मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

राहणी

तुमचं आमचं सेम नसतं - भाग १२

५० फक्त ·

नि३ 19/04/2011 - 21:26
काय ग कीति बिस्किटात पटला सौदा?’ ’दोन’ मी पटकन बोलुन गेले ??????... बाकी लेख नेहमीप्रमाणे जबरदस्तच. ही मालीका बघताबघता संपली...

नि३ 20/04/2011 - 04:13
आता आम्ही पडलो बॅचलर आम्हाला काय माहीती ही बिस्कीटे काय असतात ते?? आमच बिस्कीट म्हणजे पारले जि.. असो.. आता तुम्हाला माहीतच असेल तर तुम्हीच का नाही सांगुन टाकत.. एवढेच confidential असेल तर मालकांनी दमड्या खर्च करुन खरडवही/व्यनी ची व्यवस्था केली आहे.

गणेशा 19/04/2011 - 21:43
खुपच छान ... ओघवत्या शब्दातील सत्य दर्शविनारी... आपल्याच अवतीभोवती घडते आहे घटना अशी वाटणारी ही कादंबरी संपुच नये असे वाटत होते ... अतिशय आवडले लेखन तुमचे .. बाकी लिहिण्यास शब्दच नाहियेत ... फक्त पुस्तक काढा राव याचे .... पहिले पुस्तक विकत माझ्याकडुनच असेन नक्की ... पुढील लिखानास शुभेच्छा.. असेच लिहित रहा .. आतुरतेने लिखानाची वाट पहात आहे ...

प्रचेतस 19/04/2011 - 21:51
मस्त मस्त मस्त. एका सुरेख मालिका तितकीच सुरेखरित्या संपवलीस. एकदम संयतपणे. आता एका नविन मालिकेची वाट बघतोय हे सांगणे न लगे.

प्रास 19/04/2011 - 21:55
आजच्या पेक्षा कालच्या बद्दलच जास्त. तसे दोघांकडे बरेच कॉमन मुद्दे होते , बाबांचं जाणं, आईनं ठाम उभं राहणं वगैरे. आपल्या आपल्या पालकांबद्दलचा हा अभिमान कधीतरी मुद्द्यावरुन गुद्द्यावर येणार आहे याची जाणिव होत होती. पण बहुधा यालाच संसार म्हणतात.
हे मस्त! कसं एकदम वास्तवाची (आणि कदाचित पुढे येणार्‍या विस्तवाची ;-)) जाणीव दिल्यागत वाटतंय. बाकी एका छान वळणावर थांबलीय गाडी. उत्तम! आवडेश..... :-)

रामदास 20/04/2011 - 09:18
कोरड्या घशातून कसाबसा.. हा... हा.. परफॉर्मनन्स अँक्झायटी . घरातली सगळी महत्वाची कागदपत्रं, पैसे वगैरे याच कपाटात असतं या मुद्द्यावरुनही गुद्द्यावर येणार पालकांबद्दलचा हा अभिमान कधीतरी मुद्द्यावरुन गुद्द्यावर येणार एक दिवसाआड राडा व्हायला पुरेसे कारण . एकदा पडल्यानंतर आई कधी गाडीवर बसलेली नव्हती. मला पाडलंन.आता हिला घेऊन मिरवतोयस बरा.. केसाची पिन आणि टिकली सोडुन सगळं सापडलं. काळजाला भिडलेलं वाक्य. बाकी हे वाचल्यावर गंगा जमनाचा आख्खा सिन गाण्यासकट डोळ्यासमोर आला. बाला मोरा -बाली उमरीया -ठगवाने डाका डाला

प्यारे१ 20/04/2011 - 09:18
अप्रतिम बॉस.... टोप्या खाली पडलेल्या आहेत. सटल्टी अशीच असावी.... थांबावं कुठं हे समजल्याबद्दल हार्दिक अभिनंदन. बाकी, आज मीठे में क्या है?

सविता००१ 20/04/2011 - 11:23
हर्षद्जी, मस्त लिहिता तुम्ही. असेच खूप खूप लिहित रहा. एकदम रापचिक मालिका

स्मिता. 20/04/2011 - 14:27
एका सुरेख कादंबरीसारखी मालिका छान संपली. आणखी येऊ द्या अशीच एखादी कथा. पु. ले. शु.

प्यारे१ 20/04/2011 - 17:15
पूर्वीच्या दूरदर्शनच्या १३ भागांच्या मालिका आठवल्या. नेटक्या, आटोपशीर, जिवंत आणि नैसर्गिक वाटणार्‍या. आमचा हर्षद तसा एम एच्च १३चा. पण हल्ली १२ चे बरेच गुण आलेत. त्यामुळे १२मध्येच सगळं व्यवस्थित बसवलं आहे.

धमाल मुलगा 20/04/2011 - 18:20
ब्येष्ट रे! एकदम फुलवत फुलवत नेलीएस गोष्ट. मस्त मजा आली वाचायला. फक्त....फक्त....नको त्या आठवणी पुन्हा जाग्या झाल्या ना राव! आणि मग त्या दिवसांच्या घटना स्वप्नांसारख्या तरळायला लागल्या.... अरे...अरे...अरे... एक मिनिट हां, मोबाइल बोंबलतोय, "अं? काय काय? हो हो! लगेच..हो नक्की..ह्यॅ:! लगेच येणार की." असो, चला हर्षदराव, गोष्ट भारी लिहिलिये.. असेच सुखात रहा म्हणावं त्या दोघांना. आम्ही जातो जरा दळण घेऊन घरी पोचायचंय म्हणून आत्ताच फोन होता ना. ;)

नि३ 19/04/2011 - 21:26
काय ग कीति बिस्किटात पटला सौदा?’ ’दोन’ मी पटकन बोलुन गेले ??????... बाकी लेख नेहमीप्रमाणे जबरदस्तच. ही मालीका बघताबघता संपली...

नि३ 20/04/2011 - 04:13
आता आम्ही पडलो बॅचलर आम्हाला काय माहीती ही बिस्कीटे काय असतात ते?? आमच बिस्कीट म्हणजे पारले जि.. असो.. आता तुम्हाला माहीतच असेल तर तुम्हीच का नाही सांगुन टाकत.. एवढेच confidential असेल तर मालकांनी दमड्या खर्च करुन खरडवही/व्यनी ची व्यवस्था केली आहे.

गणेशा 19/04/2011 - 21:43
खुपच छान ... ओघवत्या शब्दातील सत्य दर्शविनारी... आपल्याच अवतीभोवती घडते आहे घटना अशी वाटणारी ही कादंबरी संपुच नये असे वाटत होते ... अतिशय आवडले लेखन तुमचे .. बाकी लिहिण्यास शब्दच नाहियेत ... फक्त पुस्तक काढा राव याचे .... पहिले पुस्तक विकत माझ्याकडुनच असेन नक्की ... पुढील लिखानास शुभेच्छा.. असेच लिहित रहा .. आतुरतेने लिखानाची वाट पहात आहे ...

प्रचेतस 19/04/2011 - 21:51
मस्त मस्त मस्त. एका सुरेख मालिका तितकीच सुरेखरित्या संपवलीस. एकदम संयतपणे. आता एका नविन मालिकेची वाट बघतोय हे सांगणे न लगे.

प्रास 19/04/2011 - 21:55
आजच्या पेक्षा कालच्या बद्दलच जास्त. तसे दोघांकडे बरेच कॉमन मुद्दे होते , बाबांचं जाणं, आईनं ठाम उभं राहणं वगैरे. आपल्या आपल्या पालकांबद्दलचा हा अभिमान कधीतरी मुद्द्यावरुन गुद्द्यावर येणार आहे याची जाणिव होत होती. पण बहुधा यालाच संसार म्हणतात.
हे मस्त! कसं एकदम वास्तवाची (आणि कदाचित पुढे येणार्‍या विस्तवाची ;-)) जाणीव दिल्यागत वाटतंय. बाकी एका छान वळणावर थांबलीय गाडी. उत्तम! आवडेश..... :-)

रामदास 20/04/2011 - 09:18
कोरड्या घशातून कसाबसा.. हा... हा.. परफॉर्मनन्स अँक्झायटी . घरातली सगळी महत्वाची कागदपत्रं, पैसे वगैरे याच कपाटात असतं या मुद्द्यावरुनही गुद्द्यावर येणार पालकांबद्दलचा हा अभिमान कधीतरी मुद्द्यावरुन गुद्द्यावर येणार एक दिवसाआड राडा व्हायला पुरेसे कारण . एकदा पडल्यानंतर आई कधी गाडीवर बसलेली नव्हती. मला पाडलंन.आता हिला घेऊन मिरवतोयस बरा.. केसाची पिन आणि टिकली सोडुन सगळं सापडलं. काळजाला भिडलेलं वाक्य. बाकी हे वाचल्यावर गंगा जमनाचा आख्खा सिन गाण्यासकट डोळ्यासमोर आला. बाला मोरा -बाली उमरीया -ठगवाने डाका डाला

प्यारे१ 20/04/2011 - 09:18
अप्रतिम बॉस.... टोप्या खाली पडलेल्या आहेत. सटल्टी अशीच असावी.... थांबावं कुठं हे समजल्याबद्दल हार्दिक अभिनंदन. बाकी, आज मीठे में क्या है?

सविता००१ 20/04/2011 - 11:23
हर्षद्जी, मस्त लिहिता तुम्ही. असेच खूप खूप लिहित रहा. एकदम रापचिक मालिका

स्मिता. 20/04/2011 - 14:27
एका सुरेख कादंबरीसारखी मालिका छान संपली. आणखी येऊ द्या अशीच एखादी कथा. पु. ले. शु.

प्यारे१ 20/04/2011 - 17:15
पूर्वीच्या दूरदर्शनच्या १३ भागांच्या मालिका आठवल्या. नेटक्या, आटोपशीर, जिवंत आणि नैसर्गिक वाटणार्‍या. आमचा हर्षद तसा एम एच्च १३चा. पण हल्ली १२ चे बरेच गुण आलेत. त्यामुळे १२मध्येच सगळं व्यवस्थित बसवलं आहे.

धमाल मुलगा 20/04/2011 - 18:20
ब्येष्ट रे! एकदम फुलवत फुलवत नेलीएस गोष्ट. मस्त मजा आली वाचायला. फक्त....फक्त....नको त्या आठवणी पुन्हा जाग्या झाल्या ना राव! आणि मग त्या दिवसांच्या घटना स्वप्नांसारख्या तरळायला लागल्या.... अरे...अरे...अरे... एक मिनिट हां, मोबाइल बोंबलतोय, "अं? काय काय? हो हो! लगेच..हो नक्की..ह्यॅ:! लगेच येणार की." असो, चला हर्षदराव, गोष्ट भारी लिहिलिये.. असेच सुखात रहा म्हणावं त्या दोघांना. आम्ही जातो जरा दळण घेऊन घरी पोचायचंय म्हणून आत्ताच फोन होता ना. ;)
3
संस्कृती
कथा
समाज
जीवनमान
राहणी
विचार
प्रतिभा
विरंगुळा

सरुटॉबाने कट्टा - एक सुरुवात

५० फक्त ·

गणपा 19/04/2011 - 00:28
बाबारे त्या फटुंखाली डावी कडुन उजवी कडे सगळ्यांची नावं देना. म्हणजे कुणाला ओळख लपवायची असेल तर 'क्ष' टाक पण बाकिच्यांची ओळख तर पटु दे. :)

चिंतामणी 19/04/2011 - 00:43
येका फटुखाली चूकून वपाडावचे नाव लिवलेस. (त्यातला दुसरा अन तु यवढेच म्हाइत हायत). तवा किरपा करा अन फटुखाली ................................................. ( येक गोस्ट नाय लक्षात आली. १३ चे १३ नग हजर व्ह्ते????? धमु कुट व्हता??????)

रामदास 19/04/2011 - 00:46
बायकोच्या ताटाखालचं मांजर कसलं येतं आता कट्ट्याला.संध्याकाळी शुभं करोती आणि मग चिडीचूप.

चतुरंग 19/04/2011 - 04:08
ते आता किचन कट्ट्याखालचं मांजर झालंय! आम्हालाबी अशीच हूल दिली होती त्यांनी! ;) -रंगा

चिंतामणी 19/04/2011 - 00:51
बाकी मेजावर (म्हराटीत याला टेबल म्हनतात) पान्याचे ग्लास पाहुन ड्वाले पानावले. (तरी वपाडाववाल्या फटुत असलेल्यांचे ड्वाले "तसे" का दिसत हायेत????????)

प्रचेतस 19/04/2011 - 08:22
मेजावर जरी मदिरेचे पेले नसले तरी आजूबाजूच्या बर्‍याच मेजांवर मदिराक्षी भरपूर संख्येने असल्यामुळे डोळे नशीले होउन गेले. :)

किसन शिंदे 19/04/2011 - 09:54
गणपा यांच्याशी सहमत...... त्याशिवाय आमच्यासारख्या नवीन मिपाकराला जुन्या जाणत्या जाणकारांची ओळख कशी व्हायची. एक टारझन राव सोडून बाकी कोणालाच वळाखल नाही.

प्रचेतस 19/04/2011 - 09:05
तो गोंडस मुलगा म्हणजे साक्षात आत्मशून्य.

टारझन 19/04/2011 - 10:50
हो खुप मजा केली . यशस्वी आयोजना बद्दल ५०सेंट यांचे आभार आणि अभिणंदण ... आम्ही जेवण केलं नाही.. स्विट्स पण अतिआग्रहा खातर खाल्ले .. नाही तर आम्ही एकेका कोंबडीची नाडी पाहुन तिचा समाचार घेत होतो .. :) प्यारे १ ने काँपिटिशन दिल्यामुळे मजा आली :) पुप्या तर आपला जुणा माणुस पण .. सौरभ , आत्मशुन्य , वल्ली , मृत्युंजय, गणेशा , मनराव सगळेच नव्या पिढीतले मिपाकर असले तरी ते मिपाकर होते :) मागे म्हणजेच बॅकग्राऊंड मधे गाणार्‍या नेपाळ्या पोरी काय गात होत्या का काय करत होत्या कळलं नाही .. पण तोंड सोडलं तर बाकी सगळ्या छाण होत्या ;) आणि "केजु पटॅटो " का काय ते .. तो एक लै भारी प्रकार होता :) आम्ही व्हेज आणि नॉन-व्हेज दोघांचा धुव्वा उडवला .. डाएट ला एक दिवस सुट्टी दिली .. थोडक्यात जेवण वर्थ होते :) पैका वसुल :) अर्थात २ पिस मध्ये पोट भरणार्‍यांना मात्र ते परवडणार नाही .. दाबुन खावे .. चापुन खावे ;) खाण्यासाठीच जगावे .. - (परत एकदा बार्बेक्यु णेशण ला जायच्या बेतात ) टारझन

आत्मशून्य 19/04/2011 - 02:51
सर्वप्रथम अचूक सल्ला दील्याबद्दल गवींचे मनःप्पोर्वक आभार. तूमच्यामूळेच आम्हाला सर्व महत्वाचे प्रकार काहीही हातचे राखून न ठेवता मनसोक्त खाता आले.
बानेच्या कॅप्टनने उपयुक्त माहिती देण्याचा उपक्रम सुरु केला होता
तसा तो उपक्रमच होता पण ते ऐकताना एम टीवी रौडी चा होस्ट जसे टास्कचे नीयम सामजावतो, तसे काहीतरी तो बरळत आहे असे वाटले. समजायची गोश्ट त्यात इतकीच होती पोट भरलं की (टेबलावरचा) झेंडा खाली करायचा. पण त्यातही गोंधळ ऊडाला असावा, कारण दोन पैकी एकच झेंडा खाली गेला होता तर दूसरा का गेला नाही याबाबत संशोधनाला बराच वाव होता, पण त्यामूळे तेथील स्टाफ थोडासा गोंधळून आम्हाला अजून सर्व्ह करायचे की नाही या बाबत संभ्रमीत होवून चक्क त्याबाबत वीचारणा करू लागला, जे त्यांनीच आम्हाला सामजावलेल्या नीयमांच्या अगदी वीरूध्द वर्तन होते. एकूणच बार्बेक्यू म्हणजेच कोळशावर भाजलेल्या त्या वीवीध रूचकर व दर्जेदार पदार्थांना कोळशांची धग, धूर व कींचीतशी राख यामूळे आपण ट्रेकला (अथवा घरी) चूलीवर बनवलेल्या अन्नाला येणारा एक वीशीश्ट असा खमंग वास चीकटून राहीला होता, व त्या वर पून्हा आपल्या गरजे प्रमाणे वेगवेगळे तेल, सॉस, व आमरस याचा मनसोक्त वापर करून भाजून खाणे म्हणजे तर रूचकरपणाची पर्वणी होती. स्टार्टर व डेझर्ट सोडून जेवणात बूफेसोबतच तीथे एक प्रकार ऑर्डरनूसार बनवून दीला जात होता, त्यातील कंटेंट पाहता तो इटालीयन पास्ता कीव्हां मॅक्सीकन एंन्शील्डा बनेल असे वाटून ओर्डर दीली, तयार होत असतानाच कूक ने सांगीतले त्याला काँन्टीनेंटल म्हणतात, व्हाइट सॉस चवदार असते म्हणून चीली ऐवजी त्यातूनच तो पदार्थ बनवून द्या असे सांगीतले. अत्यंत सपक बेचव व ऊलटी आणणारा तो पदार्थ मी कसाबसा २०%च संपवू शकलो. तर त्यातील ५% भाग गणेशा सूध्दा संपवू शकला नाही. अर्थातच तीथल्या सर्व गोश्टी अनलीमीटेड सदरात मोडत असल्याने, तो पदार्थ तसाच सोडून लगेच इतर पदार्थांकडे मोर्चा वळवला, सांगायचा मूद्दा हा की त्या डीश पासून सावध रहावे व हवेच असेल तर चीली ऑप्शन ट्राय करावा, कीमान चमचमीत तरी असेल व खायला मज्या पण येइल. तसंच तीथे कसला तरी एक त्रीकोणी ब्रेड सूध्दा वाढत होते जो चवीला एकदम घरघूती द्श्म्यांप्रमाणे लागत होता(फक्त वरून तूपाचीच कमतरता होती, जी वीवीध सॉस वापरून भरून काढता आली नाही), अर्थातच म्हणून मग त्याचा फक्त एकच तूकडा ट्राय केला गेला. एकूणच इव्हेंटच्या यशस्वी आयोजना बद्दल ५०फक्त चे अत्यंत आभार. त्यामूळेच इतर मीपाकरांशी अशी साक्शात भेट होऊन त्यामूळे नीर्माण झालेला आनंद यापूढे त्यांच्या लेख व प्रतीक्रीयांचे वाचन जास्त जीवंत व आनंददायी बनवत राहील ही खात्री मनामधे नीर्माण झाली व मी धन्य झालो ;) अवांतर :- लेखाची सूरूवात वाचून "गॉडफादर" मधील प्रसंगाचे मराठी भाषांतर/रसग्रहण वगैरे वाचत नाहीना अशी भावना नीर्माण झाली.

