Sonar Of Thoughts

मस्त. -दिलीप बिरुटे

झक्कास... फक्त तो "लोळ" शब्द मात्र खटकला. लोळ म्हटलं की आगीचा लोळ आठवतो. आणि इथं विझल्याची भावना आहे. :)

आपण केलेली आहे ना मग हरकत नाही जूनी असली तरीही. मी हा फोटो का घेतला, तेव्हा काय झाले होते हे मी सर्व नंतर लिहीणार आहे. पण एक सांगतो सगळ्यांच्या भावना अत्यंत त्याच आहेत ज्या त्या तरूणीच्या मनात होत्या......किंवा असतील. याला म्हणतात विषयाची एकरूप होणे........ छान कविता. उत्तम !

माझे काम अवघड होत चाललेले आहे. बहुदा मला ते कोणातरी तज्ञ व्यक्तीला द्यावे लागणार असे दिसते. असो. तसेही करता येईलच......... :-)

चारोळी छान ! उठली आहेत असे पाहिजे होते का ?

// मनाची कितीदातरी भिंत मी लिंपली.. तरीही कुठे थांबले हे तडे जायचे...// आवडले. कितीही लिंपा तडे हे जातातच. नाहीतर ओलावा संपत आल्यावर, असलेले हे मोठे होतात.

बहोत खुब वाहीदा! आप तो बडी छुपी रुस्तुम निकली!!

क्या बात है वाहिदा. अत्यंत भावपुर्ण, अर्थमय तरल कविता. एखाद मस्त गाण एकताना जी मजा येते अगदी तसच वाटल. आभार.

वाहीदाजी, सुंदर कविता लिहिली आहे आपण. उर्दुमुळे एक वेगळेच वजन येते काव्याला. अभिनंदन.

आवडले. वरची मनीषाचीही कविता आवडली.(बाय द वे उर्दुत लिहिलेल्या प्रकाराला कविता म्हणता येते का?) एकूनातच नुस्ता फोटो देउन एकाहून एक लिहायला लावणार्‍या जयंतरावांची कल्प्नाही भन्नाट

अभिजीत जी तुमच्या काव्यचित्र मला दिसत नाहि हो ...

बहुगुणीकाका, जयंत सर, अनामिक, अभिजीत राजवाडे,तिरसिंगराव घाणेकर, मनोबा खरंच मनापासून आभार ! बहुगुणी काका तुम्हीच माझ्या नज्म ला चार चांद लावले , तिचे स्वैर मराठी भाषांतर मस्तच ! यह तुम्हारी नवाजिशे-करम, जो मेरे नज्म को चार चांद लगा दिए वरना इस नाचीज को कोई इतनी आसानी से समझ न पाता.... शुक्रिया !! नवाजिश : kindness करम : favour , generosity नाचीज : तुच्छ , petty, trivial

तुम्हीच पहिली कविता लिहिली आहे , ती पुर्ण मोठी लिहिना अजुन.. प्रयत्न करतो आहे आवडल्यास प्रतिसादावे.. ----oOo---- मी प्रेमवेडी दिलास आधार प्रथम जीवनी, पुलकित झाले किती मन्मनी, तूझीच झाले प्रथम प्रथमदर्शनी, सुवर्णप्रेम तव विश्वास मनी. दिल्या-घेतल्या प्रेमशपथा, किती बांधले मनात इमले, सख्या म्हणाल्या प्रेमवेडी मी अन्, किती प्रेमवीर दु:खात बुडाले. फुले बहरली प्राजक्तांची, ओंजळ भरली प्राजक्तांनी, प्राजक्तांची प्रसन्नता मज, प्राजक्तांनी अर्पण केली. असा कसा रे बदललास अचानक.... असा कसा रे बदललास अचानक, मोहात कुणाच्या गुंतलास अचानक, तुझीच होते, तूझी न राहिले, क्षणात सारे प्रेमविश्व जळाले. आज ह्या क्षणी.... क्रुद्ध वादळे मनात साही, एकही नौका सागरात नाही, नसे कुणाची साथ आज ही, अशी कशी ही करूण भैरवी... अशी कशी ही करूण भैरवी...

तुमच्या स्पर्धेत मीही आहे............. यूँ न रह रह कर हमें तरसाईये आइये आ जाईये आ जाईये... फिर वही दानिस्ता ठोकर खाईये.. फिर मेरी आग़ोश में गिर जाईये मेरी दुनिया मुन्तज़िर है आपकी अपनी दुनिया छोड़ कर आ जाईये ये हवा `सागर’ ये हल्की चाँदनी जी में आता है यहीं मर जाये -सागर निझामी.

=)) =)) =))

:(

अतिशय तरल आणि भावस्पर्शी कविता.

वेगळा विचार व चित्र रंगवलेले आहे तुम्ही. पहिल्यापेक्षा खूपच चांगले आहे. धन्यवाद !

क्या बात है, श्री. ५० फक्त. कविता अगदी अंगावर येते आहे. न राहवून दोनदोनदा वाचली. अप्रतिम.

खूप 'त्रास'दायक कविता! मान गये! त्सुनामिचा अनुभव घेतलेल्यांना खरंच असंच काहीसं वाटत असेल. अवांतरः च्यायला, 'डोक्या'ला मार लागलाय तर पार चौखूरच उधळलंय की.... ;)

प्र का टा आ

परत वाचल्यावर असे वाटले की जर एखाद्याच्या आयुष्यात असा प्रसंग आला असेल आणि जर त्याने ही कविता वाचली तर............