Sonar Of Thoughts

मी आणखी एक कविता सादर करत आहे. अभिप्राय कळवावा हि विनंती.

उस बेहेतरीन तस्वीर को चार चांद लगा दिये आपके लफ्ज़ोंने! तुमच्या शब्दांचंच हे स्वैर मराठी रुपांतरः

दूर दूर वर काहीच दिसत नाही.... दिसत आहे फक्त निळंशार पाणी... टक लावून बसले आहे मी तुझ्या वाटेकडे विश्वास आहे मला येशील तू परत जरी असशील क्षितिजापलिकडे.. ~~ प्रिया

कसा घसरला पाय? का न आवरले संस्कारांनी? तूही फिरविलीस पाठ कलंकिनी ठरविले समाज नजरांनी. हा अथांग सागर, घेई सामाऊन आज मजला, भरले नयन आकाशाचे, असहाय्य वाटे आज त्याजला. खंबीर हा पत्थर पाठीशी, परंतु निश्चल, निरुपयोगी ह्या क्षणाला ढाळेल चार अश्रू तोही कळली जर मम व्यथा त्याजला जाते सोडून जग हे, नकोच ती स्वार्थी नाती, विषण्ण, उद्विग्न मन माझे, विझेल ज्योत अन उरेल कृष्ण वाती.

वहिदा, ज्ञानेश, प्रभाकर, शानबा आल्या आल्या तुमचे लेखन वाचायला मिळाले आज. अप्रतिम लिहिलेले आहे. वहिदा खुपच उत्तुंग काव्य .. गविंच्या कवितेनंतर या थीम वर तुमची कविता सर्वात जास्त भावली... प्रभाकर जी, मला वाटते या धाग्यावर तुम्हीच पहिली कविता लिहिली आहे , ती पुर्ण मोठी लिहिना अजुन.. छान आणि वेगळेच शब्द आहेत त्यात...

एक जुनी कविता येथे देण्याचा मोह होतो आहे पुन्हा ! सागराचे नीर दर्पण | विखुरले नभांकण | वाळलेले नक्षीपर्ण | तरंगीत || ढळलेली सांजसंध्या | निजलेले सूर्यपक्षी | स्वप्नफ़ुले जागलेली | सुगंधीत || धरणीची ग्लान झोप | मेघांचे सूरेल गीत | उसवले श्वासधागे | अंतरात || छतावर रातवैरी | तेवलेला ह्रदयदीप | शब्दांध झाली आसवे | आठवात || ---- शब्दमेघ

तुमच्या विनंतीला मान देऊन मी एकदम मला स्फुरलेल्या ३ कवितांच्या पहिल्या दोन ओळी टाकतोय. त्या आवडल्यास आख्खे काव्य टाकण्याचीही माझी तयारी आहे. तेवढं पुस्तकाचं लक्षात असू द्या. :) १) जिथे सागरा धरणी मिळते तिथे तुझी मी वाट पाहाते २) सागर किनारे दिल ये पुकारे तू जो नही तो मेरा कोई नही है ३) मै एक सदी से बैठी हूं इस राह से कोई गुजरा नहीं

जयंत सर, माझा अजुन एक प्रयत्न, थोडासा दुबळा आहे मान्य, पणं समोर दिसणा-या चौकटी तोड्ण्याचा छंदच लागलाय हल्ली. इथंच बसले होते आई बाबा मि मागच्या बागेत झोक्यावर मोठा आला वारा तेंव्हा माझ्या झोक्याएवढा बरोबर एक उंच लाट .............................. मी केवढी ओरडले होते त्या लाटेकडे बघुन जी गेली माझ्या... आई बाबांना घेउन किती वर्षे झाली मला इथं येउन बसते तीच लाट पुन्हा एकदा येईल म्हणुन फसते येणा-या प्रत्येक लाटेला एकच निरोप देते आई बाबाना परत आणा नाहीतर मी येउ का तिथे ............