नगरीनिरंजन 19/04/2011 - 08:35
>>तसंच तीथे कसला तरी एक त्रीकोणी ब्रेड सूध्दा वाढत होते तो पीटा ब्रेड असावा. बाकी फोटू मस्तच. कट्टा जोरात झालेला दिसतोय. इनो घेतले आहे. फोटूतले चेहरे आणि नावं यांचा ताळमेळ बसलेला नाहीय त्यामुळे कॅप्शन मस्टच.

मृत्युन्जय 19/04/2011 - 10:06
नव्हे नव्हे तो पीटा ब्रेड नव्हता. ताश्तानच्या जवळपास पोचणारा होता. बरा होता. हा आत्मशून्य म्हणतो तितका काही वाईट नव्हता. लोणकढी तूप असले असते तर छान लागला असता.

राजेश घासकडवी 19/04/2011 - 02:24
आयला, भुकेल्यापोटी हे फोटो बघितले आणि कोकलून दमलेले पोटातले कावळे पुन्हा जोरात केकाटायला लागले. (फोटोतली काही मंडळी फारच स्वादिष्ट दिसत होती :) ) एकंदरीत कट्ट्याला धमाल केलेली दिसते आहे. वर्णन सुद्धा मस्तच.

प्यारे१ 19/04/2011 - 10:13
>>>>>(फोटोतली काही मंडळी फारच स्वादिष्ट दिसत होती ) हे काय हो मास्तर (वि अ चे) ? डोके खाता हे माहिती आहे आता सगळा माणूसच? ;) ५० फक्त, मी थोडा दाल चावल घेतले बाकी तुमच्यासारखेच डेस्सर्ट आणि आईसक्रिम.

चतुरंग 19/04/2011 - 04:11
एकदमच दणदणीत झालेला दिसतोय! सगळीच मंडळी 'अंमळ तब्बेतीत' आहेत असं दिसतंय! (फोटूखाली नावं टाका रे - लेखाच्या संपादनाची सोय दिली आहे ना आता? ;)) -रंगा

प्रचेतस 19/04/2011 - 09:10
हर्षद, मस्त वृत्तांत रे. ठाणे आणि पुणे या दोन्ही खादाडी कट्ट्यांना उपस्थित राहून दोन शहरांमध्ये पुन्हा एकदा सांस्कृतिक बंध निर्माण करणेत आल्यामुळे वपाडावचे विशेष कौतुक करणेत आले. :) मृत्युंजयच्या क्रिकेट विषयक लेखांबद्दल चर्चा व कौतुक करणेत आले. खादाडी कट्ट्यावर एक कविता करण्याचा गणेशाला प्रेमळ आग्रह करण्यात आला. तो आता हे कधी मनावर घेतोय कुणास ठाउक.

गणेशा 19/04/2011 - 15:00
असेच म्हणतो ... ५० फक्त यांच्या बरोबरच्या मला वाटते ४ पैकी तिसर्‍या कार्यक्रमात हजर होतो मी.. त्यांच्या उत्कृष्ठ आयोजन आणि व्रुत्तांत बद्दल विशेष आभार ,... खाण्याचे म्हणाल तर मी स्टार्टर नॉनव्हेज .. आणि मेन कोर्स व्हेज खाल्ला असेच म्हणले तरी चालेल ... बाकी खादाडी वर कविता लिहु पण त्या आधी जेंव्हा आता चांदण्या वेचत राजमाची ला जावु तेंव्हाच कविता लिहिण्याची आशा आहे ...

स्पा 19/04/2011 - 09:00
खतरनाक वृतांत, आणि जबराट खादाडी हे "बा ने" प्रकरण लय झ्याक दिसतंय :) सर्वांची नावं तर कळलीच पाहिजेत :) , अर्थात त्यांची इच्छा असल्यास बाकी कट्ट्याचे आयोजक, हर्षद चे अभिनंदन , असा मिपा मेळावा वरचेवर भरत राहो दोन पेग इनो घेतल्या गेल्या आहे

प्रचेतस 19/04/2011 - 09:09
शेवटच्या फोटूतील व्यक्ती डावीकडून. साधासुधा सौरभ, आत्मशून्य, वल्ली, वपाडाव, गणेशा, ५० फक्त, प्यारे१, मृत्युंजय आणि मनराव.

सुहास.. 19/04/2011 - 09:11
चांगलच एन्जॉय केलेले दिसते आहे ..टार्‍या तर काय कट्ट्याला नेहमीच महफिल-ए-जान असतो ..पण हर्षद तु अंमळ वाळला आहेस राव मागील वेळेपेक्षा ;) की ती फोटोशॉप ची कमाल आहे ;) ...असो...दोन जण या कट्ट्याला(येतो-येतो म्हणुन) येणार नाहीत हे माहीत च होतो .. एकाचे कारण वर रामदास काकांनी सांगीतलेच आहे, दुसर्‍याचे तर विचारुच नको...त्या बेण्याला त्याच्या लग्नात , सासुरवाडीच्या लोकांना, त्याला उचलुन आणायची सुपारी द्यावी लागणार आहे ;) .. आणि पुप्या(गरिंबाचे स्वप्निल जोशी ;) ) ची भिकबाळी हा सध्या राष्ट्रीय चर्चेचा विषय झाला आहे ....

छोटा डॉन 19/04/2011 - 11:32
सहमत आहे. सध्या हेच्च म्हणतो. कट्टा छानच झाला असे फोटोवरुन दिसत आहे, सर्व कट्टेकर्‍यांचे अभिनंदन :) बाकी ही केवळ पोच आहे, बाकी सविस्तर नंतर खरडेनच :) - छोटा डॉन

मराठमोळा 19/04/2011 - 11:47
>>घ्या वायदे आझमांचा अजुन एक वायदा आला. +१. या वायद्यांचे आम्ही पण एकदा विक्टीम झालो आहोत. :) त्यामुळे क्रमवारीत बदल केल्या गेल्या आहे. आमचे टांग मारु मित्र उतरत्या क्रमानुसार.. १. चोता दोन २. टिंगी ३. सुहास.. ४. धम्या ५. पुपे ६. नि.दे. :)

५० फक्त 19/04/2011 - 09:28
स्वसंपादन करता येत नसल्याने फोटोंना कॅप्शन व नावे टाकता येत नाहियेत, मा. संपादक मंडळाला विनंती की त्यांनी ही सोय उपलब्ध करुन द्यावी, सदर चुका लगेच दुरुस्त केल्या जातील.

वपाडाव 19/04/2011 - 17:14
ज्या दिवशी फ्रिजमधल्या सगळ्या भाज्या संपलेल्या असतात, अडीनडीला लागणारे फोझन पदार्थही संपलेले असतात, कडधान्य भिजवलेली नसतात तेंव्हा खरे पाककौशल्य दिसून येते.
त्यातुनच मग बॅचलर वडे अन भेळी जन्माला येतायेत वाट्टे....

sneharani 19/04/2011 - 09:57
झकास कट्ट्याचा झकास वॄतांत!! :)

गवि 19/04/2011 - 10:06
क्या बात...क्या बात...क्या बात...!!! काही बारबेक्यूज तर एकदम खल्लास चटकदार वाटताहेत. मस्त मजा केलीत सगळ्यांनी हे दिसतंय. ५० फक्त यांनी ठिकाणच मस्त निवडलं होतं.. आता प्रतीक्षा मिसळ कट्ट्याची.. :)

मृत्युन्जय 19/04/2011 - 10:12
नदीचे मूळ, ऋषीचे कूळ आणि मिपासदस्यांचे आयडी शोधण्याच्या भानगडीत पडु नये असे म्हणतात. तरीही काही उत्सुक सदस्यांनी टार्‍याला "टार्‍या हा **** आयडी कोणाचा रे" असले खोचक प्रश्न विचारले. त्यावर पु लंच्या लेखातल्या काकाकुवाच्या स्थितप्रज्ञतेने टार्‍याने "हॅ हॅ हॅ, मला कसे माहिती असणार त्या **** लाच विचार ना" असे गोलमाल उत्तर दिले. असे २-३ वेळा झाल्यावर बहुधा टार्‍याची एक्सेलशीट हरवली असावी असा संशय काही मिपासदस्यांनी खाजगीत व्यक्त केला. अर्थात याची जाहीरपणे वाच्यता कोणीच केली नाही कारण तसे केल्यास आपल्या सदस्यनामांची विडंबने असणारे आयडी तयार होउन त्यातुन आपल्याच धाग्यांचे आणि प्रतिसादांचे विडंबन करुन आपला बाजार उठवला जाइल अशी भिती होती असे म्हणतात. खरे खोटे देव जाणे (प्रमोद देव नव्हे. तो वरचा देव) नानाने आंतरजालीय आत्महत्या केल्यामुळे, पराने कट्ट्याकडे पाठ फिरवल्यामुळे, वायदे आझमांनी अपेक्षेप्रमाणे आणि धम्याने अनपेक्षितपणे ऐनवेळेस डिच दिल्यामुळे कट्ट्याच्या वृत्तांताच्या धाग्याचा ट्यार्पी वाढवण्यासाठी सर्वांचे डोळे पुप्यांच्या आगमनाकडे लागुन राहिले होते. शब्दाला जागुन ते आलेदेखील. मात्र प्रतिसादांची संख्या वाढवण्यासाठी त्यांना गळ कोणी घालावी याबद्दल एकमत न झाल्यामुळे तो विषय तसाच राहिला. शिवाय पुप्यांचे प्याकेज आपल्याला परवडेल की नाही अशी रास्त शंकाही बर्‍याच सदस्यांनी खाजगीत बोलुन दाखवली. अखेर घरचे कार्य समजुन पुपे योग्य ती मदत करतीलच असा सुज्ञ विचार करुन सर्वजण गप्प बसले. बाकी पुपे भिकबाळी वगैरे घालुन आले होते त्यामुळे ते आपली पेशवे ही प्रतिमा सांभाळण्याचा कसोशीने प्रयत्न करतात ही बाब चाणाक्ष मिपाकरांच्या नजरेतुन सुटली नाही. पुपे अगदी बाजीराव सारखे दिसतात असे मतही काही जणांनी प्रदर्शित केले. अर्थात असे मत प्रदर्शन करणार्‍यांनी बाजीरावाला कुठे बघितले हे मात्र कळु शकले नाही. शिवाय बाजीराव पहिला की दुसरा याबद्दलही काही वाच्यता झाली नाही. पुपेच योग्य वेळी खुलासा करतील म्हणा. वपाडाव या आयडी बद्दल बर्‍याच जणांना उत्सुकता होती. अखेर श्री काळे (काळे म्हणजे वपाडाव. श्री सुधीर काळे नव्हेत. वपाडाव यांचा आणि आंतरराष्ट्रीय राजकारणाचा दुरान्वयानेही म्हणजे मल्लिकाचा कपड्यांशी आणि राखी सावंतचा लाजललज्जेशी जेवढा संबंध नाही तेवढाही संबंध नाही याची सर्वांनी कृपया नोंद घ्यावी) यांनीच आपल्याला वडापाव हाच आयडी हवा होता मात्र मिपावर या सदस्यनामाच्या कॉम्बिनेशनचे ६ आयडी असल्यामुळे आपल्याला हा आयडी मिळाला नाही अशी तक्रार केली. थोड्या संशोधनाअंती हे बर्‍याच प्रमाणात सत्य असल्याचे मिपाकरांच्या लक्षात येइलच. मात्र वपा'डाव' हा आयडी घेण्यामागे काळ्यांचा काहीतरी डाव असल्याचा संशय काही जणांनी व्यक्त केला. शिवाय त्यांना वडापाव हा आयडी तरी का हवा होता यामागचे गूढ्देखील कायम राहिले. बाकी प्यारेने गोड बातमी दिली आहे आणि बारश्याचे आमंत्रण देउन पुढच्या कट्ट्याची सोय केली आहे. कट्ट्यातर्फे प्यारेला हार्दिक शुभ्च्छा आणि मेनी मेनी हॅप्पी रेटर्न्स ऑफ द डे ;)

प्यारे१ 19/04/2011 - 12:03
वपाडाव ने दिलेल्या स्पष्टीकरणामध्ये त्याला हा आय्डी का हवा होता हे त्याने सांगितले होते. तेव्हा मृत्यूंजय 'इतर' कामात मग्न असावेत. असो. वपा मेकॅ. इंजिनिअरींग करत असताना ( होतकरु, देखणा आणि सुशिक्षित त्याबरोबरच वाटत नसला तरी नोकरी करणारा असा हा सुयोग्य तरुण लग्नेच्छु आहे हे सूज्ञांनी लक्षात घेतले आहेच) ;) जर का एखादा पास झाला तर गोड आणि बुडाला तर वडापाव असे त्यांच्या ग्रुपचे समीकरण होते. कोण कुणाला किती वडापाव देणार यामध्ये ते चुरस करीत असत. या रम्य आठवणी जागृत रहाव्यात हा एकमेव हेतू. >>>>>बाकी प्यारेने गोड बातमी दिली आहे आणि बारश्याचे आमंत्रण देउन पुढच्या कट्ट्याची सोय केली आहे. कट्ट्यातर्फे प्यारेला हार्दिक शुभ्च्छा आणि मेनी मेनी हॅप्पी रेटर्न्स ऑफ द डे सगळ्यांची उपस्थिती प्रार्थनीय आहे. मिपाकरांसारख्या ज्येष्ठ आणि श्रेष्ठ लोकांकडून कन्येस आशिर्वाद मिळावेत हीच मनिषा. धन्यवाद.

मृत्युन्जय 19/04/2011 - 12:07
वपाडाव ने दिलेल्या स्पष्टीकरणामध्ये त्याला हा आय्डी का हवा होता हे त्याने सांगितले होते. तेव्हा मृत्यूंजय 'इतर' कामात मग्न असावेत हॅ हॅ हॅ. शक्यता नाकारता येत नाही. 'इतर' महत्वाची बरीच कामे होती. म्हणजे स्टार्टर्स वगैरे ;)

वपाडाव 19/04/2011 - 17:18
होतकरु, देखणा आणि सुशिक्षित त्याबरोबरच वाटत नसला तरी नोकरी करणारा असा हा सुयोग्य तरुण लग्नेच्छु आहे हे सूज्ञांनी लक्षात घेतले आहेच.....
५० फक्त यांजकडुन बाजार उठवण्याची सख्त तालीम घेण्यात येते आहे की काय? असे वाटुन-चाटुन गेल्या गेलेले आहे... -प्यारेभौ, शप्पथ बार्श्याला येणार हो... पण बाजार नका ऊठवु असा....

Nile 19/04/2011 - 10:37
वा.. जोरदार कट्टा! फोटो विशेष आवडले. (का ते खाली येईलच.) टार्‍याला वेटर आग्रह करतोय अन टार्‍या लाजतोय हा फोटो अंमळ भारीच आलाय. द्वाले पानावले. पहिल्या फोटूत गणेशा कुठल्यातरी खाद्यपदर्थाकडे पाहुन कविता करण्यात गुंग दिसताहेत. साधेसुधे सौरभ यांना कवितेची (अन फोटूचीही) काहीही पडलेली दिसत नाही, ते आपले साधेपणाने पदार्थ संपवताहेत. आत्मशून्य बहुतेक फोटोत शुन्यात हरवलेत. हर्षदराव बोटं चाटत खुन्नस देताहेत (की उद्या कट्ट्यांचा वृत्तांत लिहायचा म्हणून 'बारीक' नजरेनं निरीक्षण करताहेत)? पेशवे अजून पेशवाईतच रमलेले दिस्ताहेत. मनरावांनी दरवेळेला फोटूग्राफरच्या मनातलं ओळखून 'चीझ' न म्हणताच फोटूंच चीज केलेलं आहे. सरुटॉबाने मध्ये 'वडापाव'(!) चे ची बंडखोरी( बाकी मुंबईचे पुण्याला आले म्हणजे काय कमी बंडखोरी की काय!) अधोरेखीत करत आहेत. भारतीय संस्कृतीप्रेमी प्यारे फ्रेंच दाढीत आलेले आहेत आणि मृत्युवर विजय मिळवताना केस गमावून बसल्यानंतरही चेहर्‍यावर विजय कोणाच्या आहे हे दिसतेच आहे. सगळ्या फोटोत प्रेक्षणीय दिसणार्‍या वल्लींचा कुणा चावटाने मुद्दाम टम्म भरलेल्या पोटाच्याबाजूने फोटो काढुन कट्ट्याला न आलेल्या आमच्या सारख्यांना जळवण्याचा प्रयत्न केला आहे. बाकी, एकूणात (टार्‍या अन पेशवे सोडून) सर्वांनी त्यांच्या आयडीमूळे निर्माण झालेल्या प्रतिमेशी प्रतारणा केलेली दिसते.असो. (सर्वांनी हलके घेणे.) :-)

मराठमोळा 19/04/2011 - 11:39
जोरदार.. दणदणीत, तरुण आणि चविष्ट-गप्पिष्ट कट्टा यशस्वी केल्याबद्दल सर्वांचे अभिनंदन. :) बाकी फोटु आणि वृत्तांताबद्दल काय लिहिंणार? एकदम झकास.. पुढील कट्टे आणखी जोरदार आणि मोठे होतील यात तीळमात्रही शंका नाही. :)

मृत्युन्जय 19/04/2011 - 11:53
डेझर्ट मधील अंगुरी गुलाबजामुन, बटरस्कॉच पेस्ट्री, फिरनी , ऑरेंज मुस, मड केक, फ्रुट पुडिंग,विविध फ्रुट सॉसेजेस, यावरच सर्वजण तुटुन पडले. व्हॅनिला स्वादाचा दुग्धशर्करामिश्रीतघनगोलगट्टु देखील होता की रे.

सहज 19/04/2011 - 12:33
मस्त!!! :-) --------------------------------------------- पण शिक्रण व मटर उसळ नसल्याने .. हॅ हॅ हॅ!!

