ले गई दिल 'दुनिया' जापानकी..१८

>>प्रत्येक परिच्छेदानंतर लाजवाब, क लिव्हलय क लिव्हलय म्हणायचं मी एव्हाना सोडून दिलं होतं. खरं आहे, स्वॉतीमॅमचा लेख आला की, पहिली उत्सूकता चाळवते ती फोटो पाहाण्याची. नंतर लेख वाचायला सुरुवात केली की, डोंगरमाथ्यावर नभ उतरावे तसा लेख हळूवार मनात उतरु लागतो. आता लेखाला किती वेळेस, सुरेख, छान,मस्त, म्हणावे तोही प्रश्न पडायला लागलाय असो. जापानची शाळा, तेथील मुलांच्यासाठीचे असलेली संगणक व्यवस्था, ग्रंथालय, क्रिकेटचे सामान, गव्हाचा रस घातलेला तो हिरवट चहा, भाषणाचा गोषवारा, आणि तुमची मैत्रीण यशो..., सबकुछ केवळ मस्तच ! और भी आने दो ! -दिलीप बिरुटे

असेच म्हणतो, नेहमीपेक्षा जरा वेगळं असं हे प्रवासवर्णन आवडलं. शाळेत संगणक आणि शिवणकाम जोडीने नांदत असल्याचे पाहून मस्त वाटलं.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी