एप्रिल फळ (८)

विजुभौ, कुल्फी, करवंद, जांभळाची आठवण लै भारी !!! पण फोटू पाहिजे होते राव जांभळाचे, करवंदाचे, आणि कुल्फीवाल्याचे नाही ते माठाचे सुद्धा !!! ( आता जरा गडबडीत आहे, सायंकाळी पुन्हा एकदा करवंद, जांभळं आणि कुल्फी खाईन. ) प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

व्वा विजुभाऊ.. आईला वाळवण घालायच्या कामात मदत करायला परवानगी नसते. ती करताना काम कमी आणि खादाडी जास्त असते हे आईही ओळखुन असते. साबुदाण्याच्या पापड्या,,लोणच,,चिंचा..काय मिळेल गच्चीत ते सरळ हादडायचे,,,आमची तर टोळीच होती,,कोणाला जरी कुठ काय वाळत ठेवल आहे ह्याचा सुगावा लागला की तिथ धाड मारुन त्या वस्तुवर आम्ही डल्ला मारुन मोकळे व्हायचो.. कुल्फी वरुन आठवले बर्‍याच वेळा कुल्फी वाल्याला ऐ कुल्फीवाले अशी हाक मारुन आम्ही मुले लपुन बसायचो,,तो बिचारा इकडे तिकडे बघत बसायचा...मग एकदा दोनदा त्याला असे तंगवले की मग त्याच्या कडुन कुल्फी विकत घ्यायची ... करवंदे चाखताना ती लाल की पांढरी आहेत त्या वरुन चिमणी आहेत की कावळा आहेत हे ठरवायचो. आम्ही ह्याच कोंबडा आणि कोंबडी अशी नाव ठेवली होती,लाल =कोंबडा,पांढर= कोंबडी.. करवंदाच्या जाळीत जाऊन करवंद वेचण्याची मजा कही औरच !!!!! (जंगलातला हा रानमेवा मनसोक्त हादणारा) मदनबाण.....

काय विजुभाऊ जांभळांची आठवण करून दिलीत!

मला वाटते या सगळ्या चवींचा आपल्या प्रत्येकाच्या लहानपणाशी खूप घनिष्ठ सम्बन्ध आहे. जांभळे करवंदे खाताना आपण पुन्हा ते लहानपण अनुभवत असतो..

काय बोललात! लहानपणी सुट्टीत मामाच्या घरी गेल्यावर मागच्या टेकड्यांवर असलेल्या जंगलात करवंद खादडत बोकाळणे हा आमच्या भावंडांचा आवडीचा उद्योग होता. मस्त लिहिलंय. मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

विजुभाऊ... छान लेख. मनस्वीने दिलेला फोटुही मस्तच कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

फळांइतकाच रसाळ गर असलेला लेख!!!

करवंदाच्या जाळीत शिरुन तोडून आणणे आणि मग वाड्याच्या ओसरीवर निवांत पाय पसरुन खात बसणे... व्वा.. नुस्ती मज्जा.. :) जांभळं फक्त खायला आवडतात, ती तोडायच्या भानगडीत नाही बॉ पडत. एकदा प्रयत्न केला होता जांभळाच्या झाडावर चढायचा, पण असा आपटलो की परत चढायची ईच्छाच नाही झाली.. :D

ही घ्या करवंद आमच्या पुरंदरच्या भटकंतीमध्ये सापडलेली. जर दिसत नसतील तर http://picasaweb.google.com/zakasrao/Purandar/photo#5192109913189526274 इथे क्लिक करा. विजुभाउ लेख नेहमीप्रमाणेच छान. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

माझे अत्यंत प्रिय फळ. डिसेंबर / जानेवारी सुमारास बाजारात येते. परंतु मुंबईत मिळत नाही. पुण्यास विपुल प्रमाणात मिळते. हमखास मिळण्याचे ठिकाण म्हणजे गरवारे पुलावरचा (चितळ्यांच्या दारातला) बागवान. संजय अभ्यंकर http://smabhyan.blogspot.com/

माझेही आवडते फळ....इथे "काळी मैना" म्हणून ओळखले जाते. आजकल मिळत नाही सहज.... :( आंब्याचे वर्णन खासच.

लहानपणी आजोळी कोकणात जात असे, त्या आठवणी परत एकदा जिवंत झाल्या!

>>> वडच्या हिरव्यागार पानावर ठेवलेले ते कुल्फ़ीचे पांढरे शुभ्र काप पहात रहावे असे वाटत असतानाच जीभ डोळ्यांवर आक्रमण करते आणि बघताबघता कुल्फ़ी तोंडात विरघळुन जाते. -- अगदी :)

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

कुल्फी काय, करव॑दे काय, जा॑भळे काय विजुभाऊ किती छळता हो, नुसत्या आठवणी नी परत जिभेवर तीच चव जागी होते.:) जिभेवरच्या चवी जागवणारा लेख.