नि३सोलपुरकर 19/04/2011 - 13:22
मस्त वृत्तांत आणि फोटो. लय भारी पश्चाताप ...(जळजळ) कट्टा आणि कट्टा वीरांची भेट मिस झाल्याबद्दल. यशस्वी आयोजना बद्दल ५० फक्त यांचे अभिनदन . लवकरच ते पुढील कट्ट्याचे आयोजन करतील अशी आशा सर्व कट्टेकर्‍यांचे अभिनंदन (कट्टा आणि कट्टा वीरांचा दर्शन अभिलाशी)

llपुण्याचे पेशवेll 20/04/2011 - 10:56
पर्‍या न आल्यामुळे "आम्ही २ पेग मारून वर पोळीभाजी खाऊन झोपणारी सामान्य माणसं तुमच्यासारख्या मोठ्या माणसांच्यात येऊन काय करू" असा त्याचाच डायलॉग आठवला. :)

स्मिता. 19/04/2011 - 13:53
पहिले इनो घेऊनच धागा उघडला आणि इनो घेतल्याचं सार्थक झाल्यासारखं वाटलं. 'बाने'मध्ये खादाडी जोरदार झालेली दिसतेय. सगळे फोटो सहीच. आता ते संपादनाचं जमतं का बघा आणि फोटुखाली नावं द्या.

स्वाती दिनेश 19/04/2011 - 17:54
एकंदरीत मस्त कट्टा झालेला दिसतो आहे, (स्वगत-जर्मन कट्ट्याची तयारी करावीच लागणार आता..) स्वाती

विनायक बेलापुरे 20/04/2011 - 10:57
वा वा वा वा वा !!!! जोरदार झाला म्हणायचा कट्टा. आमच्या सारख्या नव्यांना अनेकांचे दिव्य दर्शन लाभ झाला. प्रतेक्ष नसला तरी फटू मधून. नाव देवून सुद्धा कल्टी मारणार्याना पेनल्टी ठेवा नेक्स्ट टाइम.

गणपा 19/04/2011 - 00:28
बाबारे त्या फटुंखाली डावी कडुन उजवी कडे सगळ्यांची नावं देना. म्हणजे कुणाला ओळख लपवायची असेल तर 'क्ष' टाक पण बाकिच्यांची ओळख तर पटु दे. :)

चिंतामणी 19/04/2011 - 00:43
येका फटुखाली चूकून वपाडावचे नाव लिवलेस. (त्यातला दुसरा अन तु यवढेच म्हाइत हायत). तवा किरपा करा अन फटुखाली ................................................. ( येक गोस्ट नाय लक्षात आली. १३ चे १३ नग हजर व्ह्ते????? धमु कुट व्हता??????)

रामदास 19/04/2011 - 00:46
बायकोच्या ताटाखालचं मांजर कसलं येतं आता कट्ट्याला.संध्याकाळी शुभं करोती आणि मग चिडीचूप.

चतुरंग 19/04/2011 - 04:08
ते आता किचन कट्ट्याखालचं मांजर झालंय! आम्हालाबी अशीच हूल दिली होती त्यांनी! ;) -रंगा

चिंतामणी 19/04/2011 - 00:51
बाकी मेजावर (म्हराटीत याला टेबल म्हनतात) पान्याचे ग्लास पाहुन ड्वाले पानावले. (तरी वपाडाववाल्या फटुत असलेल्यांचे ड्वाले "तसे" का दिसत हायेत????????)

प्रचेतस 19/04/2011 - 08:22
मेजावर जरी मदिरेचे पेले नसले तरी आजूबाजूच्या बर्‍याच मेजांवर मदिराक्षी भरपूर संख्येने असल्यामुळे डोळे नशीले होउन गेले. :)

किसन शिंदे 19/04/2011 - 09:54
गणपा यांच्याशी सहमत...... त्याशिवाय आमच्यासारख्या नवीन मिपाकराला जुन्या जाणत्या जाणकारांची ओळख कशी व्हायची. एक टारझन राव सोडून बाकी कोणालाच वळाखल नाही.

प्रचेतस 19/04/2011 - 09:05
तो गोंडस मुलगा म्हणजे साक्षात आत्मशून्य.

टारझन 19/04/2011 - 10:50
हो खुप मजा केली . यशस्वी आयोजना बद्दल ५०सेंट यांचे आभार आणि अभिणंदण ... आम्ही जेवण केलं नाही.. स्विट्स पण अतिआग्रहा खातर खाल्ले .. नाही तर आम्ही एकेका कोंबडीची नाडी पाहुन तिचा समाचार घेत होतो .. :) प्यारे १ ने काँपिटिशन दिल्यामुळे मजा आली :) पुप्या तर आपला जुणा माणुस पण .. सौरभ , आत्मशुन्य , वल्ली , मृत्युंजय, गणेशा , मनराव सगळेच नव्या पिढीतले मिपाकर असले तरी ते मिपाकर होते :) मागे म्हणजेच बॅकग्राऊंड मधे गाणार्‍या नेपाळ्या पोरी काय गात होत्या का काय करत होत्या कळलं नाही .. पण तोंड सोडलं तर बाकी सगळ्या छाण होत्या ;) आणि "केजु पटॅटो " का काय ते .. तो एक लै भारी प्रकार होता :) आम्ही व्हेज आणि नॉन-व्हेज दोघांचा धुव्वा उडवला .. डाएट ला एक दिवस सुट्टी दिली .. थोडक्यात जेवण वर्थ होते :) पैका वसुल :) अर्थात २ पिस मध्ये पोट भरणार्‍यांना मात्र ते परवडणार नाही .. दाबुन खावे .. चापुन खावे ;) खाण्यासाठीच जगावे .. - (परत एकदा बार्बेक्यु णेशण ला जायच्या बेतात ) टारझन

आत्मशून्य 19/04/2011 - 02:51
सर्वप्रथम अचूक सल्ला दील्याबद्दल गवींचे मनःप्पोर्वक आभार. तूमच्यामूळेच आम्हाला सर्व महत्वाचे प्रकार काहीही हातचे राखून न ठेवता मनसोक्त खाता आले.
बानेच्या कॅप्टनने उपयुक्त माहिती देण्याचा उपक्रम सुरु केला होता
तसा तो उपक्रमच होता पण ते ऐकताना एम टीवी रौडी चा होस्ट जसे टास्कचे नीयम सामजावतो, तसे काहीतरी तो बरळत आहे असे वाटले. समजायची गोश्ट त्यात इतकीच होती पोट भरलं की (टेबलावरचा) झेंडा खाली करायचा. पण त्यातही गोंधळ ऊडाला असावा, कारण दोन पैकी एकच झेंडा खाली गेला होता तर दूसरा का गेला नाही याबाबत संशोधनाला बराच वाव होता, पण त्यामूळे तेथील स्टाफ थोडासा गोंधळून आम्हाला अजून सर्व्ह करायचे की नाही या बाबत संभ्रमीत होवून चक्क त्याबाबत वीचारणा करू लागला, जे त्यांनीच आम्हाला सामजावलेल्या नीयमांच्या अगदी वीरूध्द वर्तन होते. एकूणच बार्बेक्यू म्हणजेच कोळशावर भाजलेल्या त्या वीवीध रूचकर व दर्जेदार पदार्थांना कोळशांची धग, धूर व कींचीतशी राख यामूळे आपण ट्रेकला (अथवा घरी) चूलीवर बनवलेल्या अन्नाला येणारा एक वीशीश्ट असा खमंग वास चीकटून राहीला होता, व त्या वर पून्हा आपल्या गरजे प्रमाणे वेगवेगळे तेल, सॉस, व आमरस याचा मनसोक्त वापर करून भाजून खाणे म्हणजे तर रूचकरपणाची पर्वणी होती. स्टार्टर व डेझर्ट सोडून जेवणात बूफेसोबतच तीथे एक प्रकार ऑर्डरनूसार बनवून दीला जात होता, त्यातील कंटेंट पाहता तो इटालीयन पास्ता कीव्हां मॅक्सीकन एंन्शील्डा बनेल असे वाटून ओर्डर दीली, तयार होत असतानाच कूक ने सांगीतले त्याला काँन्टीनेंटल म्हणतात, व्हाइट सॉस चवदार असते म्हणून चीली ऐवजी त्यातूनच तो पदार्थ बनवून द्या असे सांगीतले. अत्यंत सपक बेचव व ऊलटी आणणारा तो पदार्थ मी कसाबसा २०%च संपवू शकलो. तर त्यातील ५% भाग गणेशा सूध्दा संपवू शकला नाही. अर्थातच तीथल्या सर्व गोश्टी अनलीमीटेड सदरात मोडत असल्याने, तो पदार्थ तसाच सोडून लगेच इतर पदार्थांकडे मोर्चा वळवला, सांगायचा मूद्दा हा की त्या डीश पासून सावध रहावे व हवेच असेल तर चीली ऑप्शन ट्राय करावा, कीमान चमचमीत तरी असेल व खायला मज्या पण येइल. तसंच तीथे कसला तरी एक त्रीकोणी ब्रेड सूध्दा वाढत होते जो चवीला एकदम घरघूती द्श्म्यांप्रमाणे लागत होता(फक्त वरून तूपाचीच कमतरता होती, जी वीवीध सॉस वापरून भरून काढता आली नाही), अर्थातच म्हणून मग त्याचा फक्त एकच तूकडा ट्राय केला गेला. एकूणच इव्हेंटच्या यशस्वी आयोजना बद्दल ५०फक्त चे अत्यंत आभार. त्यामूळेच इतर मीपाकरांशी अशी साक्शात भेट होऊन त्यामूळे नीर्माण झालेला आनंद यापूढे त्यांच्या लेख व प्रतीक्रीयांचे वाचन जास्त जीवंत व आनंददायी बनवत राहील ही खात्री मनामधे नीर्माण झाली व मी धन्य झालो ;) अवांतर :- लेखाची सूरूवात वाचून "गॉडफादर" मधील प्रसंगाचे मराठी भाषांतर/रसग्रहण वगैरे वाचत नाहीना अशी भावना नीर्माण झाली.

नगरीनिरंजन 19/04/2011 - 08:35
>>तसंच तीथे कसला तरी एक त्रीकोणी ब्रेड सूध्दा वाढत होते तो पीटा ब्रेड असावा. बाकी फोटू मस्तच. कट्टा जोरात झालेला दिसतोय. इनो घेतले आहे. फोटूतले चेहरे आणि नावं यांचा ताळमेळ बसलेला नाहीय त्यामुळे कॅप्शन मस्टच.

मृत्युन्जय 19/04/2011 - 10:06
नव्हे नव्हे तो पीटा ब्रेड नव्हता. ताश्तानच्या जवळपास पोचणारा होता. बरा होता. हा आत्मशून्य म्हणतो तितका काही वाईट नव्हता. लोणकढी तूप असले असते तर छान लागला असता.

राजेश घासकडवी 19/04/2011 - 02:24
आयला, भुकेल्यापोटी हे फोटो बघितले आणि कोकलून दमलेले पोटातले कावळे पुन्हा जोरात केकाटायला लागले. (फोटोतली काही मंडळी फारच स्वादिष्ट दिसत होती :) ) एकंदरीत कट्ट्याला धमाल केलेली दिसते आहे. वर्णन सुद्धा मस्तच.

प्यारे१ 19/04/2011 - 10:13
>>>>>(फोटोतली काही मंडळी फारच स्वादिष्ट दिसत होती ) हे काय हो मास्तर (वि अ चे) ? डोके खाता हे माहिती आहे आता सगळा माणूसच? ;) ५० फक्त, मी थोडा दाल चावल घेतले बाकी तुमच्यासारखेच डेस्सर्ट आणि आईसक्रिम.

चतुरंग 19/04/2011 - 04:11
एकदमच दणदणीत झालेला दिसतोय! सगळीच मंडळी 'अंमळ तब्बेतीत' आहेत असं दिसतंय! (फोटूखाली नावं टाका रे - लेखाच्या संपादनाची सोय दिली आहे ना आता? ;)) -रंगा

प्रचेतस 19/04/2011 - 09:10
हर्षद, मस्त वृत्तांत रे. ठाणे आणि पुणे या दोन्ही खादाडी कट्ट्यांना उपस्थित राहून दोन शहरांमध्ये पुन्हा एकदा सांस्कृतिक बंध निर्माण करणेत आल्यामुळे वपाडावचे विशेष कौतुक करणेत आले. :) मृत्युंजयच्या क्रिकेट विषयक लेखांबद्दल चर्चा व कौतुक करणेत आले. खादाडी कट्ट्यावर एक कविता करण्याचा गणेशाला प्रेमळ आग्रह करण्यात आला. तो आता हे कधी मनावर घेतोय कुणास ठाउक.

गणेशा 19/04/2011 - 15:00
असेच म्हणतो ... ५० फक्त यांच्या बरोबरच्या मला वाटते ४ पैकी तिसर्‍या कार्यक्रमात हजर होतो मी.. त्यांच्या उत्कृष्ठ आयोजन आणि व्रुत्तांत बद्दल विशेष आभार ,... खाण्याचे म्हणाल तर मी स्टार्टर नॉनव्हेज .. आणि मेन कोर्स व्हेज खाल्ला असेच म्हणले तरी चालेल ... बाकी खादाडी वर कविता लिहु पण त्या आधी जेंव्हा आता चांदण्या वेचत राजमाची ला जावु तेंव्हाच कविता लिहिण्याची आशा आहे ...

स्पा 19/04/2011 - 09:00
खतरनाक वृतांत, आणि जबराट खादाडी हे "बा ने" प्रकरण लय झ्याक दिसतंय :) सर्वांची नावं तर कळलीच पाहिजेत :) , अर्थात त्यांची इच्छा असल्यास बाकी कट्ट्याचे आयोजक, हर्षद चे अभिनंदन , असा मिपा मेळावा वरचेवर भरत राहो दोन पेग इनो घेतल्या गेल्या आहे

प्रचेतस 19/04/2011 - 09:09
शेवटच्या फोटूतील व्यक्ती डावीकडून. साधासुधा सौरभ, आत्मशून्य, वल्ली, वपाडाव, गणेशा, ५० फक्त, प्यारे१, मृत्युंजय आणि मनराव.

सुहास.. 19/04/2011 - 09:11
चांगलच एन्जॉय केलेले दिसते आहे ..टार्‍या तर काय कट्ट्याला नेहमीच महफिल-ए-जान असतो ..पण हर्षद तु अंमळ वाळला आहेस राव मागील वेळेपेक्षा ;) की ती फोटोशॉप ची कमाल आहे ;) ...असो...दोन जण या कट्ट्याला(येतो-येतो म्हणुन) येणार नाहीत हे माहीत च होतो .. एकाचे कारण वर रामदास काकांनी सांगीतलेच आहे, दुसर्‍याचे तर विचारुच नको...त्या बेण्याला त्याच्या लग्नात , सासुरवाडीच्या लोकांना, त्याला उचलुन आणायची सुपारी द्यावी लागणार आहे ;) .. आणि पुप्या(गरिंबाचे स्वप्निल जोशी ;) ) ची भिकबाळी हा सध्या राष्ट्रीय चर्चेचा विषय झाला आहे ....

छोटा डॉन 19/04/2011 - 11:32
सहमत आहे. सध्या हेच्च म्हणतो. कट्टा छानच झाला असे फोटोवरुन दिसत आहे, सर्व कट्टेकर्‍यांचे अभिनंदन :) बाकी ही केवळ पोच आहे, बाकी सविस्तर नंतर खरडेनच :) - छोटा डॉन

मराठमोळा 19/04/2011 - 11:47
>>घ्या वायदे आझमांचा अजुन एक वायदा आला. +१. या वायद्यांचे आम्ही पण एकदा विक्टीम झालो आहोत. :) त्यामुळे क्रमवारीत बदल केल्या गेल्या आहे. आमचे टांग मारु मित्र उतरत्या क्रमानुसार.. १. चोता दोन २. टिंगी ३. सुहास.. ४. धम्या ५. पुपे ६. नि.दे. :)

५० फक्त 19/04/2011 - 09:28
स्वसंपादन करता येत नसल्याने फोटोंना कॅप्शन व नावे टाकता येत नाहियेत, मा. संपादक मंडळाला विनंती की त्यांनी ही सोय उपलब्ध करुन द्यावी, सदर चुका लगेच दुरुस्त केल्या जातील.

वपाडाव 19/04/2011 - 17:14
ज्या दिवशी फ्रिजमधल्या सगळ्या भाज्या संपलेल्या असतात, अडीनडीला लागणारे फोझन पदार्थही संपलेले असतात, कडधान्य भिजवलेली नसतात तेंव्हा खरे पाककौशल्य दिसून येते.
त्यातुनच मग बॅचलर वडे अन भेळी जन्माला येतायेत वाट्टे....

sneharani 19/04/2011 - 09:57
झकास कट्ट्याचा झकास वॄतांत!! :)

गवि 19/04/2011 - 10:06
क्या बात...क्या बात...क्या बात...!!! काही बारबेक्यूज तर एकदम खल्लास चटकदार वाटताहेत. मस्त मजा केलीत सगळ्यांनी हे दिसतंय. ५० फक्त यांनी ठिकाणच मस्त निवडलं होतं.. आता प्रतीक्षा मिसळ कट्ट्याची.. :)

मृत्युन्जय 19/04/2011 - 10:12
नदीचे मूळ, ऋषीचे कूळ आणि मिपासदस्यांचे आयडी शोधण्याच्या भानगडीत पडु नये असे म्हणतात. तरीही काही उत्सुक सदस्यांनी टार्‍याला "टार्‍या हा **** आयडी कोणाचा रे" असले खोचक प्रश्न विचारले. त्यावर पु लंच्या लेखातल्या काकाकुवाच्या स्थितप्रज्ञतेने टार्‍याने "हॅ हॅ हॅ, मला कसे माहिती असणार त्या **** लाच विचार ना" असे गोलमाल उत्तर दिले. असे २-३ वेळा झाल्यावर बहुधा टार्‍याची एक्सेलशीट हरवली असावी असा संशय काही मिपासदस्यांनी खाजगीत व्यक्त केला. अर्थात याची जाहीरपणे वाच्यता कोणीच केली नाही कारण तसे केल्यास आपल्या सदस्यनामांची विडंबने असणारे आयडी तयार होउन त्यातुन आपल्याच धाग्यांचे आणि प्रतिसादांचे विडंबन करुन आपला बाजार उठवला जाइल अशी भिती होती असे म्हणतात. खरे खोटे देव जाणे (प्रमोद देव नव्हे. तो वरचा देव) नानाने आंतरजालीय आत्महत्या केल्यामुळे, पराने कट्ट्याकडे पाठ फिरवल्यामुळे, वायदे आझमांनी अपेक्षेप्रमाणे आणि धम्याने अनपेक्षितपणे ऐनवेळेस डिच दिल्यामुळे कट्ट्याच्या वृत्तांताच्या धाग्याचा ट्यार्पी वाढवण्यासाठी सर्वांचे डोळे पुप्यांच्या आगमनाकडे लागुन राहिले होते. शब्दाला जागुन ते आलेदेखील. मात्र प्रतिसादांची संख्या वाढवण्यासाठी त्यांना गळ कोणी घालावी याबद्दल एकमत न झाल्यामुळे तो विषय तसाच राहिला. शिवाय पुप्यांचे प्याकेज आपल्याला परवडेल की नाही अशी रास्त शंकाही बर्‍याच सदस्यांनी खाजगीत बोलुन दाखवली. अखेर घरचे कार्य समजुन पुपे योग्य ती मदत करतीलच असा सुज्ञ विचार करुन सर्वजण गप्प बसले. बाकी पुपे भिकबाळी वगैरे घालुन आले होते त्यामुळे ते आपली पेशवे ही प्रतिमा सांभाळण्याचा कसोशीने प्रयत्न करतात ही बाब चाणाक्ष मिपाकरांच्या नजरेतुन सुटली नाही. पुपे अगदी बाजीराव सारखे दिसतात असे मतही काही जणांनी प्रदर्शित केले. अर्थात असे मत प्रदर्शन करणार्‍यांनी बाजीरावाला कुठे बघितले हे मात्र कळु शकले नाही. शिवाय बाजीराव पहिला की दुसरा याबद्दलही काही वाच्यता झाली नाही. पुपेच योग्य वेळी खुलासा करतील म्हणा. वपाडाव या आयडी बद्दल बर्‍याच जणांना उत्सुकता होती. अखेर श्री काळे (काळे म्हणजे वपाडाव. श्री सुधीर काळे नव्हेत. वपाडाव यांचा आणि आंतरराष्ट्रीय राजकारणाचा दुरान्वयानेही म्हणजे मल्लिकाचा कपड्यांशी आणि राखी सावंतचा लाजललज्जेशी जेवढा संबंध नाही तेवढाही संबंध नाही याची सर्वांनी कृपया नोंद घ्यावी) यांनीच आपल्याला वडापाव हाच आयडी हवा होता मात्र मिपावर या सदस्यनामाच्या कॉम्बिनेशनचे ६ आयडी असल्यामुळे आपल्याला हा आयडी मिळाला नाही अशी तक्रार केली. थोड्या संशोधनाअंती हे बर्‍याच प्रमाणात सत्य असल्याचे मिपाकरांच्या लक्षात येइलच. मात्र वपा'डाव' हा आयडी घेण्यामागे काळ्यांचा काहीतरी डाव असल्याचा संशय काही जणांनी व्यक्त केला. शिवाय त्यांना वडापाव हा आयडी तरी का हवा होता यामागचे गूढ्देखील कायम राहिले. बाकी प्यारेने गोड बातमी दिली आहे आणि बारश्याचे आमंत्रण देउन पुढच्या कट्ट्याची सोय केली आहे. कट्ट्यातर्फे प्यारेला हार्दिक शुभ्च्छा आणि मेनी मेनी हॅप्पी रेटर्न्स ऑफ द डे ;)

प्यारे१ 19/04/2011 - 12:03
वपाडाव ने दिलेल्या स्पष्टीकरणामध्ये त्याला हा आय्डी का हवा होता हे त्याने सांगितले होते. तेव्हा मृत्यूंजय 'इतर' कामात मग्न असावेत. असो. वपा मेकॅ. इंजिनिअरींग करत असताना ( होतकरु, देखणा आणि सुशिक्षित त्याबरोबरच वाटत नसला तरी नोकरी करणारा असा हा सुयोग्य तरुण लग्नेच्छु आहे हे सूज्ञांनी लक्षात घेतले आहेच) ;) जर का एखादा पास झाला तर गोड आणि बुडाला तर वडापाव असे त्यांच्या ग्रुपचे समीकरण होते. कोण कुणाला किती वडापाव देणार यामध्ये ते चुरस करीत असत. या रम्य आठवणी जागृत रहाव्यात हा एकमेव हेतू. >>>>>बाकी प्यारेने गोड बातमी दिली आहे आणि बारश्याचे आमंत्रण देउन पुढच्या कट्ट्याची सोय केली आहे. कट्ट्यातर्फे प्यारेला हार्दिक शुभ्च्छा आणि मेनी मेनी हॅप्पी रेटर्न्स ऑफ द डे सगळ्यांची उपस्थिती प्रार्थनीय आहे. मिपाकरांसारख्या ज्येष्ठ आणि श्रेष्ठ लोकांकडून कन्येस आशिर्वाद मिळावेत हीच मनिषा. धन्यवाद.

मृत्युन्जय 19/04/2011 - 12:07
वपाडाव ने दिलेल्या स्पष्टीकरणामध्ये त्याला हा आय्डी का हवा होता हे त्याने सांगितले होते. तेव्हा मृत्यूंजय 'इतर' कामात मग्न असावेत हॅ हॅ हॅ. शक्यता नाकारता येत नाही. 'इतर' महत्वाची बरीच कामे होती. म्हणजे स्टार्टर्स वगैरे ;)

वपाडाव 19/04/2011 - 17:18
होतकरु, देखणा आणि सुशिक्षित त्याबरोबरच वाटत नसला तरी नोकरी करणारा असा हा सुयोग्य तरुण लग्नेच्छु आहे हे सूज्ञांनी लक्षात घेतले आहेच.....
५० फक्त यांजकडुन बाजार उठवण्याची सख्त तालीम घेण्यात येते आहे की काय? असे वाटुन-चाटुन गेल्या गेलेले आहे... -प्यारेभौ, शप्पथ बार्श्याला येणार हो... पण बाजार नका ऊठवु असा....

Nile 19/04/2011 - 10:37
वा.. जोरदार कट्टा! फोटो विशेष आवडले. (का ते खाली येईलच.) टार्‍याला वेटर आग्रह करतोय अन टार्‍या लाजतोय हा फोटो अंमळ भारीच आलाय. द्वाले पानावले. पहिल्या फोटूत गणेशा कुठल्यातरी खाद्यपदर्थाकडे पाहुन कविता करण्यात गुंग दिसताहेत. साधेसुधे सौरभ यांना कवितेची (अन फोटूचीही) काहीही पडलेली दिसत नाही, ते आपले साधेपणाने पदार्थ संपवताहेत. आत्मशून्य बहुतेक फोटोत शुन्यात हरवलेत. हर्षदराव बोटं चाटत खुन्नस देताहेत (की उद्या कट्ट्यांचा वृत्तांत लिहायचा म्हणून 'बारीक' नजरेनं निरीक्षण करताहेत)? पेशवे अजून पेशवाईतच रमलेले दिस्ताहेत. मनरावांनी दरवेळेला फोटूग्राफरच्या मनातलं ओळखून 'चीझ' न म्हणताच फोटूंच चीज केलेलं आहे. सरुटॉबाने मध्ये 'वडापाव'(!) चे ची बंडखोरी( बाकी मुंबईचे पुण्याला आले म्हणजे काय कमी बंडखोरी की काय!) अधोरेखीत करत आहेत. भारतीय संस्कृतीप्रेमी प्यारे फ्रेंच दाढीत आलेले आहेत आणि मृत्युवर विजय मिळवताना केस गमावून बसल्यानंतरही चेहर्‍यावर विजय कोणाच्या आहे हे दिसतेच आहे. सगळ्या फोटोत प्रेक्षणीय दिसणार्‍या वल्लींचा कुणा चावटाने मुद्दाम टम्म भरलेल्या पोटाच्याबाजूने फोटो काढुन कट्ट्याला न आलेल्या आमच्या सारख्यांना जळवण्याचा प्रयत्न केला आहे. बाकी, एकूणात (टार्‍या अन पेशवे सोडून) सर्वांनी त्यांच्या आयडीमूळे निर्माण झालेल्या प्रतिमेशी प्रतारणा केलेली दिसते.असो. (सर्वांनी हलके घेणे.) :-)

मराठमोळा 19/04/2011 - 11:39
जोरदार.. दणदणीत, तरुण आणि चविष्ट-गप्पिष्ट कट्टा यशस्वी केल्याबद्दल सर्वांचे अभिनंदन. :) बाकी फोटु आणि वृत्तांताबद्दल काय लिहिंणार? एकदम झकास.. पुढील कट्टे आणखी जोरदार आणि मोठे होतील यात तीळमात्रही शंका नाही. :)

मृत्युन्जय 19/04/2011 - 11:53
डेझर्ट मधील अंगुरी गुलाबजामुन, बटरस्कॉच पेस्ट्री, फिरनी , ऑरेंज मुस, मड केक, फ्रुट पुडिंग,विविध फ्रुट सॉसेजेस, यावरच सर्वजण तुटुन पडले. व्हॅनिला स्वादाचा दुग्धशर्करामिश्रीतघनगोलगट्टु देखील होता की रे.

सहज 19/04/2011 - 12:33
मस्त!!! :-) --------------------------------------------- पण शिक्रण व मटर उसळ नसल्याने .. हॅ हॅ हॅ!!

नि३सोलपुरकर 19/04/2011 - 13:22
मस्त वृत्तांत आणि फोटो. लय भारी पश्चाताप ...(जळजळ) कट्टा आणि कट्टा वीरांची भेट मिस झाल्याबद्दल. यशस्वी आयोजना बद्दल ५० फक्त यांचे अभिनदन . लवकरच ते पुढील कट्ट्याचे आयोजन करतील अशी आशा सर्व कट्टेकर्‍यांचे अभिनंदन (कट्टा आणि कट्टा वीरांचा दर्शन अभिलाशी)

llपुण्याचे पेशवेll 20/04/2011 - 10:56
पर्‍या न आल्यामुळे "आम्ही २ पेग मारून वर पोळीभाजी खाऊन झोपणारी सामान्य माणसं तुमच्यासारख्या मोठ्या माणसांच्यात येऊन काय करू" असा त्याचाच डायलॉग आठवला. :)

स्मिता. 19/04/2011 - 13:53
पहिले इनो घेऊनच धागा उघडला आणि इनो घेतल्याचं सार्थक झाल्यासारखं वाटलं. 'बाने'मध्ये खादाडी जोरदार झालेली दिसतेय. सगळे फोटो सहीच. आता ते संपादनाचं जमतं का बघा आणि फोटुखाली नावं द्या.

स्वाती दिनेश 19/04/2011 - 17:54
एकंदरीत मस्त कट्टा झालेला दिसतो आहे, (स्वगत-जर्मन कट्ट्याची तयारी करावीच लागणार आता..) स्वाती

विनायक बेलापुरे 20/04/2011 - 10:57
वा वा वा वा वा !!!! जोरदार झाला म्हणायचा कट्टा. आमच्या सारख्या नव्यांना अनेकांचे दिव्य दर्शन लाभ झाला. प्रतेक्ष नसला तरी फटू मधून. नाव देवून सुद्धा कल्टी मारणार्याना पेनल्टी ठेवा नेक्स्ट टाइम.
१७ एप्रिल,रात्रीचे साडेसात वाजलेले, पुण्याच्या हद्दीबाहेर थोड्याश्या सुनसान रस्त्याच्या बाजुला एका मोठ्या इमारतीसमोर दोन धिप्पाड तरुण थोड्याश्या अंधारात उभे. समोरुन एक गाडी येते, कर्र्र्र्र्र ब्रेक दाबुन बंद पडते, एक दोन वेळा सुरु होते पुन्हा बंद पडते, त्या दोन्ही तरुणांच्या चेह-यावर हसु येतं, त्यांचे हात खिशात जातात, पुढ्च्याच क्षणी बाहेर येतात, तेवढ्यात गाडी पुढं जाते, त्या तरुणांचे हात पुन्हा खिशात. ते परत अंधारात सरकतात. गाडी थोडी पुढं जाउन पुन्हा त्या तरुणांच्या दिशेने येते, पुन्हा कर्र्र्र्र्र्र ब्रेकचा तोच आवाज पण यावेळी गाडितुन दोघं जण खाली उतरतात, त्या तरुणांच्या दिशेनं जायला लागतात.
कला
कथा
चारोळ्या
पाकक्रिया
विनोद
राहती जागा
शब्दक्रीडा
जीवनमान
राहणी
मौजमजा
स्थिरचित्र
शिफारस
अनुभव
आस्वाद
विरंगुळा

कार्ट्यांस...

नगरीनिरंजन ·

प्रकाश१११ 17/04/2011 - 21:12
लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... छानच!!

किसन शिंदे 18/04/2011 - 11:02
असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... हे सर्वात जास्त आवडले आणि मागे एकदा नवीनच मिपाकर झालेल्या एका व्यक्तीच्या लेखावर एका जुन्याजाणत्या मिपाकाराने दिलेला नकारात्मक प्रतिसाद आठवला.

प्रकाश१११ 17/04/2011 - 21:12
लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... छानच!!

किसन शिंदे 18/04/2011 - 11:02
असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... हे सर्वात जास्त आवडले आणि मागे एकदा नवीनच मिपाकर झालेल्या एका व्यक्तीच्या लेखावर एका जुन्याजाणत्या मिपाकाराने दिलेला नकारात्मक प्रतिसाद आठवला.
मिपावरच्या सर्व कार्ट्यांस समर्पित. (चालः चल री सजनी अब क्या सोचे) लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे लिही रे... जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे...
हे ठिकाण
धोरण
मांडणी
वावर
संस्कृती
कला
नृत्य
नाट्य
संगीत
धर्म
पाकक्रिया
इतिहास
वाङ्मय
कथा
बालकथा
कविता
चारोळ्या
प्रेमकाव्य
बालगीत
मुक्तक
विडंबन
गझल
भाषा
उखाणे
प्रतिशब्द
म्हणी
वाक्प्रचार
व्याकरण
व्युत्पत्ती
शब्दक्रीडा
शब्दार्थ
शुद्धलेखन
सुभाषिते
विनोद
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
तंत्र
राहणी
औषधोपचार
प्रवास
भूगोल
देशांतर
राहती जागा
नोकरी
विज्ञान
क्रीडा
अर्थकारण
अर्थव्यवहार
गुंतवणूक
ज्योतिष
फलज्योतिष
सामुद्रिक
कृष्णमुर्ती
राशी
राजकारण
शिक्षण
मौजमजा
चित्रपट
छायाचित्रण
रेखाटन
स्थिरचित्र
शृंगार
भयानक
हास्य
बिभत्स
करुण
वीररस
अद्भुतरस
रौद्ररस
शांतरस

सडकें थी सब मेरे बाप की..

गवि ·

मिसळलेला काव्यप्रेमी 15/04/2011 - 14:16
आयला गवि, शॉल्लीट्ट!! आमच्या कल्याणनगरीतील दिवसांची आठवण करुन दिलीत. काय त्या बैठकी!! काय ते पत्त्यांचे डाव!! काय ती जागरणे!!! अहाहा!! तुमच्या लेखातः >>मी ताटावर खूप नीट लक्ष ठेवून एका हाताने माश्या वाराव्यात तसं वाढप्यांना वारीत वारीत एकदाचं अन्न संपवलं. इथे जरा हसू आलं!! त्या उशीरात भर म्हणून आमच्यातल्या एकाला बाहेर निघण्यासाठी "चला" म्हटलं की तत्क्षणी कमरेला टॉवेल लावून "थांबा मी जरा जाऊन येतो.." असं म्हणायची सवय होती. मग प्रेशर नीट डेव्हलप व्हावं म्हणून तो टॉवेल गुंडाळलेल्या अवस्थेत खोलीत येरझार्‍या घालायचा. तोपर्यंत आम्ही त्याला शिव्या घालत तिष्ठत बसायचं. इथे फुटलोच!! >>आणि चर्चेच्या विषयांची रेंज? अगं आई गं.. आणि इथे साफ खपलो!!

विजुभाऊ 15/04/2011 - 14:31
बादशाही च्या त्य आअजोबांचे आडनाव "तवकर" मला अगोदर ते आजोबा कट्टर सदाशिवपेठी एकारान्त आडनावाचे असतील असेच वाटायचे पण बादशाही मेस चे एक वैशिष्ठ्य मानावेच लागेल. इतक्या वर्षानन्तरदेखील तेथील साध्या जेवणाची चव तशीच आहे. तेथील वातावरण जरादेखील बदललेले नाहिय्ये.तेथे मिळणारे पदार्थ तेच आहेत.टीपीकल जुन्या चित्रपटातील मेस मध्ये दाखवतात तशा प्रकारचे वातावरण . आणि महत्वाचे म्हणजे तेथे होणारी गर्दी देखील तशीच आहे. बादशाहीतील जेवणानंतर समाधान मिळते खरेच जेवल्यासारखे वाटते ते इतरत्र वाटत नाही. एखाद्या आय एस ओ सर्टीफाईड ऑर्गनायझेशन प्रमाणे तेथील एकुणच व्यवस्था चालवली जाते. गिर्‍हाईकाचा नंबर अजूनही पाटीवर लिहून घेतला जातो.नावाचा पुकारा होतो. जेवताना वाढायचा पदर्थांचा क्रम , ताटातील पदार्थांचे स्थान अगदी ठरवून ठेवल्याप्रमाणे असते. कस्टमर डीलाईटच्या जमान्यात चव आणि स्वच्छता या क्वालीटी निकषांवर बादशाही अजूनही बादशाह आहे.

टारझन 15/04/2011 - 14:54
च्यायला तब्बल २५-३० लायनिंची मोठी प्रतिर्कीया लिहीलेली .. मिपा अचानक गंडल्यामुळे प्रतिक्रीया गेली म्हणुन गप्प रहायचे ठरवले आहे . गवि ... एक नंबर लिखाण बरका .. सगळ्यांचं थोड्या फार फरकाने शेम टु शेम .. :) - (रात्री-बे-रात्री शर्ट्स काढुन पुण्याच्या रोडवर बाईक पळवलेला) टारझन

मी ऋचा 15/04/2011 - 16:16
टारु, गविच्याच लेखावर प्रतिक्रिया देताना कसं रे मिपा गंडतं तुझ?? मला यामागे काही तरी काळंबेरं असल्याचा संशय येतो आहे. >>http://www.misalpav.com/node/17613#comment-305828 उगाच आपलं काहीतरी ;)

टारझन 15/04/2011 - 16:21
ह्या मॅटर मधे काही गोची नाहीये .. एक तर गवीने एकदम णॉस्टॅल्जिक विषयावर लिहीलंय .. ज्यावर आम्ही काळेकाकांच्या फसवनुकीचे भाग पेक्षा जास्त लिहु शकु . शिवाय खाली स्मिता. यांज कडुन माझ्या वाक्याला दुजोरा मिळतो आहे . आपण दिलेल्या लिंक मध्ये परा ह्यांनी देखील मिपा गंडल्याचे स्पष्ट लिहीले होते . :) - मी चोचा खेळुन खेळात सार्‍या खेळ माझा वेगळा !!

