Skip to main content

ओले काजु आणि मॅन्गो मार्गारीटा

लेखक स्पा यांनी मंगळवार, 30/04/2013 09:20 या दिवशी प्रकाशित केले.
एकदा सहजच पराण्णांना भेटायला सौंदर्य फुफाट्यात गेलो होतो. बाहेरच्या खोलीत पराण्णा निवांतपणे बसले होते. पुढ्यात नेहमीप्रमाणे कि बोर्ड दाबत मिपावर कुणाची तरी खेचत होते .. "काय कसं काय, मुंबई काय म्हणते, केव्हा आला ठाकुर्लीहून.." असे जुजबी प्रश्न पराण्णा विचारत होते. जरा वेळाने तेथे सोत्री आले. सोकाजीराव त्रिलोकेकर. पूर्वीचे मुंबईकर . पुण्यातल्या मिपा कट्ट्या मध्ये पराण्णा आणि त्यांची ओळख झाली स्वतः सोत्री मद्याचे भोक्ते. अनेक उत्तमोत्तम कॉकटेल , किंवा मोक्टेलस त्यांनीच पराण्णांना दिल्या होत्या असं पराण्णा सांगत असत.. 'काय केव्हा आलात..' असं म्हणून सोत्रींनी हसून स्वागत केलं आणि माझ्या हातावर काही ओले काजू ठेवले. काजू अतिशय क्रिस्पी आणि सुरेख होते.. मी ते पटापट मटकावले परंतु मला प्रश्न असा पडला की त्याची सालं टाकायची कुठे? मग बाहेर जाताना ती सोबत न्यायची आणि टाकून द्यायची असं मी ठरवलं आणि तसाच बसून राहिलो.. माझी चुळबुळ सोत्रीच्या लक्षात आली.. 'माझ्याजवळ द्या ती सालं.. त्यापासून पण एक झकास गोवन कॉकटेल बनवतो मी ते इतक्या सहजतेने म्हणाले की मलाच ती सालं त्यांच्या हातात देतांना अवघडल्यासारखं वाटलं.. "यांना ते मॅन्गो मार्गारीटा पण दे.." पराण्णा म्हणाले.. "खास देवगडचा मॅन्गो मार्गारीटा आहे बर्र का.. " - पराण्णांचा चीरकलेला खर्ज.! सोत्रींनी लगेच तत्परतेने घरून जाऊन माझ्याकरता ते मॅन्गो मार्गारीटा आणलं..अगदी सुरेख, कॉकटेल होतं, त्यात आमरस म्हणजे माझा जीव कि प्राण मग निरोप घेतला.. पराण्णांनी विचारलं, "कसे जाणार?" पराण्णांना एकूणच रस्ते, गाड्या याचा विलक्षण तिटकारा "बाईक ने आलोय .. मस्त रमत गमत जाणार ." हां हां बरोबर.. उगाच रस्त्यांचे, डोंगरांचे फटू काढायचे असतील ..", आता घरी गेलात कि ते फटू टाकून प्रवास वर्णनाची जिलबी टाकू नका मिपावर म्हणजे मिळवली माझ्या जिलबी टाकण्यात पराण्णांनी एवढी उत्सुकता दाखवली की मला गंमतच वाटली..! असो.. कुणी म्हणेल या लेखाचं प्रयोजन काय? काय तर म्हणे ओले काजू खाल्ले..! नि कॉकटेल ढोसले खरं आहे.. आठवण तशी छोटीशी आणि साधीच आहे.. परंतु अशा अनेक लहानसहान आठवणीच कुठेतरी मर्मबंधातली ठेव होतात आणि तीनसांजा झाल्या की या खिडकीतनं, त्या खिडकीतनं घिरट्या घालायला लागतात, अस्वस्थ करतात..! आणि आता फक्त आठवणीच तर आहेत..पटकन एखादा फोन करून किंवा सौंदर्य फुफाट्यात जाऊन चार श्या द्यायला पराण्णा कुठे आहेत..?! ते गेले गुजरात ला
लेखनविषय:
वाचने 18785
प्रतिक्रिया 90

प्रतिक्रिया

विकास शनिवार, 04/05/2013 10:32
चिटर पण टीचर असतोच की. तो/ती आपल्याला शिकवून जातो/ते. फक्त उलटे सत्य असते अशातला भाग नसतो. :) असो.

शैलेन्द्र बुधवार, 01/05/2013 00:57
नवोदित लेखकांच्या उत्कृष्ट लेखांचे आंबवण वापरुन अशा जिलेब्या पाडणार्‍या प्रस्थापित कंपुबाजांचा निषेध. येवरे बोलुन मीनी माजे दोन शब्द संपवतो, जे भना बाला, फुगा खोल्लन का? भेट जे तु खंबाल्पार्‍यान.. जाबतो तुना.. बसोबा अगोचर..

बिपिन कार्यकर्ते बुधवार, 01/05/2013 01:07
=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) मात्र, "माझ्या जिलबी टाकण्यात पराण्णांनी एवढी उत्सुकता दाखवली की मला गंमतच वाटली..!" हे वाक्य "जगभर जिलब्या टाकलेल्या पराण्णांनी...." असं हवं होतं ना? ;) ;) ;)

ब्रिटिश टिंग्या शुक्रवार, 03/05/2013 12:30
मिपावरच्या सर्वोत्कृष्ट विडंबनांपैकी एक! जियो! - टिंग्या

३_१४ विक्षिप्त अदिती शुक्रवार, 03/05/2013 22:18
घाऊक लिखाणाचं दर्जेदार विडंबन कसं करावं याचं उत्तम उदाहरण. प्रतिसादकांनीही चार चांद लावलेले आहेत. पण लेखाचं शीर्षक वाचून माझ्या अपेक्षा वेगळ्याच प्रकारे चाळवल्या होत्या खर्‍या.

सोत्रि शुक्रवार, 03/05/2013 23:37
ज ह ब र द स्त च ~ - (सालीच कुठलं कॉकटेल करावं ह्या विवंचनेत पडलेला) सोकाजी

राजेश घासकडवी रविवार, 05/05/2013 05:41
लेख आवडला. पण तमाम मिपाकरांतर्फे बोलतो स्पात्या, ते 'ढोसणी' चे भाग लिहून ठेवले आहेत, ते पूर्ण करा की. आम्ही किती वर्षं वाट पहायची?

विश्वनाथ मेहेंदळे रविवार, 05/05/2013 13:00
"ढोसणी" पण "मारल्या चापट" च्या मार्गाने जाणार असली तर अपूर्णच बरी. इतकी वर्षे थांबून काहीतरी मंडेन वाचायला मिळणार असेल तर काय फायदा? त्यापेक्षा अपूर्णतेची हुरहूर परवडली.