"माझी व्यथा"

बापरे! असा मार? हे अतिच आहे की!
आशा आहे की पुन्हा ह्या प्रकारे मारलं नसावं.

'ह्या लिखाणाला क्रमश: नाही.' हेच बरं झालं, नाहीतर काहि खरं नव्हतं तुझं.

असो छोटेखानी लि़खाण आवडले, पण आता बाप झाल्यावर पोराला एवढं मारताना तुझ्या वडिलांच्या मनाला किती वेदना झाल्या असतील ते जाणवतंय. पण हे सुद्धा कळतंय की हे असं सारखं सारखं जाणवायला लागलं ना तर पोरगं हाताबाहेर जाईल. आत्तापासुनच या जाणवणं आणि कळणं यातला मधला मार्ग शोधायचा प्रयत्न करतोय.

हर्षद.

मस्त रे वडापाव ... वाक्य रचना सुरुवातीला कळायला अवघड गेली .. :) परंतु नंतर नंतर मजा आली ...
मार खाल्ल्याचे नको येऊ देत .. पण बाकी लिखाण जरुर येऊन देत !!

वडापाव राव! इतके सुंदर तर लिहीत आहात! आवडले लिखाण! :)

आमच्या पिताश्रींनी सुद्धा मला भयंकर मारायचे. एकदा मी पहिलीत असतांना काही कारणांमुळे (आणि कारणे पुरविण्यात मी खूपच आघाडीवर) वडील चिडले. मला एकच मुस्काडात अशी भडकावली, की मी हेलिकॅप्टर चा पंखा जेवढ्या जोरात भिंगतो, तेवढ्या स्पीडने फिरलो, आणि डोके धाडकन कपाटाच्या कोपर्‍याला धडकले. आणि भळभळ रक्ताची धार चालू. नंतरचे काही नीट आठवत नाही... तिर्थरूपांनी डॉक्टरकडे नेले आणि टाके घालून आणले. (नंतर काही कारणांमुळे मला एखादी गोष्ट समजली नाही, तर त्यावेळी झालेल्या जखमेमुळे मेंदू वाहून गेलाय अशी मला अजूनही दाट शंका येते.)
हा किस्सा खरा आहे.

वपाडाव, तुमचा किस्सा डेंजर आहे. अजून येऊ द्यात. ;)

-सूर्यपुत्र.

वड्या जाम मार खाल्लास रे.. दु:खात सहभागी आहे...

- (समदु:खी) पिंगू

माझ्याही बाबतीत थोडेफार असेच झाले होते! तेव्हा मी तिसरीत होते . आई मला घड्याळ शिकवीत होती. लहान काटा, मोठा काटा, सेकंद काटा.. माझ्या डोक्यात नुसतेच काटे फिरत होते. काही केल्या मला काही तिने विचारलेल्या प्रश्र्नांची उत्तरे देता येत नव्हती. तिला आला राग! ज्या दिवाणाला मी टेकुन बसले होते, त्याच दिवाणाच्या कडेवर मागच्या मागे तिने माझे डोके आपटले .. हीSSSS रक्ताची धार लागली होती. क्षणार्धात शेजारी गोळा करुन तिने मला दवाखान्यात नेले. पण या घटनेचा भविष्यात काही फारसा उपयोग झाला नाही. तिने मारणे सोडले नाही, आणि मी मार खाणे! :)

लिखान आवडले

छान लेखन !!

मला कधीच असा मार रक्त बंबाळ होइपर्यन्त तरी पडला नाहीये
त्यामुळे कदाचित आम्ही अजुन ही बिघडलेलेच ;)

असेच लिहित रहा. पुढील लेखनास शुभेच्छा

अमोल केळकर

मस्त लिहिले आहे...
आवडल एकदम....

बा पोलिसात असल्याचे फायदे असले तरी एव्हढा एकच तोटा लै डेंजर असतो राव!
उगं भडकुन एखाद्या टायमाला घेतला रिमांडमध्ये म्हंजे पार 'मेरी आवाज सुनो'च्या वापरापर्यंत जातंय प्रकरण. नशीब घरात टायरं नसत्यात...नायतर टायरात घालुन बी कुटायला कमी नाय करायचे!

आमच्या काकाश्रींनी लहानपणी एकदा घरुन पैसे चोरले शाळेत खाऊ घ्यायला ते कळलं आमच्या फोलिस असलेल्या आजोबांना! मग मधे अधे काय विषयच नाय. सरळ स्टोव्ह पेटवला आन काकाचे दोन्ही तळवे स्टोव्हवर धरले. पुढं म्हणे कित्येक दिवस आजी त्याला भरवायची, आणि रडायची! पण त्यानंतर घरातला सगळा हिशेब काकाच्याच ताब्यात दिला. :)
(आता एव्हढा रानटी मार दिला म्हणून वाईट वाटतं, पण अर्थात आमचा काकाश्री काय कमी नाय. निव्वळ इदरकल्याणी! वयाच्या बाराव्या वर्षीच घरातला राकेलचा क्यान घेऊन टांगा जाळायला गेलं होतं म्हाराज!)