स्मिता. 15/04/2011 - 14:57
पुण्याची आठवण करून दिलीत हो गविदा! लेख तर इतका मस्त झालाय की मी पण पुण्याच्या त्या पेठांमधून, रस्त्यांवरून फिरतेय असं वाटलं वाचताना. मी इंजिनियरींगला असताना कॉलेज नंतर संध्याकाळी आम्ही अशीच खाद्यभ्रमंती करत असू. बहुतेक वेळा 'दुर्गा' मध्ये मिसळपाव आणि मस्तपैकी ७ रुपयाला मिळणारी कोल्ड कॉफी. ( नंतर ८ रुपयाला झाली होती... आता कितीला मिळते माहिती नाही) उन्हाळ्यात तर प्रत्येक जण त्या कोल्ड कॉफीचे २ ग्लास प्यायचो. पहिल्या ग्लासाने पहिले घसा थंड करायचा आणि दुसरा ग्लास चव घेत संपवायचा :) अधून-मधून वेताळ टेकडीवर फिरायला गेलो की तिथे त्या खाणीसमोर निदान तासभर बसून मनसोक्त गप्पा मारून मगच खाली यायचो. नॉस्टॅल्जीक करून टाकलंत... (टार्‍या सारखीच मी सुद्धा भली मोठी प्रतिक्रिया लिहिली आणि मिपा गंडलं.)

टारझन 15/04/2011 - 15:04
लाष्ट टाइम मी कोल्ड कॉफी घेतली तेंव्हा १६ रुपयांना होती बॉ .. आम्ही सुद्धा ही कोल्ड कॉफी ७ रुपये असतांना पासुन पितोय :) आणि ऋतु कोणताही असला तरी तिनचार ग्लास रिचवायचोच ;) पण दुर्गा मधली मिसळ म्हणजे मिसळीचा अपमान आहे ;) बाकी मला पण तो एमायटी कँपस लै आवडतो .. घरापासुन लै लांब पडतंय म्हणुन तिथे अ‍ॅडमिशन घेतली नव्हती .. :( :( :( ( अ‍ॅक्च्युली डिवाय च्या पोरी एमायटीच्या पोरींपेक्षा लै भारी असतात अशी कोणीतरी फुस लावली होती मला .. :) )

स्मिता. 15/04/2011 - 15:24
एऽऽऽ टार्‍या, ते पांढर्‍या रंगात लिहून असा तोंडावर अपमान करतोस कारे??? पण शेवटी ती फूसच होती म्हणा, खरं काय ते अ‍ॅडमिशननंतर कळलं असेल ना ;) मलाही आमच्या कॉलेजचा कँपस लई आवडायचा... आता तो पण पार बदलला असं ऐकलंय.

टारझन 15/04/2011 - 16:00
हो ना राव .. :) डिवाय ला जाऊन पण शेवटी दुरुन डोंगर साजरे च :) पोरी एमायटी च्या असो वा डिवायच्या ... फिरणार पैकावाल्या पोरांबरोबरंच .. :) शेवटी "मी एक मिडलक्लास ... " ना ? :) खि खि खि .. पण पश्चाताप वगैरे काही नाही .. कोणत्याही कँपस समोरुन गेलं की तशीच हिरवळ दिसते .. आधी एफ सी भारी वाटे .. मग सिंबीयॉसिस .. तसा मल माझ्या कॉलेज चा अभिमान आहे असेही काही नाही :) एकंदरीत कॉलेज कोणतंही असो .. पुण्यातल्या तोंडावर (उगाच) स्कार्फ न लावणार्‍या पोरींचा मला अभिमान आहे :) पण हो .. काळाच्या ओघात सगळं बदलतं .. २००१ सालचा आणि २०११ सालचा कँपस ह्यात प्रचंड बदल आहे .. नविन अ‍ॅडमिशन घेतलेली पोरं (पोरी नव्हे हं ;) ) आता चिल्लीपिल्ली वाटतात :)

निमिष ध. 15/04/2011 - 22:00
एमायटी च्या आठवणी .. आणि पुण्यात रात्रीचे फिरणे. आम्ही मात्र गाडगीळ पुलाच्या ऐवजी जोशी पुलावर असायचो. गरवारे कॉलेज च्या जवळ - गार वारा खात. पण मला तरी वाटते की काही इतर कॉलेज च्या पेक्षा एमायटी वरील हिरवळ जास्ती हिरवी होती. आम्ही मेकॅनिकल वाले असल्यामुळे बाहेर कट्ट्यावर बसून हिरवळ पाहण्यात दिवस जायचे. एमायटी च्या मागच्या रस्त्यावर मिळणारे पोहे, चहा, मेस गल्ली आणि त्या मेस मधले हरबरे वाटणे आणि छोले. इतका धसका घेतला होता त्या गोष्टींचा की जवळ जावला ३ वर्ष छोले खाल्ले नव्हते. आम्ही ही दुर्गाची कॉफी ७ रुपयांमध्ये प्यायली आहे. ती कॉफी थंडी च्या दिवसांत रात्री १२ नंतर दुकानाचे अर्धे शटर उघडे असताना पिताना मजा यायची. बरेच वेळा आम्ही एखादा हवालदार मोठे भुर्जी चे पार्सल घेऊन जाताना दिसायचा.

बिपिन कार्यकर्ते 17/04/2011 - 10:44
पण हो .. काळाच्या ओघात सगळं बदलतं .. २००१ सालचा आणि २०११ सालचा कँपस ह्यात प्रचंड बदल आहे .. नविन अ‍ॅडमिशन घेतलेली पोरं (पोरी नव्हे हं ) आता चिल्लीपिल्ली वाटतात
डोंगर म्हातारा झाला पण!? ;)

चावटमेला 15/04/2011 - 15:13
बहुतेक वेळा 'दुर्गा' मध्ये मिसळपाव आणि मस्तपैकी ७ रुपयाला मिळणारी कोल्ड कॉफी. ( नंतर ८ रुपयाला झाली होती... आता कितीला मिळते माहिती नाही) स्मिताताई, बरेच वर्षे ती ८ रु. होती, आता १५ रु. झाली आहे आणि जास्त पाणचट झाले आहे :( बाकी, लेख खूप आवडला, चर्चेच्या विषयांचे वर्णन तर एक नंबर..

मेघवेडा 15/04/2011 - 14:58
लिखाण छानच! प्रत्येकाला त्याच्या त्याच्या भूतकाळात घेऊन जाणारं! पण खरं सांगायचं तर मला तरी हे नेहमीप्रमाणं अस्सल गवि-धारेचं लिखाण वाटलं नाही! सचिननं ४०-४५ मारले तरी त्यानं सेट केलेल्या स्टँडर्ड्सनुसार ते एक अपयशच असतं.. त्याप्रमाणं काहीसं या लेखाबद्दल झालं असावं माझ्यामते. :)

असुर 15/04/2011 - 14:59
गवि इन फॉर्म!!!! आणि पुण्याबद्दल -फॉर अ चेंज- चांगलं (जे लिहीलंय ते फार चांगलं आहे) वाचून गहिवरुन आलंय!!! :-) पुण्याबद्दल चांगल्या गोष्टी लिहीण्याची सुपारी गविंना द्यावी काय? ;-) --असुर

मृत्युन्जय 15/04/2011 - 15:14
पुण्याबद्दल चांगल्या गोष्टी लिहीण्याची सुपारी गविंना द्यावी काय? हे म्हणजे मल्लिकाला फुल्ल कपडे घालायची सुपारी देण्यासारखे आहे ;)

मृत्युन्जय 15/04/2011 - 15:13
खरं तर कधीच जमेलसं वाटत नाही कारण तो जमानाच गाडगीळ पुलाखालच्या (नालासदृश..!!) पाण्यासोबत वाहून गेलाय आणि नंतरही ही खूप पाणी गेलंय त्याखालून. एक नंबर लिहिलय गवि गुडलकला आता शाकाहारी थाळी मिळते आणि कामाशिवाय बसू नये असं म्हणतात गुडलक मध्ये अजुनही कामाशिवाय बसु देतात. बाकी लेख खतरनाक. नॉस्टेल्जिक करुन गेला एकदम. आणि पुण्याला कितीही नावे ठेवली तरी एकदा पुण्यात राहिलेला माणूस असला म्हणजे हेच सगळे पुण्याची शान आहे हे त्याला कळते. शान ओसरायला लागली म्हणा आता. जिथे बादशाही बदलले* तिथे बाकीच्यांची काय कथा जय महाराष्ट्र, जय पुणे * बदलले म्हणजे उर्मटपणा थोडा कमी झाला ;)

असुर 15/04/2011 - 15:36
* बदलले म्हणजे उर्मटपणा थोडा कमी झाला अगदीच असहमत! बादशाहीमध्ये जेवायला येणार्‍यांबरोबर कुणीही उर्मटपणा करताना दिसून येत नाही. गिर्‍हाईक म्हणजे बादशाहीतली सर्वात तुच्छ वस्तू, तिला अनुल्लेखानेच मारले पाहीजे या मताचे लोकच तिथे काम करण्यासाठी नियुक्त होतात. त्यामुळे तिथे असल्या उर्मटपणा वगैरे अमूल्य भावनांसाठी वेळ कुणाला आहे?? :-) ना मृत्युन्जय, तुम्हारा चुक्याच! आपणही पुढल्या वेळी बादशाहीतच जाऊयात जेवायला, तो काऊंटरमागच्या मनुष्याने तुझ्याकडे पाहिलं जरी तरी मी तुला बादशाहीतच पार्टी देईन!! ;-) --असुर

प्रचेतस 15/04/2011 - 15:21
गवि एकदम खुमासदार लेख, बादशाहीच्या आठवणी जाग्या केल्यात तुम्ही. तिथल्या काही पाट्या पहा येथे. डिस्क्लेमरः पाट्या जरी पुणेरीपाट्या संकेतस्थळावरील असल्या तरी त्या तेथे मीच अपलोड केल्ल्यात.;)

मराठमोळा 15/04/2011 - 15:27
छान नॉस्टॅल्जिया. आवडेश!!! आपण तरुण/कॉलेजवयीन् असतो तेव्हाच्या गोष्टी कधीच बदलू नयेत असंच वाटत. :) आणि तो काळ कितीही म्हंट्ल तरी काही केल्या पुन्हा येत नाही आणि आणताही येत नाही, पण त्या आठवणींची ही शिदोरी आयुष्यभर पुरते हे नक्की. मी कायम कॉलेजात असणार्‍या लोकांना हेच सांगतो नेहमी की आता जितकं शक्य आहे तितकं आयुष्य जगून घ्या, हे वय निघून गेल्यावर "काहीतरी राहुन गेलं" असं एकदाही वाटता कामा नये.. नंतरचं आयुष्य हे कितीही लोभसवाणं दिसत असलं तरी ह्या मदमस्त ज्वानीच्या उधाणाची सर त्याला कधीच येत नाही. :) एक वाक्य आठवलं. "जुनी पुस्तके वाचायला, जुने मित्र भेटायला आणि जुनी दारु प्यायला चांगली असते."

सखी 15/04/2011 - 22:04
आपण तरुण/कॉलेजवयीन् असतो तेव्हाच्या गोष्टी कधीच बदलू नयेत असंच वाटत. - अगदी खरयं गवि - हा भाग जाम आवडला, आता मुंबईबद्दलही वाचायला उत्सुक.

५० फक्त 15/04/2011 - 15:36
गवि, वर मेवेनं म्हणलंय तसं वाटलं थोडं, पुढं काय असेल याची थोडी कल्पना येत होती. बहुधा आधी ब्लॉगवर वाचलेलं आहे त्यामुळं, तरी पुन्हा वाचताना कंटाळा नाही आला. @'पुण्याबद्दल विशेष माहिती नाही,' - आता टाक पुन्हा धागा मग बघ. . मुळचा पुण्याचा नसलेला आणि होणार ही नसलेला

सूड 15/04/2011 - 15:42
आवडला लेख....सवडीनं वाचायला ठेवला होता ते बरं झालं. थोडा वेळ का होईना भूतकाळात रममाण झालो. दर शनिवार-रविवारी होणारे आमचे कट्टे डोळ्यासमोरुन गेले.

किसन शिंदे 15/04/2011 - 15:53
पहाटे दोनच्या हाडं गोठवणार्‍या थंडीत मी फटफटीवरून खडकी साईडने लोहगांवकडे एकटाच यायचो. इतका निर्जन रस्ता मी आयुष्यात फील केलेला नाही. त्या प्रवासात रात्री दीड वाजता मला वर्षभरात एकदाही एकही मनुष्य दिसला नाही की गाडी आडवी गेली नाही. एकतर आधी ख्रिस्ती स्मशानभूमी. मग नदीकिनारी हिंदू स्मशान. नदीशेजारून जाताना थंडी इतकी वाढायची की बोटं क्लचवर दाबता येऊ नयेत. हाडांवरही चरा उठवणार्‍या त्या थंडीतून मी विश्रांतवाडी गाठायचो अगदी बरोबर म्हणालात गवि....... मी सुद्धा asach अनुभव ghetla आहे. बाकी तुमच्या लेखामुळे पुण्यातल्या divsanchi आठवण jhali.

प्यारे१ 15/04/2011 - 16:20
कृ शि सा न वि वि. आकार थोडा कमी केलात तर पुल (भाईकाका म्हणायला आम्ही क्ष मालक थोडीच आहोत) शोभाल. (थोडं वैयक्तिक पण प्रेमानं हो)

गवि 15/04/2011 - 16:23
आई ग्ग.. मी नुसतंच स्व. गविकाका वाचलं. मी फोटोबाहेर आहे याची आधी खात्री करुन घेतली.. घाम पुसला आता. धन्यवाद. :)

llपुण्याचे पेशवेll 15/04/2011 - 17:51
स्व. गविकाका भारीच की हो कल्पना तुमच्या स्वतःबद्दलच्या. तुम्हाला स्व. गविकाका वगैरे कोण म्हणणार नाही फारतर दिवंगत गविकाका वगैरे म्हणू. स्वर्गात जाल याची काय ग्यारंटी. (प्रचंड हलके घ्या हो. खरंच मजेत म्हणलं आहे.) लेख लई भारी. पूर्वीपण वाचला होता तेव्हाही भयानक आवडला होता व आताही

प्रास 15/04/2011 - 17:22
आधी तुमच्या ब्लॉगवर वाचलीय पण इथे पुन्हा वाचायला छान वाटली. स्मरणरंजन आवडले.... :-)

रेवती 15/04/2011 - 18:22
छानच लिहिलय गवि! तुमचा आणि रामदासांचा धागा आला की काहीतरी छान वाचायला मिळणार याची खात्री असते. मी पुण्यात राहूनही कॉलेजला असताना फारशी हाटेलात गेले नाही. त्यामुळे कुठे काय चांगलं मिळतं हे त्याबद्दलचे धागे आल्यावरच समजतं. त्यानंतर भारतावारीत नक्की भेट देऊ असे ठरवूनही 'वैशाली' शिवाय कुठे जाणं होत नाही. एकतर सगळ्या नातेवाईकांकडे जेवणाची आमंत्रणं शिवाय स्वच्छतेचे बदललेले निकष! ;) पुणं खूप म्हणजे खूपच बदललय. तुमचा मुंबैचा लेख नक्की लिहा.

पैसा 16/04/2011 - 00:02
पुणे आणि मुंबईबद्दल काही लिहिलंत तरी आम्हाला आवडतंच! त्यातून लेखही छान आहे.

बबलु 18/04/2011 - 12:20
मस्त आठवणी. पुण्यातले मंतरलेले दिवस आठवले. (आमच्या एम. आय. टी. चा कँपस, दुर्गाची गरमागरम भुर्जी/कॉफी, गोकुळ आणि रत्नप्रभा, चैतन्य हेल्थ क्लबातील स्विमिंग / वॉटरपोलोच्या प्रॅक्टीसेस, एम. आय. टी. ग्राउंडवर तासनतास क्रिकेट / फुट्बॉल......). (वय वर्ष १६ ते २२ पुण्यात काढलेला) बबलु

वपाडाव 21/04/2011 - 16:51
>>>>>खरं तर कधीच जमेलसं वाटत नाही कारण तो जमानाच गाडगीळ पुलाखालच्या (नालासदृश..!!) पाण्यासोबत वाहून गेलाय आणि नंतरही ही खूप पाणी गेलंय त्याखालून. अव्वल... णॉस्टॅल्जिक झालो..

चिगो 03/05/2016 - 17:53
गविंचा हा लेख सुटला होता नजरेतून..
माझी नदीकाठच्याच लॉजमधे असलेली खोली स्वतःभोवती लपेटून गाढ झोपायचो.
खल्लास.. जबरा लेख, मालक..

राजेंद्र मेहेंदळे 04/05/2016 - 14:06
गावाच्या जागी कोणतेही नाव टाकले तरी चालेल. भावना तशाच राहतील. आणि सध्याच्या काळात "हिला विचारुन सांगतो" आणि "आज जमेलसं वाटत नाही" हे पण सेमच.

वीणा३ 06/05/2016 - 01:30
हेहे, तो निर्जन रस्ता वाचल्यावर आत्ताच मिपा वर आलेली भयकथा आठवली :D

चेतन सुभाष गुगळे 27/03/2020 - 17:45
आणि चर्चेच्या विषयांची रेंज? अगं आई गं.. द्रौपदी,महाभारत,हिजडे,मायकेल जॅक्सन,गुलाम अली,एक्स-रेटेड मूव्हीज,लाईफमधे आपल्याला नेमकं काय हवंय,पैश्यामागे धावायचं का? किती?,
ठळक केलेले शब्द ठरवून एकापुढे एक लिहिलेत की योगायोग समजायचा?

मिसळलेला काव्यप्रेमी 15/04/2011 - 14:16
आयला गवि, शॉल्लीट्ट!! आमच्या कल्याणनगरीतील दिवसांची आठवण करुन दिलीत. काय त्या बैठकी!! काय ते पत्त्यांचे डाव!! काय ती जागरणे!!! अहाहा!! तुमच्या लेखातः >>मी ताटावर खूप नीट लक्ष ठेवून एका हाताने माश्या वाराव्यात तसं वाढप्यांना वारीत वारीत एकदाचं अन्न संपवलं. इथे जरा हसू आलं!! त्या उशीरात भर म्हणून आमच्यातल्या एकाला बाहेर निघण्यासाठी "चला" म्हटलं की तत्क्षणी कमरेला टॉवेल लावून "थांबा मी जरा जाऊन येतो.." असं म्हणायची सवय होती. मग प्रेशर नीट डेव्हलप व्हावं म्हणून तो टॉवेल गुंडाळलेल्या अवस्थेत खोलीत येरझार्‍या घालायचा. तोपर्यंत आम्ही त्याला शिव्या घालत तिष्ठत बसायचं. इथे फुटलोच!! >>आणि चर्चेच्या विषयांची रेंज? अगं आई गं.. आणि इथे साफ खपलो!!

