राजुने मला बॅट मारली म्हणुन मी स्टंप त्याच्या डोक्यात मारला, त्याने आधि खोडी काढली होती माझी. आई आज शिरा करशील? किती दिवसात केल नाहीस. आई सायकल मधे हवा भरायची आहे पैसे दे ना आई शाळेतन येताना पडलो, रक्त थांबत नाहीये, खुप दुखतय ग आई आई परिक्षेचे वेळापत्रक आले आहे, अभ्यास पुर्ण होईल ना माझा? आई लवकर जेवायला वाढ उद्या इंग्रजीचा पेपर आहे माझे काहीच वाचुन झाले नाही. आई कोणत्या कॉलेज मधे जाउगं मी काही समजतच नाही. आई कॅन्टीन मधेच खाईन काहीतरी, उगाच सकाळी धडपडत उठुन डबा करु नकोस. आई बाहेरुनच जेउन आलो आहे आज. अग मित्रांनी सोडलच नाही. आई मला ८५% मार्क मिळाले. बाबांना सांग ना पेमेंट सीटची फी भरायला नाहीतर लांबच्या कॉलेज मधे हॉस्टेल मधे रहायला लागेल. आई मला कॉलेजला जायला बाईक हवी. बाकी सगळ्या मित्रांकडे आहे. रोज त्यांच्या कडे लिप्ट मागायची लाज वाटते. आई आज पार्टीला जणार आहे रात्री दार उघडेच ठेव ना. बेल वाजवली की बाबा लगेच उठुन बाहेर येतात. आई कँपस इंटरव्ह्यु मधे माझे सिलेक्षन झाले आहे आता रिझल्ट चांगला लागला पाहिजे. आई कशाला रोज पहाटे ५ वाजता उठुन चहा करतेस. मला झोप नाही येत अभ्यास करताना. आणि झोप आली तर माझा मी करुन घेत जाईन. आई माझा रिझल्ट लागला. मार्क चांगले आहेत. मला लगेचच जॉइन करावे लागेल. आई मी पार्ट टाईम एम. बी. ए. करणार आहे. रोज संध्याकाळी ऑफिस सुटले की लेक्चर असतात. जरा जास्त डबा देत जा. आई ही मुलगी बरी वाटतेय ना? स्वभाव चांगला वाटला मला, चांगली शिकलेली तर आहेच आणि नोकरी पण करते. पण तुला पसंत असेल तरच मी हो म्हणेन. आई तुला आवडेल ती साडी घे, किम्मत बघु नकोस आणि बाबांना सुध्दा सुट शिवायला सांगना. लग्न काय रोज होते का? आई हिच्या आईचा फोन आला होता, आज त्यांच्याच घरी जेवणार आहे, तिची आई मासे फार मस्त करते. आई आम्ही दोघे आज पिक्चरला जाणार आहोत आणि नंतर सिनेमाला. सिनेमा सुटल्यावर तिला तिच्या घरी सोडून मग मी येईन रात्री उशीर होईल यायला. आई तिच्या बाबांनी मॉरीशसची तिकीटे काढली आहेत आमच्या साठी. तिकडून आलो की जाउयाना मग सगळे जण मिळून देवीला. आई आज ती ऑफिस मधुन पसस्पर तिकडे गेली आहे. तिच्या भावाला मुलगी बघायला जाणार आहेत ते सगळे जण. आई आपल्या कडे गुडन्युज आहे. तु आजी होणार आहेस. आई तिच्या बरोबर दवाखान्यात जा ना मला ऑफिस मधून यायला उशीर होणार आहे नेमका आज. आई मला फार आनंद झाला आपल्या बाळाला पाहिल्यांदा कुशीत घेतल्यावर. कसल गोड दिसतो तो इवलासा जीव. आई डॉक्टरांनी सांगीतलय बाळाच्या डोळ्यात काजळ घालायचे नाही, आणि बाळगुटी सुध्दा नको त्यांनी टॉनीक लिहुन दिलय तेच देत जा. आई बाबा गेले तरी आम्ही आहोत ना तुला, अजून तुला तुझ्या नातवाचे लग्न बघायचे आहे. आई बाळ अता मोठा झालाय त्याला उगाच भरवत जाउ नकोस हाताने जेवु दे त्याला. आई आज घरी पार्टी आहे, बरेच लोक येणार आहेत, तु उगाच बोअर होशील, त्या पेक्षा तु तुझ्या कुठल्या तरी मैत्रीणी कडे जाउन बस ना थोडा वेळ आई तुला किती वेळा सांगीतल दादा ला फोन करु नकोस म्हणुन. साधी माणुसकी नाही त्याच्यात. आईवडिलांचे करायला नको म्हणुन तिकडे अमेरीकेत जाउन बसला आहे. महिन्यातुन एक फोन केला की झाली यांची कर्तव्यपूर्ती. इकडे आम्ही मात्र अडकलो आहोत आणि ते तिकडे मजा करत आहेत. उगाच त्याचे कौतुक मला सांगत जाउ नकोस. आई तुला होत नसेल तर नकोना काम करत जाउस त्या बाई ठेवल्या आहेत ना त्यांना सांगत जा. आई मला माहित आहे चार दिवस झालेत तुझा चश्मा फुटलाय तो, मला वेळ झाला की टाकीन दुरुस्त करायला, पण त्या शिवाय तुझे काय अडले आहे? आई एवढा भारीतला टचस्क्रीन मोबाईल घेउन दिला आहेना तुला, हेडफोन लावुन गाणी ऐकत जा ना, तरी तो भिकार ट्रांझीस्टर एवढ्या मोठ्यांदा कशाला लाउन बसतेस, आम्हाला बाहेर टिव्ही सुध्दा निट ऐकु येत नाही. आई किती वेळा सांगीतल तुला आपल्या कडे कोणी आल की लगेच बाहेर येत जाउ नकोस, उगाच आलेल्या पाहुण्यांना बोअर करतेस, ज्यांना तुला भेटायच असेल ते तुझ्या खोलीत येउन तुला भेटत जातील. आई त्या बाईंना सांगत जा ना तुला बेड पॅन द्यायला, डॉ़क्टरांनी काय सांगीतले आहे बेडवरुन खाली उतरायचे सुद्धा नाही. आई मी तुला जरी बघायला तुझ्या खोलीत आलो नाही तरी तुझे सगळे अपडेट्स माझ्या कडे असतात. दर एक दिवसा आड मी डॉक्टरांशी बोलतो. आई समजावुन घे ना, घरात कोणालाच इतका वेळ नाही तुझ्या बरोबर चोवीस तास बसुन रहायला, त्या साठीच बाई ठेवली आहे ना आपण. सारखे त्या बाई बरोबर भांडत नको जाउस. एकही बाई टिकत नाहि तुझ्या ह्या हट्टी स्वभावामुळे. आई तुझ्या वर्ष श्राध्दाच्या दिवशी मोठी देणगी दिली आहे मी अनाथ आश्रमाला आणि तुझ्या नावाने एक स्कॉलरशीप सुध्दा सुरु करणार आहे. आई मी आज निवृत्त झालो. आता मी मस्त मजा करणार आहे. आई आजच चारधाम यात्रा करुन आलो. तिकडुन आणलेला चंदनाचा हारच तुझ्या फोटोला घातला आहे. आई आजकाल मी एकटाच असतो ग एवढ्या मोठ्या घरात. ही पण आता नाहीये आणि बाळ परदेशात नोकरी करतोय. तुझी खुप आठवण येते ग आई. आई बर झाल मी तुझा फोटो जपुन ठेवला ते. निदान गप्पा मारायच्या म्हटले तर फोटों बरोबर तरी बोलता तरी येते. नाहीतर नुसत्या भिंती बघत बसायचा कंटाळा येतो. पैजारबुवा,