या विभागात आम्हाला गती नाही. तस्मात एक मराठी जुने गीत आठवले ते देत आहे.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

(माझाही एक प्रयत्न सांभाळून घ्या :)) ------------------------------------------------------------------------------ प्रिया केवळ एकदाच म्हणालस मला नौसेनेत प्रवेश मिळालाय एकादी कागदी होडी वाहून जावी तसा पटकन नाहीसा झालास.. लोक म्हणतात तू कायमचा गेलास पण परतुनी का नाही आलास माझा वाळूचा किल्ला मोडायला अरे किती वाट पाहु तुशी प्रिया वारा होऊन रुंजी घालतोयस अन् पाऊस होऊन बरसतोयस मीच येते आता तुला भेटायला वाळूचा कण होऊन गेलीय मी तुझ्याच शिंपल्यात मोतीव्हायला ------------------------------ माझीही शॅम्पेन

आलोच.. एवढे मोठे लोक जमून राह्यले आपला पो घालायला काय हरकत आहे, दुपारी लिहितो...

सगळ्या कवींना माझा मानाचा मुजरा! ईतके प्रतिभावान लोक ज्या एका परिवाराचे सदस्य आहेत त्या परिवाराची सदस्या असल्याचा मनापासून अभिमान वाटतोय __/\__ !!

काल जिंदगी ना मिलेगी बघत असताना जावेद्जींच्या फरहान ने म्हटलेल्या काही ओळी या चित्रासाठी समर्पक वाटल्या म्हणून हा प्रयत्न....! पिघलते हूये नीलम सा बेहता यह समां.... नीली नीली सी ये खामोशीयां....! सरसराती हुई टेहनियां, पत्तियां... कह रही है की बस तुम्ही हो यहां... सिर्फ मैं हूं.. मेरी सांसे और मेरी धडकने... ऐसी गहराईयां... ऐसी तनहाईयां... और सिर्फ मैं..... अपने होने का मुझे यकीं आ गया....!! मला वाटतं.. रचनेचा न कलेचा आनंद घ्यावा म्हणून हा यत्न...!!

माझी शँपेन, जयंतराव मस्त कविता .. विकाल .. मस्त वाटली रचना वाचुन अप्रतिम... स्लाईड शो नेहमीप्रमाणे पाहता आला नाही.. असो ..

इथे सर्वांनी 'एक से बढकर एक' -- कविता लिहिल्या आहेत ... तरीही माझी एक (नविन) कविता ! पराजित आज मी -- आले तुझ्या किनारी | अथांग जळ सामोरी -- मी तृषित या किनारी || कित्येक आशा मनी -- अन् पाहिली किती स्वप्ने | स्मृती तयांच्या अशा -- विखूरल्या या किनारी || भावनांचे अनेक पक्षी -- विहरती मुक्त गगनी | सावल्यांचा खेळ त्यांच्या -- चाललासे या किनारी || उसळत्या तव लाटा -- किरणांची मिरवीत नक्षी | रोखती मज आता -- मी बंदीवान या किनारी || धीर गंभीर तुझी गाज -- असते सदैव कानी | मंत्र जणु मुक्तीचा -- मज भासे या किनारी || असीम तुझी व्याप्ती -- आलोट तुझी शक्ती | सामर्थ्य पार करण्या -- मी मागते या किनारी || दिसते मज ती नौका -- शीड जिचे भरारी | डौलाने काढीत वाट -- येईल या किनारी || मग थांबेल हे क्षितीज -- मजसाठी दूर किनारी | लाटांसवे तुझ्याच -- मी जाईन त्या किनारी ||

एकापेक्षा एक सुन्दर चित्रकविता आहेत! हा माझाही एक प्रयत्न तो शांत, मीही शांत वरवर भासते आतून काही गुप्त खळबळ गाजते आभाळ मेघांनी भरुन धुमसे तरी सांडेच ना, का खिन्न घुसमट दाटते? या कातळाचे एक अविचल अंग मी नि:शब्द, निर्वातात खिळुन अपंग मी या सागराचा गूढ, गहन तरंग मी आकांत आलापीत अनवट राग ते मेघांतली अस्वस्थ हुरहुर पेलण्या, येते इथे आभाळझड नित झेलण्या ती दुष्ट जाते दूर मज अवहेलण्या मी श्रांत, निश्वासून मन चुरगाळते !