विजुभाऊ 15/04/2011 - 14:31
बादशाही च्या त्य आअजोबांचे आडनाव "तवकर" मला अगोदर ते आजोबा कट्टर सदाशिवपेठी एकारान्त आडनावाचे असतील असेच वाटायचे पण बादशाही मेस चे एक वैशिष्ठ्य मानावेच लागेल. इतक्या वर्षानन्तरदेखील तेथील साध्या जेवणाची चव तशीच आहे. तेथील वातावरण जरादेखील बदललेले नाहिय्ये.तेथे मिळणारे पदार्थ तेच आहेत.टीपीकल जुन्या चित्रपटातील मेस मध्ये दाखवतात तशा प्रकारचे वातावरण . आणि महत्वाचे म्हणजे तेथे होणारी गर्दी देखील तशीच आहे. बादशाहीतील जेवणानंतर समाधान मिळते खरेच जेवल्यासारखे वाटते ते इतरत्र वाटत नाही. एखाद्या आय एस ओ सर्टीफाईड ऑर्गनायझेशन प्रमाणे तेथील एकुणच व्यवस्था चालवली जाते. गिर्‍हाईकाचा नंबर अजूनही पाटीवर लिहून घेतला जातो.नावाचा पुकारा होतो. जेवताना वाढायचा पदर्थांचा क्रम , ताटातील पदार्थांचे स्थान अगदी ठरवून ठेवल्याप्रमाणे असते. कस्टमर डीलाईटच्या जमान्यात चव आणि स्वच्छता या क्वालीटी निकषांवर बादशाही अजूनही बादशाह आहे.

टारझन 15/04/2011 - 14:54
च्यायला तब्बल २५-३० लायनिंची मोठी प्रतिर्कीया लिहीलेली .. मिपा अचानक गंडल्यामुळे प्रतिक्रीया गेली म्हणुन गप्प रहायचे ठरवले आहे . गवि ... एक नंबर लिखाण बरका .. सगळ्यांचं थोड्या फार फरकाने शेम टु शेम .. :) - (रात्री-बे-रात्री शर्ट्स काढुन पुण्याच्या रोडवर बाईक पळवलेला) टारझन

मी ऋचा 15/04/2011 - 16:16
टारु, गविच्याच लेखावर प्रतिक्रिया देताना कसं रे मिपा गंडतं तुझ?? मला यामागे काही तरी काळंबेरं असल्याचा संशय येतो आहे. >>http://www.misalpav.com/node/17613#comment-305828 उगाच आपलं काहीतरी ;)

टारझन 15/04/2011 - 16:21
ह्या मॅटर मधे काही गोची नाहीये .. एक तर गवीने एकदम णॉस्टॅल्जिक विषयावर लिहीलंय .. ज्यावर आम्ही काळेकाकांच्या फसवनुकीचे भाग पेक्षा जास्त लिहु शकु . शिवाय खाली स्मिता. यांज कडुन माझ्या वाक्याला दुजोरा मिळतो आहे . आपण दिलेल्या लिंक मध्ये परा ह्यांनी देखील मिपा गंडल्याचे स्पष्ट लिहीले होते . :) - मी चोचा खेळुन खेळात सार्‍या खेळ माझा वेगळा !!

स्मिता. 15/04/2011 - 14:57
पुण्याची आठवण करून दिलीत हो गविदा! लेख तर इतका मस्त झालाय की मी पण पुण्याच्या त्या पेठांमधून, रस्त्यांवरून फिरतेय असं वाटलं वाचताना. मी इंजिनियरींगला असताना कॉलेज नंतर संध्याकाळी आम्ही अशीच खाद्यभ्रमंती करत असू. बहुतेक वेळा 'दुर्गा' मध्ये मिसळपाव आणि मस्तपैकी ७ रुपयाला मिळणारी कोल्ड कॉफी. ( नंतर ८ रुपयाला झाली होती... आता कितीला मिळते माहिती नाही) उन्हाळ्यात तर प्रत्येक जण त्या कोल्ड कॉफीचे २ ग्लास प्यायचो. पहिल्या ग्लासाने पहिले घसा थंड करायचा आणि दुसरा ग्लास चव घेत संपवायचा :) अधून-मधून वेताळ टेकडीवर फिरायला गेलो की तिथे त्या खाणीसमोर निदान तासभर बसून मनसोक्त गप्पा मारून मगच खाली यायचो. नॉस्टॅल्जीक करून टाकलंत... (टार्‍या सारखीच मी सुद्धा भली मोठी प्रतिक्रिया लिहिली आणि मिपा गंडलं.)

टारझन 15/04/2011 - 15:04
लाष्ट टाइम मी कोल्ड कॉफी घेतली तेंव्हा १६ रुपयांना होती बॉ .. आम्ही सुद्धा ही कोल्ड कॉफी ७ रुपये असतांना पासुन पितोय :) आणि ऋतु कोणताही असला तरी तिनचार ग्लास रिचवायचोच ;) पण दुर्गा मधली मिसळ म्हणजे मिसळीचा अपमान आहे ;) बाकी मला पण तो एमायटी कँपस लै आवडतो .. घरापासुन लै लांब पडतंय म्हणुन तिथे अ‍ॅडमिशन घेतली नव्हती .. :( :( :( ( अ‍ॅक्च्युली डिवाय च्या पोरी एमायटीच्या पोरींपेक्षा लै भारी असतात अशी कोणीतरी फुस लावली होती मला .. :) )

स्मिता. 15/04/2011 - 15:24
एऽऽऽ टार्‍या, ते पांढर्‍या रंगात लिहून असा तोंडावर अपमान करतोस कारे??? पण शेवटी ती फूसच होती म्हणा, खरं काय ते अ‍ॅडमिशननंतर कळलं असेल ना ;) मलाही आमच्या कॉलेजचा कँपस लई आवडायचा... आता तो पण पार बदलला असं ऐकलंय.

टारझन 15/04/2011 - 16:00
हो ना राव .. :) डिवाय ला जाऊन पण शेवटी दुरुन डोंगर साजरे च :) पोरी एमायटी च्या असो वा डिवायच्या ... फिरणार पैकावाल्या पोरांबरोबरंच .. :) शेवटी "मी एक मिडलक्लास ... " ना ? :) खि खि खि .. पण पश्चाताप वगैरे काही नाही .. कोणत्याही कँपस समोरुन गेलं की तशीच हिरवळ दिसते .. आधी एफ सी भारी वाटे .. मग सिंबीयॉसिस .. तसा मल माझ्या कॉलेज चा अभिमान आहे असेही काही नाही :) एकंदरीत कॉलेज कोणतंही असो .. पुण्यातल्या तोंडावर (उगाच) स्कार्फ न लावणार्‍या पोरींचा मला अभिमान आहे :) पण हो .. काळाच्या ओघात सगळं बदलतं .. २००१ सालचा आणि २०११ सालचा कँपस ह्यात प्रचंड बदल आहे .. नविन अ‍ॅडमिशन घेतलेली पोरं (पोरी नव्हे हं ;) ) आता चिल्लीपिल्ली वाटतात :)

निमिष ध. 15/04/2011 - 22:00
एमायटी च्या आठवणी .. आणि पुण्यात रात्रीचे फिरणे. आम्ही मात्र गाडगीळ पुलाच्या ऐवजी जोशी पुलावर असायचो. गरवारे कॉलेज च्या जवळ - गार वारा खात. पण मला तरी वाटते की काही इतर कॉलेज च्या पेक्षा एमायटी वरील हिरवळ जास्ती हिरवी होती. आम्ही मेकॅनिकल वाले असल्यामुळे बाहेर कट्ट्यावर बसून हिरवळ पाहण्यात दिवस जायचे. एमायटी च्या मागच्या रस्त्यावर मिळणारे पोहे, चहा, मेस गल्ली आणि त्या मेस मधले हरबरे वाटणे आणि छोले. इतका धसका घेतला होता त्या गोष्टींचा की जवळ जावला ३ वर्ष छोले खाल्ले नव्हते. आम्ही ही दुर्गाची कॉफी ७ रुपयांमध्ये प्यायली आहे. ती कॉफी थंडी च्या दिवसांत रात्री १२ नंतर दुकानाचे अर्धे शटर उघडे असताना पिताना मजा यायची. बरेच वेळा आम्ही एखादा हवालदार मोठे भुर्जी चे पार्सल घेऊन जाताना दिसायचा.

बिपिन कार्यकर्ते 17/04/2011 - 10:44
पण हो .. काळाच्या ओघात सगळं बदलतं .. २००१ सालचा आणि २०११ सालचा कँपस ह्यात प्रचंड बदल आहे .. नविन अ‍ॅडमिशन घेतलेली पोरं (पोरी नव्हे हं ) आता चिल्लीपिल्ली वाटतात
डोंगर म्हातारा झाला पण!? ;)

चावटमेला 15/04/2011 - 15:13
बहुतेक वेळा 'दुर्गा' मध्ये मिसळपाव आणि मस्तपैकी ७ रुपयाला मिळणारी कोल्ड कॉफी. ( नंतर ८ रुपयाला झाली होती... आता कितीला मिळते माहिती नाही) स्मिताताई, बरेच वर्षे ती ८ रु. होती, आता १५ रु. झाली आहे आणि जास्त पाणचट झाले आहे :( बाकी, लेख खूप आवडला, चर्चेच्या विषयांचे वर्णन तर एक नंबर..

मेघवेडा 15/04/2011 - 14:58
लिखाण छानच! प्रत्येकाला त्याच्या त्याच्या भूतकाळात घेऊन जाणारं! पण खरं सांगायचं तर मला तरी हे नेहमीप्रमाणं अस्सल गवि-धारेचं लिखाण वाटलं नाही! सचिननं ४०-४५ मारले तरी त्यानं सेट केलेल्या स्टँडर्ड्सनुसार ते एक अपयशच असतं.. त्याप्रमाणं काहीसं या लेखाबद्दल झालं असावं माझ्यामते. :)

असुर 15/04/2011 - 14:59
गवि इन फॉर्म!!!! आणि पुण्याबद्दल -फॉर अ चेंज- चांगलं (जे लिहीलंय ते फार चांगलं आहे) वाचून गहिवरुन आलंय!!! :-) पुण्याबद्दल चांगल्या गोष्टी लिहीण्याची सुपारी गविंना द्यावी काय? ;-) --असुर

मृत्युन्जय 15/04/2011 - 15:14
पुण्याबद्दल चांगल्या गोष्टी लिहीण्याची सुपारी गविंना द्यावी काय? हे म्हणजे मल्लिकाला फुल्ल कपडे घालायची सुपारी देण्यासारखे आहे ;)

मृत्युन्जय 15/04/2011 - 15:13
खरं तर कधीच जमेलसं वाटत नाही कारण तो जमानाच गाडगीळ पुलाखालच्या (नालासदृश..!!) पाण्यासोबत वाहून गेलाय आणि नंतरही ही खूप पाणी गेलंय त्याखालून. एक नंबर लिहिलय गवि गुडलकला आता शाकाहारी थाळी मिळते आणि कामाशिवाय बसू नये असं म्हणतात गुडलक मध्ये अजुनही कामाशिवाय बसु देतात. बाकी लेख खतरनाक. नॉस्टेल्जिक करुन गेला एकदम. आणि पुण्याला कितीही नावे ठेवली तरी एकदा पुण्यात राहिलेला माणूस असला म्हणजे हेच सगळे पुण्याची शान आहे हे त्याला कळते. शान ओसरायला लागली म्हणा आता. जिथे बादशाही बदलले* तिथे बाकीच्यांची काय कथा जय महाराष्ट्र, जय पुणे * बदलले म्हणजे उर्मटपणा थोडा कमी झाला ;)

असुर 15/04/2011 - 15:36
* बदलले म्हणजे उर्मटपणा थोडा कमी झाला अगदीच असहमत! बादशाहीमध्ये जेवायला येणार्‍यांबरोबर कुणीही उर्मटपणा करताना दिसून येत नाही. गिर्‍हाईक म्हणजे बादशाहीतली सर्वात तुच्छ वस्तू, तिला अनुल्लेखानेच मारले पाहीजे या मताचे लोकच तिथे काम करण्यासाठी नियुक्त होतात. त्यामुळे तिथे असल्या उर्मटपणा वगैरे अमूल्य भावनांसाठी वेळ कुणाला आहे?? :-) ना मृत्युन्जय, तुम्हारा चुक्याच! आपणही पुढल्या वेळी बादशाहीतच जाऊयात जेवायला, तो काऊंटरमागच्या मनुष्याने तुझ्याकडे पाहिलं जरी तरी मी तुला बादशाहीतच पार्टी देईन!! ;-) --असुर

प्रचेतस 15/04/2011 - 15:21
गवि एकदम खुमासदार लेख, बादशाहीच्या आठवणी जाग्या केल्यात तुम्ही. तिथल्या काही पाट्या पहा येथे. डिस्क्लेमरः पाट्या जरी पुणेरीपाट्या संकेतस्थळावरील असल्या तरी त्या तेथे मीच अपलोड केल्ल्यात.;)

मराठमोळा 15/04/2011 - 15:27
छान नॉस्टॅल्जिया. आवडेश!!! आपण तरुण/कॉलेजवयीन् असतो तेव्हाच्या गोष्टी कधीच बदलू नयेत असंच वाटत. :) आणि तो काळ कितीही म्हंट्ल तरी काही केल्या पुन्हा येत नाही आणि आणताही येत नाही, पण त्या आठवणींची ही शिदोरी आयुष्यभर पुरते हे नक्की. मी कायम कॉलेजात असणार्‍या लोकांना हेच सांगतो नेहमी की आता जितकं शक्य आहे तितकं आयुष्य जगून घ्या, हे वय निघून गेल्यावर "काहीतरी राहुन गेलं" असं एकदाही वाटता कामा नये.. नंतरचं आयुष्य हे कितीही लोभसवाणं दिसत असलं तरी ह्या मदमस्त ज्वानीच्या उधाणाची सर त्याला कधीच येत नाही. :) एक वाक्य आठवलं. "जुनी पुस्तके वाचायला, जुने मित्र भेटायला आणि जुनी दारु प्यायला चांगली असते."

सखी 15/04/2011 - 22:04
आपण तरुण/कॉलेजवयीन् असतो तेव्हाच्या गोष्टी कधीच बदलू नयेत असंच वाटत. - अगदी खरयं गवि - हा भाग जाम आवडला, आता मुंबईबद्दलही वाचायला उत्सुक.

५० फक्त 15/04/2011 - 15:36
गवि, वर मेवेनं म्हणलंय तसं वाटलं थोडं, पुढं काय असेल याची थोडी कल्पना येत होती. बहुधा आधी ब्लॉगवर वाचलेलं आहे त्यामुळं, तरी पुन्हा वाचताना कंटाळा नाही आला. @'पुण्याबद्दल विशेष माहिती नाही,' - आता टाक पुन्हा धागा मग बघ. . मुळचा पुण्याचा नसलेला आणि होणार ही नसलेला

सूड 15/04/2011 - 15:42
आवडला लेख....सवडीनं वाचायला ठेवला होता ते बरं झालं. थोडा वेळ का होईना भूतकाळात रममाण झालो. दर शनिवार-रविवारी होणारे आमचे कट्टे डोळ्यासमोरुन गेले.

किसन शिंदे 15/04/2011 - 15:53
पहाटे दोनच्या हाडं गोठवणार्‍या थंडीत मी फटफटीवरून खडकी साईडने लोहगांवकडे एकटाच यायचो. इतका निर्जन रस्ता मी आयुष्यात फील केलेला नाही. त्या प्रवासात रात्री दीड वाजता मला वर्षभरात एकदाही एकही मनुष्य दिसला नाही की गाडी आडवी गेली नाही. एकतर आधी ख्रिस्ती स्मशानभूमी. मग नदीकिनारी हिंदू स्मशान. नदीशेजारून जाताना थंडी इतकी वाढायची की बोटं क्लचवर दाबता येऊ नयेत. हाडांवरही चरा उठवणार्‍या त्या थंडीतून मी विश्रांतवाडी गाठायचो अगदी बरोबर म्हणालात गवि....... मी सुद्धा asach अनुभव ghetla आहे. बाकी तुमच्या लेखामुळे पुण्यातल्या divsanchi आठवण jhali.

प्यारे१ 15/04/2011 - 16:20
कृ शि सा न वि वि. आकार थोडा कमी केलात तर पुल (भाईकाका म्हणायला आम्ही क्ष मालक थोडीच आहोत) शोभाल. (थोडं वैयक्तिक पण प्रेमानं हो)

गवि 15/04/2011 - 16:23
आई ग्ग.. मी नुसतंच स्व. गविकाका वाचलं. मी फोटोबाहेर आहे याची आधी खात्री करुन घेतली.. घाम पुसला आता. धन्यवाद. :)

llपुण्याचे पेशवेll 15/04/2011 - 17:51
स्व. गविकाका भारीच की हो कल्पना तुमच्या स्वतःबद्दलच्या. तुम्हाला स्व. गविकाका वगैरे कोण म्हणणार नाही फारतर दिवंगत गविकाका वगैरे म्हणू. स्वर्गात जाल याची काय ग्यारंटी. (प्रचंड हलके घ्या हो. खरंच मजेत म्हणलं आहे.) लेख लई भारी. पूर्वीपण वाचला होता तेव्हाही भयानक आवडला होता व आताही

प्रास 15/04/2011 - 17:22
आधी तुमच्या ब्लॉगवर वाचलीय पण इथे पुन्हा वाचायला छान वाटली. स्मरणरंजन आवडले.... :-)

रेवती 15/04/2011 - 18:22
छानच लिहिलय गवि! तुमचा आणि रामदासांचा धागा आला की काहीतरी छान वाचायला मिळणार याची खात्री असते. मी पुण्यात राहूनही कॉलेजला असताना फारशी हाटेलात गेले नाही. त्यामुळे कुठे काय चांगलं मिळतं हे त्याबद्दलचे धागे आल्यावरच समजतं. त्यानंतर भारतावारीत नक्की भेट देऊ असे ठरवूनही 'वैशाली' शिवाय कुठे जाणं होत नाही. एकतर सगळ्या नातेवाईकांकडे जेवणाची आमंत्रणं शिवाय स्वच्छतेचे बदललेले निकष! ;) पुणं खूप म्हणजे खूपच बदललय. तुमचा मुंबैचा लेख नक्की लिहा.

पैसा 16/04/2011 - 00:02
पुणे आणि मुंबईबद्दल काही लिहिलंत तरी आम्हाला आवडतंच! त्यातून लेखही छान आहे.