हा तर खजिनाच सापडला. एक नुकतीच केलेली आणि धागा काढू काढू म्हणत राहून गेलेली कविता आता इथेच लिहतो. तशीही तिला कविता म्हणावी का नाही हा प्रश्न आहे. तुझ्या कवितेला माझी ओळख देऊ म्हणतेस? देऊया की.. पण आधी समजू तर दे थोडीशी... तुझी कविता म्हणजे शब्द तोलूनमापून मी म्हणजे शब्दांचा पसारा या पसार्यात कुठे तरी हरवेल तुझी कविता हरवू दे म्हणतेस? पण आधी सापडू तर दे थोडीशी... तुझी कविता म्हणजे लय, सूर तालाच भान मी म्हणजे मैफीलीतला चुकलेला ठेका त्यानं विस्कळीत होईल तुझी रचना होऊ दे म्हणतेस? पण आधी तुझी लय भिनू तर दे थोडीशी... तुझी कविता म्हणजे खोल खोल घाव सहन करण मी म्हणजे शब्दांच्या बुड्बुड्यात वेदनेच बीज पेरत राहणं कधी न कधी फुटून ते तुझी जखम उघडी पाड तील पाडू दे म्हणतेस? पण आधी तिला जरा खपली तर धरू दे ग... तुझी कविताही तुझ्याचसारखी गूढ न अलिप्त मी म्हणजे सगळ्यात गुंतून जाणारा तुझ्या सुटसुटीत कविताही गुंतून जातील माझ्याजवळ गुंतू दे म्हणतेस? पण आधी तुझं रहस्य कळू तर दे जरा..

आकाशात मळभ दाटुन येत असताना, मनातही तुझ्या आठवणींचे ढग दाटी करु लागतात... आणि बाहेर वाढत चाललेला अंधार मनात देखील परावर्तित होऊ लागतो! पावसासाठी धरेच्या ठायी असणारी व्याकुळता जणु मलाही व्याकुळ करते, आज तरी पावसाशी गाठ पडणार का ही तीची हुरहुर मलाही जाणवू लागते. ईतक्या लांबुन येणारा हा पाऊस जर तीला भेटलाच नाही तर? या विचाराने तो अंधार अजुनच गडद होऊ लागतो... गम्मतच आहे ना! अंधार परावर्तन! विज्ञानाला नाही जमायचे सिद्ध करायला हे! आणि मग अचानक ते बाहेरचे ढग गडगडाट करतात आणि मग कोसळु लागतात जलधारा... सगळी सृष्टी न्हाऊन निघत असताना मी मात्र कोरडाच राहतो त्या वाढणार्या पावसाकडे पाहात! वाट पाहात मनातल्या ढगांनी बरसण्याची, त्या पावसात भिजण्याची, वाट पाहात तु भेटण्याची...