लहान मुलाना अशी मारहाण करणे हे विकृतच.

आयुष्यात मी फक्त एकदा वडिलांकदुन कानाखाली खाल्ली. वडिलांची सही कॉपी केली तेव्हा. ते सुद्धा कुठल्यातरी फालतू गृहपाठाच्या वहीवर. तेव्हापासुन एक गोष्ट शिकलो, लोच्या करायचा तर किमान मोठा करावा. पकडलो गेलो तरी किमान असल्या आंडुपांडु गोष्टीसाठी पकडलो गेलो असे दु:ख नको व्हायला. हे म्हणजे अगदीच १०० रुपायाची लाच घेताना पालिकेच्या कारकूनाला पकडण्यासारखे झाले होते. बाकी आमच्या पिताश्रींनी कधी मारले नाही.

आमच्या शेजारचे मात्र म्हणे मुलाला पंख्याला लटकावून पंखा चालू करायचे. मी त्याला बर्‍याचदा सांगितले की पुढच्या वेळेस अशी शिक्षा करणार असतील तेव्हा सांग मी येइन बघायला म्हणून. पण मित्राने कधी आमंत्रणच दिले नाही. ;)

लहान मुलाना मारणे हे विकृतच. बरेच पालक बाह्यगोष्टींचा राग मुलांवर काढतात.( उदा ऑफीसातील अपमान वगैरे) किंवा भूतकाळातील एखादा सूड मुलांवर उगवतात
मुलाना मारणे ,उपाशी ठेवणे हे जर सौम्य प्रकार म्हणता येतील
उदबत्तीचे चटके देणे , गरम तव्याचे चटके देणे , त्यांचेवर लैंगीक अत्याचार करणे , दोरीला बांधून उलटे लटकावणे , रस्त्यावरून फरफटत नेणे वगैरे अनेक छळ केले जातात. मुले वयाने शरीराने ताकदीने लहान असतात म्हणून हे सहन करतात.
इमॅजीन कर मुले शक्तीने जर बापा/आइएवढी असतील तर काय बिशाद आहे त्या पालकाची असे वागण्याची.
ज्यांचे लहानपण वाईट अवस्थेत गेलेले असते ते पालक मुलांशी थोड्या अधीक कॄर पणे वागण्याची शक्यता असते.
हेच नवरा बायकोच्या संदर्भात देखील लागु पडते.
ज्या नवर्‍याना लहानपणी आईबापाने भरपुर बदडलेले असते ते नवरे बायकोला मारहाण करण्याची शक्यता जास्त असते.
अशा बायका मुलाना मारहाण करण्याची शक्यता जास्त असते.
व्यक्त करणे शक्य नसेल तेंव्हा सगळे राग लहान मुलांवरच काढले जातात
आमच्या शेजारचे मात्र म्हणे मुलाला पंख्याला लटकावून पंखा चालू करायचे.
हा विनोद नाही हा विकृत पणाच. गॅसवरच्या तापत्या तव्यावर झुरळाला ठेवून त्याच्या नाचण्यात आनन्द मानायची विकृती ही याच धर्तीची

छान लिहलय!
पुलेशु!

जगात समदुखि माणसे आहेत हे समजुन जरा बरे वाटले.
डोळे बंद केले कि अजुनहि एखाद्या मुष्टियोध्ध्दया प्रमाणे गुद्दे मारणारे वडिल आणि कोपरयात असहायपणे उभि राहिलेलि आई आठवते.
असो.

देवा! एवढा मार! बाकी अनुभव कथन आवडले.

"....(किंबहुना आम्ही त्यांच्यावर ही वेळच येऊ दिली नाही.)....."

~ हे अंतीम सार सगळ्यात चांगले. तुमच्या वडिलांनी ज्या कारणास्तव दवाखान्यात नेण्यापर्यंत जाण्याची वेळ यावी इतके मारले, ते तसे पाहिले तर अतिशय क्षुद्र म्हणावे लागेल....कदाचित ड्युटीवर झालेल्या एखाद्या प्रसंगामुळे आलेला वैताग शमविण्याची ती प्रक्रियादेखील असू शकेल. पोलिसांच्या नोकरीत असल्याने त्यांच्यावर असले प्रसंग डझनावरी येत असतील...नव्हे येतातच. दहाबारा तासांची अखंड, मध्ये विश्रांतीही नाही, ड्युटी त्यात वरिष्ठांची गुर्मी आणि अपमानस्पद भाषा...जी पोलिस खात्यातच सापडते... कमी वेतन, प्रमोशनच्या जवळपास शून्य संधी....आदी अनेकप्रकारे पोलिस नोकरी-कामाच्या स्वरूपामुळे असमाधानी असू शकतो, त्यामुळे अंगी धगधगत असलेला संताप कुठेतरी उतरावा असे नेहमीच वाटत असते. मग घरी आल्यावर अशी हक्काचे दोन ठिकाणे....पत्नी आणि मुलगा. तुमच्या उदाहरणात खुद्द तुम्हीच सापडला....पण बहुतांशी ठिकाणी हे भोग स्त्रीला भोगावे लागतात.

