खूप मजा आली वाचायला. जपानी कंपनीत काम करतांना टोकीयोमधे काढलेले दिवस आठवले. वर्साजी, आठवणी जाग्या केल्या म्हणून धन्यवाद.
’कोरे वा नान देस्का?’ ची एक मजा आठवली. माझा एक कझीन जपानमधे स्थायीक झाला आहे. त्याची बायको जपानी. मुले जपानीच बोलतात. अजून लहानच आहेत. इंग्लीश दोनचार शब्दांपुढे येत नाही. पण वडील मराठी असल्याने मुलांना काही काही भारतीय, मराठी शब्द माहीत आहेत. एकदा मुले घरी आली असतांना जेवतांना मी पाच वर्षे वयाच्या मुलाला गमतीने विचारले-
(मी ताटातल्या 'नान' कडे बोट दाखवून) 'कोरे वा नान देस्का?'
(तो गालातल्या गालात हसून) 'कोरे वा नान देस्स!!!'
(मी पुन्हा मोठ्याने-) 'कोरे वा नान देस्का?'
(तोही मोठ्याने ठसक्यात-) 'कोरे वा नान देस्स!!!'
आमची सर्वांची हसून हसून पुरेवाट झाली होती.
असंच मला 'lost in translation'चा अनुभव देणारं दुसरं एक जपानी व्याकरण म्हणजे...'मिरु मिरु उचिनि' मिरु=बघणे म्हणून 'मिरु मिरु उचिनि' म्हणजे बघता बघता...'बघता बघता अंधार पडला नै!' म्हणजे ' मिरु मिरु उचिनि कुराकुनात्ता ने'
वर्षासान्...दोsमो ओत्सुकारेसामा देशिता...आरिगातो ओझाइमाशिता...
प्रतिक्रिया
मस्त!!!
मस्त लेख
दुसरा भाग
असच
हा भाग जास्त छान!
मस्त झालाय
सुंदर लेख
मस्तच!
सर्वांना