युगायुगांचे असते एकटेपण
लाखोंच्या सोबतीने जगताना
खोल खोल भासते आयुष्य
रितेपन भरून काढताना
अनामिक नात्याची वीण
दिसते कधी घट्ट बसताना
नकळत मग तुटते काही
तिथे मनापासून गुंफताना
डोळ्यादेखत ढळते, ज्यात
वेचले आयुष्य रचताना
हे असे घडू नये वाटते
नेमके तेच घडत असताना
पतंग विसरतो दाहकता
पिंगा घालून जळताना
आयुष्यही असते असेच
कळते जगत जाताना
- संदीप चांदणे
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
3231
प्रतिक्रिया
6
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
हमम्मम
ओ- माय- गॉड कविता.
:)
असो, सक्तीच्या विश्रांतीचा नकारात्मक प्रभाव कवितेवर पण जाणवतोय.
मस्त
आवडली
ठणठणीत बरे झाल्याचा खणखणीत पुरावा,
पैजारबुवा,
+१
In reply to मस्त by ज्ञानोबाचे पैजार
+१
अनामिक नात्याची वीण
खूप छान!
वाटतं असं कधी कधी, पण शब्दात मांडता येत नाही!
एकदम सुरेख रचना संदीपशेठ.
एकदम सुरेख रचना संदीपशेठ.
कुणी कुणाचे नाही राजा...... सुरेख
कुणी कुणासाठी थाबंत नाही
कुणी कुणाच्या आयुष्याला पुरत नाही
आस म्हणाल तर काही अर्थच उरत नाही
असेल तोवर मस्त रहायचं
नंतर फक्त आठवणींत जगायचं