वीणीचा नवा धागा....

विनोबा...सह्ही.. शब्दाला शब्द जोडून कविता होत नसते.. तिला लागते कवि मन जे मिपा वासियांकडे असते.. - प्राजु.

धरतीचे गुपीत आभाळाने सांगितले.. पाऊस पडून गेला आणि जीवनच पालटले... - प्राजु.

पावसाने मला अलगद गाठले तो कोसळत होता पण तळहातावर तळे साठले.. -प्राजु.

पाऊस झिरमिर झिरमिर पानापानात बरसतो पाऊस अल्लड अवखळ धरेशी पिंगा घालतो.. - प्राजु.

लप॑डाव ऊन-पावसाचा गुलमोहोर सोन्यात भिजलेला मी खिडकीशी ऊभा न्याहाळत, पारा विजेत थिजलेला... -धमाल.

जीवन जगताना असे का होते आपल्या बरोबर डोहाळे लागतात सुखाला पण दुःख होते गरोदर @ सनिल

जीवन जगताना असे आपण इतकच करत असतो "घटस्फोट" नको म्हणून क्षणाक्षणाला श्वासाला वरत असतो @सनिल

सत्याला कितीही झाकलं जरी कधीतरी बाहेर येतचं ना कितीही पळालं मरणा पासून हमखास कवेत घेतचं ना @सनिल

काट्यांसकट गुलाब याचसाठी विकत घेतात कारण हास्य व अश्रूं प्रेमात एकत्र येतात @सनिल

लोकांनी नवीन वर्षाच्या पूर्वसंध्येला भरपूर दारोळया घेतल्या वाटते. ;) नुसत्या चारोळ्या/पाचोळ्यांचा पूर आला आहे. असो, तुमचे चालू द्या... आम्हाला त्यात जास्त काही जमत नाही. आम्ही वाचूनच आनंद घेण्याचा प्रयत्न करू :)

प्रेमात जमा - खर्च?? हा हिशोब कुठला का हल्ली प्रेमातही व्यवहाराचा अंकूर फुटला @सनिल