प्राजु म्हणते तश्शा सगळ्या आठ्वणी जाग्या झाल्या....मस्तच लेख्....परत एक चान्स मिळू शकतो का छोटं व्ह्यायचा? :( "The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams" ~ Eleanor Roosevelt

संग्रह करून ठेवण्यासारखी आहे विजुभाऊ. किती सुंदर लिहिता तुम्ही..! मानलं बुवा.. आणि हे सगळं.. म्हणजे आंबे, कुल्फीवाला, करवंदे आणि जांभळं.. हे इतकं खाल्ल आहे या ट्रीपमध्ये की बस्स! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

मला पण आमच्या घरापाशी येणार्‍या कुल्फीवाल्याची आठवण आली. पण आमचा कुल्फीवाला हातगाडीवर कुल्फीचा लाकडी खोका घेऊन यायचा. हातगाडीला खालती घंटा बांधलेली असायची. ती किणकीणावर कुल्फीवाला आला की पोरांचा गराडा पडलाच गाडीला. तसाच यायचा गोळेवाला. (अवांतर: बरेचदा मी कुल्फीचे पाणी चांगले नसते या कारणामुळे कुल्फीला मुकलो आहे. :( तसे कुल्फीवाल्याच्या आरोळीवरून आमच्या इथे येणार्‍या कल्हई वाल्याची आरोळी आठवली. 'ए क्लैSSSSSSSSSSSSS' अशी मजेदार आरोळी द्यायचा. तसेच एक मोडाची कडधान्ये विकणारा देखील यायचा. त्याची पण आरोळी गंमतशीर होती. 'क्वाSSSचाचैSSSचैSSSSSSSSS मोडाचै, मटकी येSS, वाटाणा येSSSS, हरभरा ये'. यातला क्वाSSSचाचैSSSचै चा अर्थ मला तर कधीच नाही कळला. :) कदाचित त्याच्या आरोळीच्या आधीची ती तान असेल. :) ) करवंदे तर को़कणात उदंड खाल्ली. आमच्या गावापासून माझ्या आत्याची सासुरवाडी असलेल्या 'मणचे' या गावापर्यंत चालत जावे लागे. तेव्हा उदंड करवंदाच्या जाळ्या लागत मधे. आमची आजी कसल्याश्या मोठ्या पानाचा झटपट द्रोण करून द्यायची. मग आमची नातवंडांची पैज कोणाचा द्रोण आधी भरतो. करवंदाचा चीक देखील आवडायचा खायला. विजुभाऊ मस्त आठवण करून दिलीत हो...... पुण्याचे पेशवे

शब्द वाचून, चित्रे बघून तरसलो.

वा सुरेख! करवंद आणि जांभळं हा लहानपणीचा खास मेनु :) अजून येऊ द्या -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

विजुभाऊ, आठवणी येतात असं आपण म्हणतो आठवणी जातात असं कधी म्हणत नाही. तुमचा हा सुंदर लेख वाचून मला आठवणी आल्या. देशील कां रे देवा फिरूनी माझे बालपण करीन मी माझे सर्वस्व तुला अर्पण देशील कां रे देवा फेरूनी माझे ते अमोल क्षण ती माझी कागदाची होडी अन ते खळखळ्ते पाणी ते आंबे,गरे,फणस अन ती टपोर करवंदे,जांभळे, ऐकशील कां रे देवा फिरूनी माझी ही विनवणी www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

नेहमीप्रमाणे मस्त लेख झाला आहे... परत जुन्या आठवणींना उजाळा.... हे काळी मैना काळी मैना डोंगरची काळी मैना...... अशी आरोळी खेडेगावचा एक शेतकरी आणि त्याच्या डोक्यावरची ती चौकोनी टोपली...अजूनी डोळ्यासमोर येते...बिचारा उन्हात फिरून थंडगार पाणी पिण्यासाठी आमच्याकडे येत होता...आई त्याला आंबिल प्यायला द्यायची....जाताना भरपूर करवंद देऊन जात होता...आठवड्यातून एकदा त्याची फेरी असायची.... कुल्फीवरून आठवले आम्ही असे बर्फाचा गोळा खायचो....मस्त मजा यायची कधी कधी दोन दोन कलर एकाच गोळ्याला लावून ते कलर एकमेकांत कसे मिक्स होतात ते पाहात असू..... कुरड्या आणि सालपापड्या काय विचारता? तो तर विक पॉइंट्...जी चोरून खाण्यात मजा ती कशात नाही असे त्यावेळी वाटायचे....आता नाही....:) सालपापड्या ओल्याच छान लागतात्....पण कुरडया जरा उन्हात वाळवून अर्धवट ओल्या खाण्यात मजा...:) या लेखावरून परत वाटते लहानपण देगा देवा... येऊ दे अजूनी पुढील लेख्.....वाट पाहात आहे....खूप वाट पाहायला लावू नका....:)

बहोत अच्छे विजूभाऊ!

हाही लेख सुरेख! >>करवंदांच्या बिया चावताना च्युईंगम खाल्ल्याचेही सूख मिळते. अगदी खरे...

आला एप्रिल आला.........