बबलु 18/04/2011 - 12:20
मस्त आठवणी. पुण्यातले मंतरलेले दिवस आठवले. (आमच्या एम. आय. टी. चा कँपस, दुर्गाची गरमागरम भुर्जी/कॉफी, गोकुळ आणि रत्नप्रभा, चैतन्य हेल्थ क्लबातील स्विमिंग / वॉटरपोलोच्या प्रॅक्टीसेस, एम. आय. टी. ग्राउंडवर तासनतास क्रिकेट / फुट्बॉल......). (वय वर्ष १६ ते २२ पुण्यात काढलेला) बबलु

वपाडाव 21/04/2011 - 16:51
>>>>>खरं तर कधीच जमेलसं वाटत नाही कारण तो जमानाच गाडगीळ पुलाखालच्या (नालासदृश..!!) पाण्यासोबत वाहून गेलाय आणि नंतरही ही खूप पाणी गेलंय त्याखालून. अव्वल... णॉस्टॅल्जिक झालो..

चिगो 03/05/2016 - 17:53
गविंचा हा लेख सुटला होता नजरेतून..
माझी नदीकाठच्याच लॉजमधे असलेली खोली स्वतःभोवती लपेटून गाढ झोपायचो.
खल्लास.. जबरा लेख, मालक..

राजेंद्र मेहेंदळे 04/05/2016 - 14:06
गावाच्या जागी कोणतेही नाव टाकले तरी चालेल. भावना तशाच राहतील. आणि सध्याच्या काळात "हिला विचारुन सांगतो" आणि "आज जमेलसं वाटत नाही" हे पण सेमच.

वीणा३ 06/05/2016 - 01:30
हेहे, तो निर्जन रस्ता वाचल्यावर आत्ताच मिपा वर आलेली भयकथा आठवली :D

चेतन सुभाष गुगळे 27/03/2020 - 17:45
आणि चर्चेच्या विषयांची रेंज? अगं आई गं.. द्रौपदी,महाभारत,हिजडे,मायकेल जॅक्सन,गुलाम अली,एक्स-रेटेड मूव्हीज,लाईफमधे आपल्याला नेमकं काय हवंय,पैश्यामागे धावायचं का? किती?,
ठळक केलेले शब्द ठरवून एकापुढे एक लिहिलेत की योगायोग समजायचा?
3
जीवनमान
राहणी
प्रकटन
विचार
आस्वाद

फोरिनची पाटलीण

मृत्युन्जय ·

गणपा 13/04/2011 - 13:24
च्यायला हा मृत्युंजयपण सध्या सुसाट सुटलाय. क्रिकेट, मुक्तक, काव्य, कलादालन ज्या ज्या विभागात हात घालतोय तिथे तिथे ठसा उमटवतोय. (काकांनी* डोक्यावर हात ठेवला की काय याच्या?) (शेवट काहिसा अपेक्षित होता पण मज्जा आली वाचताना.) *कोणते काका? सांगायची गरज आहे का? ;)

गवि 13/04/2011 - 13:28
अरे.. खरेच जबरा फुल्ल्टू सुटलायस.. ब्येष्ट... जब्रा धमाल आली..... एवढे व्हर्सटाईल विषय घेऊन कथा लिहिणे साधे काम नव्हे... ग्रेट आहेस.

अरुण मनोहर 13/04/2011 - 13:29
आधी कुठेतरी वाचलेली गोष्ट आहे ही. मला वाटते, शं. ना. किंवा व. पु. अशा कोणातरी प्रसिद्ध लेखकाची अशीच गोष्ट आहे. फार तर ही वेगळ्या व्यक्ती घेऊन लिहीली आहे. निदान मूळ कल्पना परकीय असे लिहिण्याचे विसरलात का हो?

मृत्युन्जय 13/04/2011 - 13:42
शक्यता नाकारता येत नाही. मला वाचल्याचे आठवत नाही. कथेतला शब्द न शब्द माझा आहे. तरीही अशी कुठली कथा असल्यास संपादक मंड्ळाने ही कथा उडवावी अशी नम्र विनंती.

गवि 13/04/2011 - 13:46
उडवू नये अशी विनंती. लेखकाला अज्ञात अशी एखादी सर्वसाधारण अशाच सिमिलर लाईनीवरची कथा (पण नेमकी कोणाची हे शोधून काढावे लागेल) जर आधी कोणी लिहिली असेल तरी त्यामुळे ही कथा "आधारित" ठरत नाही. ही कथा ओरिजिनलच वाटते.

निशदे 14/04/2011 - 00:32
कथा उडवू नका. हवे तर नंतर 'मूळ कथा' वगैरे संपादित करून टाका.......पण छान झाली आहे कथा..... :)

आत्मशून्य 13/04/2011 - 13:41
मराठीमधे मी या कथेशी तंतोतंत समान टी.व्ही. एपीसोड पण पाहीला आहे. फक्त नेमके नाव आठवत नाही. बाकी प्रतीक्रीया एव्हडीच देतो रेसीजम मूर्दाबाद.

अरुण मनोहर 13/04/2011 - 13:49
मला वाटले होते की, फक्त व्यक्ती आणि बॅकगाउंड बदलून लिहीली आहे. पण आत्मशून्य म्हणतात त्याप्रमाणे तंतोतंत समान एपिसोड असेल तर, *प्लेगॅरिजम मुर्दाबाद.* जर कल्पना वापरून नविन गोष्ट बनवली असेल तर निदान तसे श्रेय मूळ लेखकाला द्यायला हवे होते.

परिकथेतील राजकुमार 13/04/2011 - 13:55
शक्यता नाकारता येत नाही. मला प्रेषक मृत्युन्जय दिनांक बुधवार, 13/04/2011 - 13:42. शक्यता नाकारता येत नाही. मला वाचल्याचे आठवत नाही. कथेतला शब्द न शब्द माझा आहे. तरीही अशी कुठली कथा असल्यास संपादक मंड्ळाने ही कथा उडवावी अशी नम्र विनंती
हे स्पष्टपणे लिहिले गेले असताना फुकाची बोंबाबोंब का चालु आहे समजले नाही. लेखक जर प्रामाणिकपणे मान्य करत आहे की चूक झाली असल्यास लेखन उडवले तरी चालेल तर येवढा दंगा करुन त्यानी एखाद्याच्या खून केल्यासारखे आरोप का गेले जात आहेत ? अशी घटना नजरचुकीने अथवा जाणुन बुजुन ह्या आधी आंतरजालावर कधी घडलीच नाहिये का? दरवेळी आपण समाजसुधारणेचा वसा घेतल्यागत धावुन आलेच पाहिजे का? स्वतःचे चार ओळी वाचनीय लिहिण्याचे कर्तुत्व नसलेली आणि काय वाचावे ह्याचे ज्ञान तर त्याहुन नसलेली अज्ञानी मंडळी गणप्ती समोरच्या उंदरासारख्या उड्या मारताना बघुन अंमळ मौज वाटली. अवांतर :- खालती अ‍ॅडीभौनी दिलेली संयमित प्रतिक्रीया आवडली.

अरुण मनोहर 13/04/2011 - 14:14
आवरा...! जर आत्मशून्य ह्यांनी म्हटल्याप्रमाणे तंतोतंत तशी असेल तर...... असे लिहिले होते. ते वाक्य आत्मशून्यच्या प्रतिक्रीयेवर होते. त्यानंतर लगेच मृत्युन्जय ह्यांच्याशी खरडवहीत खुलासे देखील झाले. माझे त्यांना उत्तर >>लगोलग खुलासा केला हे चांगले. तुम्ही म्हणता तशी शब्दनशब्द तुम्ही स्वतः लिहिलाही असेल. कधी कधी होते असे. जुन्या वाचलेल्या कथांमधले आवडलेले बीज पुन्हा नवे रोपटे धरून आपल्या मनात फुलते. मी वाचलेली कथा मध्यमवर्गीय, बहुदा चाळकरू पार्श्वभुमीवरची आहे. त्यात अशीच वातावरण निर्मीती केली आहे, असेच शेजारर्यांचे संभाषण, जळणे वगैरे. बहुदा पत्र वाचून दाखवणे त्यात नव्हते. ती कथा नक्कीच व.पु. ची असावी. पण गॅरंटीड आठवत नाही. असो. हे त्यांनी दिलखुलासपणे ऐकून घेतले आणि आमच्या दोघातला हा मामला संपला. पण कोणीतरी ह्यानंतर देखील "कसले खुलासे देत बसला आहेस रे" म्हणून लेखकाला उचकावित आहे. असो.

गणपा 13/04/2011 - 14:28
पण कोणीतरी ह्यानंतर देखील "कसले खुलासे देत बसला आहेस रे" म्हणून लेखकाला उचकावित आहे.
लोकांच्या खरडवह्या ह्या जरी सार्वजनीक* असल्या अतरी त्यातल्या खरडी अश्या संबंधितांच्या परवानगी शिवाय धाग्यांवर येउनयेत अस वाटत. * खरड वही जरी वय्यक्तिक असली तरी कुणीही कुणाचीही खव वाचु शकतो म्हणुन सार्वजनीक.

आत्मशून्य 13/04/2011 - 23:22
होय मी सेम अशाच कथेचा एक एपीसोड मूबै दूरदर्शनच्या एका मराठी टी.वी. सीरीयल मधे खूप वर्षांपूर्वी पाहीला आहे. त्यामधे जेव्हां बापाला मूलाचे पत्र येते की त्याने अमेरीकन मूलीशी लग्न केले आहे ते वाचून बाप प्रचंड खूश होतो, तो खेडेगावतील एक प्रतीश्ठीत व्यक्ती असतो म्हणून स्वागताला सगळीकडे फूले लाव, महागडा बेंडबाजा आण, रोशणाइ कर, ओवाळायला सूवासीनींची रांग जमव असे सगळे ऊद्योग अत्यंत ऊत्साहाने करत असतो (मेन फोकस तो हे सगळ कसं करतो हे दाखवण्यातच जास्त होता). आणी त्यामागे सगळ्यात महत्वाच कारण तो हे सांगत असतो (स्वगत) की आता आपल्या पूढील पीढ्या कशा एकदम गोर्‍या नीर्माण होतील(म्हणूनच मी रेसीजम मूर्दाबाद म्हटले आहे). व म्हणून त्याने स्वागताची तयारी जय्यत केलेली असते, पण जेव्हां त्याचा मूलगा पांढर्‍या अ‍ॅम्बेसीडर मधून ऊतरतो आणी सोबत एक अफ्रीकन अमेरीकन यूवती ऊतरते तेव्हां तीला बघून त्याचा नूरच पालटतो.

आदिजोशी 13/04/2011 - 13:44
खूप पूर्वी टिव्ही वर एक हिंदी कथांची मालिका झाली होती. त्यातील एका भागाचे कथानक आहे हे. लेखकाने कॄपया तसा निर्देश करावा ही विनंती. ज्याचे श्रेय त्याला द्यावे.

मृत्युन्जय 13/04/2011 - 13:47
जाहीर खुलासा की ही कथा आधी अश्याच प्रकारे लिहिल्याचे मला खरेच माहिती नव्हते. कदाचित आठवणीत कुठेतरी असेल त्यामुळे कथा कागदावर तशी उतरली असेल. २-३ जण म्हणतात म्हणजे तसेच असणार. हा धागा उडवला गेल्यास माझा आक्षेप नाही. धन्यवाद.

प्रमोद्_पुणे 13/04/2011 - 14:12
मला सुद्धा आधी तसेच वाटले. त्यात त्या जेनी ला बहुदा मेघना एरंडेचा आवाज आहे. लय भारी हाय पिक्चर....त्यात जी सासू आणि तीचा मुलगा (हिरोचा भाउ) आहे; ते दोघे दुसर्‍या एका पिक्चरमधे (साधारण त्याच दरम्यानच्या) हिरो हिरोइन आहेत..

विजुभाऊ 13/04/2011 - 14:15
मला अगोदर एका याच नावाच्या मराठी चित्रपटाचे परेक्षण आहे असे वाटले. अनुत्सुकतेनेच वाचायला सुरुवात केली . ( "इतक्या रद्दड सिनेमाचे देखील परीक्षण यावे....हेच का परीस्थिती मराठी चित्रपटांचे " अशा आशयाचा प्रतिसाद सुद्धा वाचायच्या अगोदरच मनात तयार ठेवला होता. पण फुलटोस समजून पुढे आलो आणि तो चक्क यॉर्कर निघाला ) शेवट झक्कास केला आहे

स्मिता. 13/04/2011 - 14:26
आधी वाटलं की चित्रपटाचं रसग्रहण आहे की काय... पण 'शेपरेट' कथाच निघाली. कथेचा शेवट अपेक्षित असला तरी वाचताना मजा आली. शंकररावांचं आणि गावाचं वर्णन परफेक्ट! याच कथानकावर एक मालिका टीव्ही वर पाहिल्याचं आठवतंय. त्यात येणार्‍या सूनेचं नाव 'जेनिफर' असतं, गावाकडे कुणाला ते नेमकं कळत नाही म्हणून सरळ 'जनाबाई' लिहून मोकळे होतात असं काहिसं दाखवलं होतं. -------------------------------------------- लेख उडवायची काही गरज नाही असं वाटतं.

sneharani 13/04/2011 - 14:25
मस्त कथा! शेवट अपेक्षित असुनही मजा आली वाचताना!

निनाद मुक्काम पोस्ट जर्मनी 13/04/2011 - 21:37
कथेत गावचा बाज मस्त उभा केला आहे . कथा आवडली .खरे म्हणजे शेवट अपेक्षित किंवा अनपेक्षित असेल ह्याचा विचार न करता कथा वाचली .शेवटचा झटका मस्त आहे . अवांतर - फोरिनची पाटलीण ह्या सिनेमाचे नाव सुद्धा वाचयला आवडत नाही . हा सिनेमा पाहून आमच्या घरातून व नातेवाईक ,मित्रमंडळी अश्या सर्वांकडून विविध प्रकारचे सल्ले ............ आपले हे शिकव ते शिकव ...................................................... माझी आई एकदा म्हणाली '' जर्मन मुलगी आहे म्हणून त्यातल्या त्यात निभावल . इटालियन असती तर ...( आमच्या कारसेवक मामाच्या समोर जाणे . नुसत्या विचाराने थरकाप उडतो ) अर्थात आफ्रिकन असती तर तिला कदाचित सून म्हणून .......... आपल्या देशात काळे, गोरे ह्या कल्पना सर्वांच्या डोक्यात पक्क्या भिनल्या आहेत . गोर्या लोकांचा प्रगत युरोप किंवा अमेरिका तर आपल्याहून गरीब काळ्या लोकांचा आफ्रिका हे समीकरण सर्वच्या डोक्यात फिट असते .( जर आफ्रिकन देशातील लोकांनी युरोपात येऊन वसाहती बसवल्या असत्या तर वर्णभेद उलटा झाला असता .

अतुल पाटील 13/04/2011 - 21:40
प्रतिक्रिया वाचुन सकाळ मध्ये आलेल्या एका मुलाखतीचे वाक्य आठवले. एका अर्थाने आपण नवीन काहीच करत नसतोय मार्क ट्‌वेन ने म्हटलंय - "Only Adam, when he said a good thing, knew that nobody had said it before him !'

धमाल मुलगा 13/04/2011 - 21:49
काय झ्याक चित्र उभं केलंयस गड्या! आक्षी गाव, सरपंच, गावगन्ना सगळं डोळ्यापुढं उभं राहिलं की. :) तू लिव्ह रं...लिव्ह तू! मायला..कुनाला चोरीचं वाटत आसंल तर त्ये त्याज्यापाशी! तू सोत्ता लिवलंय न्हवं? मंग झालं तं. आपला इश्वास है तुझ्यावर!

रेवती 13/04/2011 - 23:16
मराठीत एक सिनेमा याच नावाने आला होता असे आठवते आहे. १० मिनिटात अख्खा सिनेमा पाहिल्याने साधारण कथा अश्याच पद्धतीची होती पण त्यातली सून गोरी होती. तुम्ही लिहिलेली कथा आवडली. शेवटी सगळ्यांचा अपेक्षाभंग झाल्याचे वाचून बरे वाटले कारण पाटीलबुवा येताजाता सगळ्यांना शिव्या घालत होते, त्यांना चांगला धडा मिळाला.;)

मृत्युन्जय 13/04/2011 - 23:44
शिव्या थोड्या जास्त झाल्यात मला मान्य आहे. पण पात्र रंगवताना माझ्या डोळ्यासमोर कोल्हापूरकडचा गब्बर बागायतदार राजकारणी शेतकरी होता. त्या व्यक्तिरेखेला अनुसरुन काही शिव्या आल्या :)

विजुभाऊ 14/04/2011 - 12:35
अगदी कथासूत्र अशी असलेली एखादी कथा असेल तरी हा धागा उडवण्याची संपादक मंडळाला विनंती करतो. कथा अजीबात उडवू नये ही विनन्ती. एकाच कथासूत्रावर आधारीत अनेक कथा असू शकतात. पण प्रत्येक निर्मीती स्वतन्त्र असते पिग्म्यालीयन या कथेवर कितीतरी चित्रपट नाटके निघालेली आहेत. ती फुलराणी , सं स्वरसाम्राज्ञी , ही नाटके ; हमाल दे धमाल , हे चित्रपट याच कथेवरचे अवांतर : शब्दकोषात सर्व शब्द छापलेले असतात. म्हणून ते शब्द इतरत्र कोणी वापरु नये काय?

मृत्युन्जय 17/05/2012 - 18:53
अर्रे वा अजुन हा धागा धुगधुगता आहे म्हणायचा. धागा आपणहुन वरती आलाच आहे तर मागच्यावेळेस राहुन गेलेली गोष्ट करतो आता. सर्व प्रतिसादकर्त्यांचे मनापासून आभार आणि धागा वर आणल्याबद्दल बॅटमॅनचे डब्बल आभार :)

गणपा 13/04/2011 - 13:24
च्यायला हा मृत्युंजयपण सध्या सुसाट सुटलाय. क्रिकेट, मुक्तक, काव्य, कलादालन ज्या ज्या विभागात हात घालतोय तिथे तिथे ठसा उमटवतोय. (काकांनी* डोक्यावर हात ठेवला की काय याच्या?) (शेवट काहिसा अपेक्षित होता पण मज्जा आली वाचताना.) *कोणते काका? सांगायची गरज आहे का? ;)

गवि 13/04/2011 - 13:28
अरे.. खरेच जबरा फुल्ल्टू सुटलायस.. ब्येष्ट... जब्रा धमाल आली..... एवढे व्हर्सटाईल विषय घेऊन कथा लिहिणे साधे काम नव्हे... ग्रेट आहेस.