आमच्या जुन्या घराच्या गल्लीत एक पोलिस (ट्रॅफिकचे नव्हते, साहेबांच्या बंगल्यावरील ड्युटीवर असायचे....) आणि त्याचे कुटुंब राहायचे. या पोलिसाचा मुलाप्रती संताप माराच्या रूपाने बाहेर न पडता तो 'शिव्या' च्या रूपाने येत असे. अशा शेलक्या शिव्या तो आपल्या मुलाला देत असे आणि तेही आरडाओरडा करत, की ऐकणार्‍याला कानात बोळे घालून घ्यावे असे वाटे. शेजारील काही ज्येष्ठ मंडळी "अहो मुसळे, घरी मुली आहेत, कशाला इतक्या घाणेरड्या शिव्या देता त्या मुलाला....बास करा की आता !" असे काही म्हणू लागली की, हे मुसळे, "तुमच्या पोराला देतोय का?" असाच वस्स्कन प्रतिप्रश्न करीत. कोण प्रत्युत्तर करणार अशा प्रवृत्तीला? पुढे पोलिस कॉलनीत त्याना जागा मिळाल्यावरच गल्ली शांत झाली.

(असो...अनुभवकथनाची शैली छान आहे....पहिलाच प्रयत्न आहे असे वाटत नाही.)

इन्द्रा

पोलिसाच्या घरी जन्माला येणे .... बापरे

लेखनाचा विषय आवडण्यासारखा नसला तरी लेखनशैली आवडली.
एवढा मार मिळणार असे स्वप्नात आले असते तरी मी आजारी पडले असते.
भावांना प्रसंगानुरुप धपाटे मिळत असत. आजी मात्र माझ्या बाजूने असे.
मी दंगेखोर तर अजिबातच नव्हते. ज्या चुका होत असत त्याबद्दल रागावून घेत असे आणि बरेच दिवस रडूबाई होत असे. आजीला माझ्या लग्नाची चिंता आईबाबांपेक्षाही जास्त होती. तिनं सगळ्यांना सक्त ताकिद दिलेली मला न मारण्याबद्दल. चुकून फटका इकडं तिकडं लागला तर लग्न व्हायचं नाही मुलीचं असं म्हणत असे.
एकदा न सांगता बाहेर गेल्याबद्दल बाबांनी दोन धपाटे घातले होते त्यानंतर मी कधीही न सांगता बाहेर जात नाही आणि बाहेरून घरी येताना न चुकता फोन करून "मी निघालिये" असे सांगते. आता नवर्‍यालाही ही सवय लागलीये.

छान लिहिले आहेस!, पुलेशु!
पन वडापाव का वपाडाव?

लेखन आवडले...
असेच लिहीत रहा...

फारसा मार कधी खाल्लेला आठवत नाही..... म्हणजे उचापती मी बर्‍याच केल्या पण त्या आई-वडिलांपर्यंत पोचू न देण्याइतकी चतुर मी झाले होते, किंवा नशिबाने साथ दिली असे म्हणता येईल.

वडील तसे पण शांत्..क्वचितच हात उगारत. आई मात्र चिडली की फटकावत असे.

पण मोडेन पण वाकणार नाही..या धर्तीवर मी "मारू नका"..किंवा "चुकले" असे न म्हणता मार खऊन घेत असे आणि कितीही दुखले आणि डोळ्यातून पाणी आले तरी "रडत" नसे....शेवटी आई हताश होत असे.

नंतर जरा मोठी झाल्यावर जास्त आगाऊ झाले.... आई मारण्याच्या पवित्र्यात दिसली की ..... तुला माहित आहे..मला लागत नाही..पण मारून तुझा हात दुखेल्..नंतर मलाच चेपुन द्यायला सांगावं लागेल... अशी सुचना पण देऊ लागले!

दोन तिनदा वाचला हा लेख पण प्रतिसाद द्यायचा धीर नव्हता होत.

गेल्या आठवड्यात पिल्लुला डिव्हिजन सुरु झाली. सुरवात ठीक होती पण मग पुढे दोन नंबर्स चा गोंधळ उडु लागला. शेवटी कधी नाही ते त्याचा अन माझा 'राडा' झाला. परिणामी एक दोन धपके पिलुच्या पाठीत बसले. मी मारल्यावर त्याची जी नजर होती ..राहुदे.

तो थर्टीन पर्यन्तचे टेबल्स अगदी पाठ म्हणतो , पण त्या दोन धपक्यानी तो पुन्हा पुन्हा ' फाइव्ह टु झा सिक्सच' म्हणत राहिला . शेवटी मी त्याला 'काम डाउन' हो अन ' सॉरी' म्हंटल्यावर मगच 'फाइव्ह टु झा टेन' झाले.