माझ्या खांद्यावर माझेच मढे घेउन मी गुमान चाललो होतो, पायाखाली पडलेल्या मढ्यांना मी कधी उद्दाम पणे तुडवत होतो, तर कधि कधि मनातल्या मनात मी त्यांच्या साठी रडत होतो, ते निश्र्चल होते आणि माझा भार मी समर्थ पणे वहात होतो, शंढा सारखे जगणारे शंढासारखेच मरतात, त्यांचा अंत असाच होतो, मी शंढ नाही हे सिध्द करण्या साठी मी मात्र जीव तोडून चालत होतो, माझा खांदा दुखत होता, घसा कोरडा होता आणि पायही थरथर कापायला लागले होते, कोणास ठाउक माझा हट्ट पूर्ण करण्यासाठी मला अजून किती चालावे लागणार होते, माझा संयम संपला आणि धिरही सुटतो आहे हे माझ्या मढ्याने अचूक ओळखले होते, म्हणुनच खोटी सहानुभूती दाखवत आता माझे मढे माझ्याशी गप्पा मारु लागले होते, अरे शरण जा तो परम दयाळू आहे, तुला नक्की माफ करेल, माझे मढे मला सांगत होते, ज्याला आयुष्यभर नाकारले त्याच्या कडे मदत मागण्यासाठी माझे मन मात्र कचरत होते, पायाखालची वाट अंतहीन वाटत होती, ताकदही फार थोडी शिल्लक होती, नजरेच्या प्रत्येक टप्यावर जिकडे तिकडे पडलेली मुडद्यांचीच रास होती, पाठीला प्रचंड रग लागली होती , पण तरी सुद्धा मान माझी ताठ होती, जे जन्मभर बोललो, जसा वागलो ते सिध्द करयची हीच ती वेळ होती, माघार घ्यायच्या सर्व जागांवर माझ्या हाताने मीच पाचर मारली होती, पाचर ओढून काढली तर त्या जागेवर माझीच शेपटी घट्ट अडकणार होती, निराशेच्या गर्तेच्या सीमेवर असतानाच माझ्या खांद्यावर एक हात पडला, खांद्यावरचे मढे सारखे करुन त्याने पाण्याचा प्याला माझ्या पुढे धरला, पुढचा रस्ता अजूनच खडतर, खाचखळग्यांचा आहे, तो मला म्हणाला, चल माझ्या मागे मागे ये, असे म्हणुन तो भराभरा पुढे चालू लागला, भला दिसतोय, पण आहे तरी कोण? असा विचार माझ्या मनात आला, माझ्या मनातले समजल्या सारखा मागे वळून तो निर्व्याजपणे हसला, एक क्षण फक्त एक क्षण वाटून गेले.... हा बहुतेक देवच आहे, मग आठवले, देव नाही, हे तर आपणच सिध्द केलेले आहे, तो हसून म्हणाला, सगळे समजेल, धिर सोडू नकोस, थोडेसेच अंतर उरले आहे, थोड्यावेळासाठी तरी तू मला तुझा मित्र समजायला काहीच हरकत नाही आहे, आणि तुला म्हणुन सांगतो, मी पण तुझ्यासारखा एक नास्तिक आहे, तुझ्या सारख्यांच्या बरोबर चार घटका घालवणे हा माझा एकमेव विरंगुळा आहे , पैजारबुवा,

गणेशोत्सव संपल्यावर गणेशा प्रगटला म्हणून त्याच्या स्वागता साठी...

माझी प्रेमकथा... अर्थात एकतर्फी प्रेमाची गोष्ट

तिज कवेत घेण्या साठी, उतावळा मी दिनभर ती कुन्तल झटकून गेली, गुंतवळ उडती गावभर गावात जाहली चर्चा, आमच्या अनामिक नात्याची कोणी लोचट म्हटले मला, सय येई कुणा गाढवाची लग्नात तिच्या मी जेव्हा, वाढत होतो मट्ठा तिने हसून पाहिले मजला, अन केली थोडी थट्टा पण मी धीर सोडला नाही, नाउमेद झालो नाही पहात स्वप्ने तिची, मी इमले बांधत राही एके दिनी मला ती, एकटा घरी ये म्हटली बर्‍याच विरहा नंतर, तुझी फारच आठवण आली मज घरात घेउन तिने, दार लावले सत्वर शर्ट काढ म्हणाली अन, पँट काढ ती लवकर मी फेडताच वसनांते, ती मुलास ओरडून म्हणते, दुध नाही प्यायले तर, बघ कसली काया होते पैजारबुवा,