अरुण मनोहर 13/04/2011 - 13:29
आधी कुठेतरी वाचलेली गोष्ट आहे ही. मला वाटते, शं. ना. किंवा व. पु. अशा कोणातरी प्रसिद्ध लेखकाची अशीच गोष्ट आहे. फार तर ही वेगळ्या व्यक्ती घेऊन लिहीली आहे. निदान मूळ कल्पना परकीय असे लिहिण्याचे विसरलात का हो?

मृत्युन्जय 13/04/2011 - 13:42
शक्यता नाकारता येत नाही. मला वाचल्याचे आठवत नाही. कथेतला शब्द न शब्द माझा आहे. तरीही अशी कुठली कथा असल्यास संपादक मंड्ळाने ही कथा उडवावी अशी नम्र विनंती.

गवि 13/04/2011 - 13:46
उडवू नये अशी विनंती. लेखकाला अज्ञात अशी एखादी सर्वसाधारण अशाच सिमिलर लाईनीवरची कथा (पण नेमकी कोणाची हे शोधून काढावे लागेल) जर आधी कोणी लिहिली असेल तरी त्यामुळे ही कथा "आधारित" ठरत नाही. ही कथा ओरिजिनलच वाटते.

निशदे 14/04/2011 - 00:32
कथा उडवू नका. हवे तर नंतर 'मूळ कथा' वगैरे संपादित करून टाका.......पण छान झाली आहे कथा..... :)

आत्मशून्य 13/04/2011 - 13:41
मराठीमधे मी या कथेशी तंतोतंत समान टी.व्ही. एपीसोड पण पाहीला आहे. फक्त नेमके नाव आठवत नाही. बाकी प्रतीक्रीया एव्हडीच देतो रेसीजम मूर्दाबाद.

अरुण मनोहर 13/04/2011 - 13:49
मला वाटले होते की, फक्त व्यक्ती आणि बॅकगाउंड बदलून लिहीली आहे. पण आत्मशून्य म्हणतात त्याप्रमाणे तंतोतंत समान एपिसोड असेल तर, *प्लेगॅरिजम मुर्दाबाद.* जर कल्पना वापरून नविन गोष्ट बनवली असेल तर निदान तसे श्रेय मूळ लेखकाला द्यायला हवे होते.

परिकथेतील राजकुमार 13/04/2011 - 13:55
शक्यता नाकारता येत नाही. मला प्रेषक मृत्युन्जय दिनांक बुधवार, 13/04/2011 - 13:42. शक्यता नाकारता येत नाही. मला वाचल्याचे आठवत नाही. कथेतला शब्द न शब्द माझा आहे. तरीही अशी कुठली कथा असल्यास संपादक मंड्ळाने ही कथा उडवावी अशी नम्र विनंती
हे स्पष्टपणे लिहिले गेले असताना फुकाची बोंबाबोंब का चालु आहे समजले नाही. लेखक जर प्रामाणिकपणे मान्य करत आहे की चूक झाली असल्यास लेखन उडवले तरी चालेल तर येवढा दंगा करुन त्यानी एखाद्याच्या खून केल्यासारखे आरोप का गेले जात आहेत ? अशी घटना नजरचुकीने अथवा जाणुन बुजुन ह्या आधी आंतरजालावर कधी घडलीच नाहिये का? दरवेळी आपण समाजसुधारणेचा वसा घेतल्यागत धावुन आलेच पाहिजे का? स्वतःचे चार ओळी वाचनीय लिहिण्याचे कर्तुत्व नसलेली आणि काय वाचावे ह्याचे ज्ञान तर त्याहुन नसलेली अज्ञानी मंडळी गणप्ती समोरच्या उंदरासारख्या उड्या मारताना बघुन अंमळ मौज वाटली. अवांतर :- खालती अ‍ॅडीभौनी दिलेली संयमित प्रतिक्रीया आवडली.

अरुण मनोहर 13/04/2011 - 14:14
आवरा...! जर आत्मशून्य ह्यांनी म्हटल्याप्रमाणे तंतोतंत तशी असेल तर...... असे लिहिले होते. ते वाक्य आत्मशून्यच्या प्रतिक्रीयेवर होते. त्यानंतर लगेच मृत्युन्जय ह्यांच्याशी खरडवहीत खुलासे देखील झाले. माझे त्यांना उत्तर >>लगोलग खुलासा केला हे चांगले. तुम्ही म्हणता तशी शब्दनशब्द तुम्ही स्वतः लिहिलाही असेल. कधी कधी होते असे. जुन्या वाचलेल्या कथांमधले आवडलेले बीज पुन्हा नवे रोपटे धरून आपल्या मनात फुलते. मी वाचलेली कथा मध्यमवर्गीय, बहुदा चाळकरू पार्श्वभुमीवरची आहे. त्यात अशीच वातावरण निर्मीती केली आहे, असेच शेजारर्यांचे संभाषण, जळणे वगैरे. बहुदा पत्र वाचून दाखवणे त्यात नव्हते. ती कथा नक्कीच व.पु. ची असावी. पण गॅरंटीड आठवत नाही. असो. हे त्यांनी दिलखुलासपणे ऐकून घेतले आणि आमच्या दोघातला हा मामला संपला. पण कोणीतरी ह्यानंतर देखील "कसले खुलासे देत बसला आहेस रे" म्हणून लेखकाला उचकावित आहे. असो.

गणपा 13/04/2011 - 14:28
पण कोणीतरी ह्यानंतर देखील "कसले खुलासे देत बसला आहेस रे" म्हणून लेखकाला उचकावित आहे.
लोकांच्या खरडवह्या ह्या जरी सार्वजनीक* असल्या अतरी त्यातल्या खरडी अश्या संबंधितांच्या परवानगी शिवाय धाग्यांवर येउनयेत अस वाटत. * खरड वही जरी वय्यक्तिक असली तरी कुणीही कुणाचीही खव वाचु शकतो म्हणुन सार्वजनीक.

आत्मशून्य 13/04/2011 - 23:22
होय मी सेम अशाच कथेचा एक एपीसोड मूबै दूरदर्शनच्या एका मराठी टी.वी. सीरीयल मधे खूप वर्षांपूर्वी पाहीला आहे. त्यामधे जेव्हां बापाला मूलाचे पत्र येते की त्याने अमेरीकन मूलीशी लग्न केले आहे ते वाचून बाप प्रचंड खूश होतो, तो खेडेगावतील एक प्रतीश्ठीत व्यक्ती असतो म्हणून स्वागताला सगळीकडे फूले लाव, महागडा बेंडबाजा आण, रोशणाइ कर, ओवाळायला सूवासीनींची रांग जमव असे सगळे ऊद्योग अत्यंत ऊत्साहाने करत असतो (मेन फोकस तो हे सगळ कसं करतो हे दाखवण्यातच जास्त होता). आणी त्यामागे सगळ्यात महत्वाच कारण तो हे सांगत असतो (स्वगत) की आता आपल्या पूढील पीढ्या कशा एकदम गोर्‍या नीर्माण होतील(म्हणूनच मी रेसीजम मूर्दाबाद म्हटले आहे). व म्हणून त्याने स्वागताची तयारी जय्यत केलेली असते, पण जेव्हां त्याचा मूलगा पांढर्‍या अ‍ॅम्बेसीडर मधून ऊतरतो आणी सोबत एक अफ्रीकन अमेरीकन यूवती ऊतरते तेव्हां तीला बघून त्याचा नूरच पालटतो.

आदिजोशी 13/04/2011 - 13:44
खूप पूर्वी टिव्ही वर एक हिंदी कथांची मालिका झाली होती. त्यातील एका भागाचे कथानक आहे हे. लेखकाने कॄपया तसा निर्देश करावा ही विनंती. ज्याचे श्रेय त्याला द्यावे.

मृत्युन्जय 13/04/2011 - 13:47
जाहीर खुलासा की ही कथा आधी अश्याच प्रकारे लिहिल्याचे मला खरेच माहिती नव्हते. कदाचित आठवणीत कुठेतरी असेल त्यामुळे कथा कागदावर तशी उतरली असेल. २-३ जण म्हणतात म्हणजे तसेच असणार. हा धागा उडवला गेल्यास माझा आक्षेप नाही. धन्यवाद.

प्रमोद्_पुणे 13/04/2011 - 14:12
मला सुद्धा आधी तसेच वाटले. त्यात त्या जेनी ला बहुदा मेघना एरंडेचा आवाज आहे. लय भारी हाय पिक्चर....त्यात जी सासू आणि तीचा मुलगा (हिरोचा भाउ) आहे; ते दोघे दुसर्‍या एका पिक्चरमधे (साधारण त्याच दरम्यानच्या) हिरो हिरोइन आहेत..

विजुभाऊ 13/04/2011 - 14:15
मला अगोदर एका याच नावाच्या मराठी चित्रपटाचे परेक्षण आहे असे वाटले. अनुत्सुकतेनेच वाचायला सुरुवात केली . ( "इतक्या रद्दड सिनेमाचे देखील परीक्षण यावे....हेच का परीस्थिती मराठी चित्रपटांचे " अशा आशयाचा प्रतिसाद सुद्धा वाचायच्या अगोदरच मनात तयार ठेवला होता. पण फुलटोस समजून पुढे आलो आणि तो चक्क यॉर्कर निघाला ) शेवट झक्कास केला आहे

स्मिता. 13/04/2011 - 14:26
आधी वाटलं की चित्रपटाचं रसग्रहण आहे की काय... पण 'शेपरेट' कथाच निघाली. कथेचा शेवट अपेक्षित असला तरी वाचताना मजा आली. शंकररावांचं आणि गावाचं वर्णन परफेक्ट! याच कथानकावर एक मालिका टीव्ही वर पाहिल्याचं आठवतंय. त्यात येणार्‍या सूनेचं नाव 'जेनिफर' असतं, गावाकडे कुणाला ते नेमकं कळत नाही म्हणून सरळ 'जनाबाई' लिहून मोकळे होतात असं काहिसं दाखवलं होतं. -------------------------------------------- लेख उडवायची काही गरज नाही असं वाटतं.

sneharani 13/04/2011 - 14:25
मस्त कथा! शेवट अपेक्षित असुनही मजा आली वाचताना!

निनाद मुक्काम पोस्ट जर्मनी 13/04/2011 - 21:37
कथेत गावचा बाज मस्त उभा केला आहे . कथा आवडली .खरे म्हणजे शेवट अपेक्षित किंवा अनपेक्षित असेल ह्याचा विचार न करता कथा वाचली .शेवटचा झटका मस्त आहे . अवांतर - फोरिनची पाटलीण ह्या सिनेमाचे नाव सुद्धा वाचयला आवडत नाही . हा सिनेमा पाहून आमच्या घरातून व नातेवाईक ,मित्रमंडळी अश्या सर्वांकडून विविध प्रकारचे सल्ले ............ आपले हे शिकव ते शिकव ...................................................... माझी आई एकदा म्हणाली '' जर्मन मुलगी आहे म्हणून त्यातल्या त्यात निभावल . इटालियन असती तर ...( आमच्या कारसेवक मामाच्या समोर जाणे . नुसत्या विचाराने थरकाप उडतो ) अर्थात आफ्रिकन असती तर तिला कदाचित सून म्हणून .......... आपल्या देशात काळे, गोरे ह्या कल्पना सर्वांच्या डोक्यात पक्क्या भिनल्या आहेत . गोर्या लोकांचा प्रगत युरोप किंवा अमेरिका तर आपल्याहून गरीब काळ्या लोकांचा आफ्रिका हे समीकरण सर्वच्या डोक्यात फिट असते .( जर आफ्रिकन देशातील लोकांनी युरोपात येऊन वसाहती बसवल्या असत्या तर वर्णभेद उलटा झाला असता .

अतुल पाटील 13/04/2011 - 21:40
प्रतिक्रिया वाचुन सकाळ मध्ये आलेल्या एका मुलाखतीचे वाक्य आठवले. एका अर्थाने आपण नवीन काहीच करत नसतोय मार्क ट्‌वेन ने म्हटलंय - "Only Adam, when he said a good thing, knew that nobody had said it before him !'

धमाल मुलगा 13/04/2011 - 21:49
काय झ्याक चित्र उभं केलंयस गड्या! आक्षी गाव, सरपंच, गावगन्ना सगळं डोळ्यापुढं उभं राहिलं की. :) तू लिव्ह रं...लिव्ह तू! मायला..कुनाला चोरीचं वाटत आसंल तर त्ये त्याज्यापाशी! तू सोत्ता लिवलंय न्हवं? मंग झालं तं. आपला इश्वास है तुझ्यावर!

रेवती 13/04/2011 - 23:16
मराठीत एक सिनेमा याच नावाने आला होता असे आठवते आहे. १० मिनिटात अख्खा सिनेमा पाहिल्याने साधारण कथा अश्याच पद्धतीची होती पण त्यातली सून गोरी होती. तुम्ही लिहिलेली कथा आवडली. शेवटी सगळ्यांचा अपेक्षाभंग झाल्याचे वाचून बरे वाटले कारण पाटीलबुवा येताजाता सगळ्यांना शिव्या घालत होते, त्यांना चांगला धडा मिळाला.;)

मृत्युन्जय 13/04/2011 - 23:44
शिव्या थोड्या जास्त झाल्यात मला मान्य आहे. पण पात्र रंगवताना माझ्या डोळ्यासमोर कोल्हापूरकडचा गब्बर बागायतदार राजकारणी शेतकरी होता. त्या व्यक्तिरेखेला अनुसरुन काही शिव्या आल्या :)

विजुभाऊ 14/04/2011 - 12:35
अगदी कथासूत्र अशी असलेली एखादी कथा असेल तरी हा धागा उडवण्याची संपादक मंडळाला विनंती करतो. कथा अजीबात उडवू नये ही विनन्ती. एकाच कथासूत्रावर आधारीत अनेक कथा असू शकतात. पण प्रत्येक निर्मीती स्वतन्त्र असते पिग्म्यालीयन या कथेवर कितीतरी चित्रपट नाटके निघालेली आहेत. ती फुलराणी , सं स्वरसाम्राज्ञी , ही नाटके ; हमाल दे धमाल , हे चित्रपट याच कथेवरचे अवांतर : शब्दकोषात सर्व शब्द छापलेले असतात. म्हणून ते शब्द इतरत्र कोणी वापरु नये काय?

मृत्युन्जय 17/05/2012 - 18:53
अर्रे वा अजुन हा धागा धुगधुगता आहे म्हणायचा. धागा आपणहुन वरती आलाच आहे तर मागच्यावेळेस राहुन गेलेली गोष्ट करतो आता. सर्व प्रतिसादकर्त्यांचे मनापासून आभार आणि धागा वर आणल्याबद्दल बॅटमॅनचे डब्बल आभार :)
एक तृप्तीचा ढेकर देउन शंकरराव पाटावरुन उठले आणि ओसरीवर येउन बसले. आता एकेक करत मंडळी येतील आणि दुपारचा चहा होइस्तोवर पंचायतीची कामं उरकुन घेता येतील असा शंकररावांचा कयास होता. शंकररावांकडे तशी गावची पाटीलकी पिढीजात होती त्यात सरपंचपद पण त्यांच्याकडेच होते. त्यामुळे ते गावात आब राखुन होते. वर्षाकाठी एकदा पालकमंत्री, शिक्षणमंत्री गावच्या शाळेला भेट देउन जातील याकडे ते जातीने लक्ष घालत त्यामुळे आजुबाजुच्या गावांमध्ये पण त्यांचा वट होता.
कला
कथा
मांडणी
संस्कृती
वावर
धर्म
विनोद
वाङ्मय
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
राहणी
मौजमजा
प्रकटन
विचार
लेख
प्रतिक्रिया
आस्वाद
विरंगुळा

तुमचं आमचं सेम नसतं -- भाग ११

५० फक्त ·

प्यारे१ 13/04/2011 - 09:51
वाजवा रे वाजवा.......!!! धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धा त्ता धा त्ता धा त्ता धा.....!!! कार्यमालकांची विनंती..... पाहुणे मंडळींनी जेवण केल्याशिवाय जाऊ नये. वधु वरांना शुभाशिर्वाद द्यायला आलेल्या सर्व मान्यवरांचे विशेषतः मा. जि. प. सदस्य ......, मा. मेहेरबान साहेब, मा. ..... मा. .... यांचे हार्दिक आभार. वधुवरांना त्यांचे वैवाहिक आयुष्य अत्यंत आनंदाचे... कोण? हा. मा. नगरसेवक श्री.....रावजी .... यांचे आत्ताच मंडपात आगमन झालेले आहे. कार्यमालकांतर्फे त्यांचा शाल श्रीफळ देऊन सत्कार होत आहे. ट्यूई ट्यूई ट्यूई ट्यूई ट्यूई ट्यू ssssssssss ई मा. नगरसेवक श्री. .... राव्जी .... आले त्याबद्दल त्यांचे हार्दिक आभार. वधुवरांना त्यांचे वैवाहिक आयुष्य अत्यंत आनंदाचे जावो ही ईश्वरचरणी प्रार्थना.

गवि 13/04/2011 - 10:28
उद्याची सकाळ नेहमीसारखीच उगवणार असते,पण त्यानंतरच्या सगळ्या सकाळी बदलुन टाकणारी असते. वा.. एकदम हुरहुरीत कथा. लग्नकाळातली अस्वस्थता मस्त आलीय. झकास चाललंय हो भाऊ..

पिलीयन रायडर 13/04/2011 - 10:35
"मी एका पोराला पेपर घेउन यायला सांगितलं" ??????? पेपर???? कमाल आहे... "तिच्या नजरेला मी फार जास्त वेळ नजर देउ शकलो नसतो,हे समजुन तिनंच पटकन नजर खाली केली." क्या बात है...... जे जे आवडलं ते जर उद्ध्रुत करायचं झालं तर सगळा लेख चोप्य पस्ते करावा लागेल.... खरं तर सगळ्यांची कहाणी थोडी बहुत अशीच असते..पण नेमकं काय वाटत हे शब्दात मांडता येत नाही... तु आमच्या सगळ्यंच्या लग्नाची गोष्ट लिहित आहेस असं वाटतय... सकाळ पासुन नवर्‍यावर फार चिड चिड होत होती... तुझा लेख वाचुन नुकतेच सरलेले, पण जणु काही युगं लोट्ली अस वाटाव इतके लांब गेलेले "just married" वाले दिवस आठवले... आज ह्या बद्दल celebrate केलच पाहिजे... धन्यवाद....

प्रास 13/04/2011 - 10:45
हर्षदजी, एकदम मस्त लग्न लावलंत बघा! लग्नाच्या विधिंचे चांगले नियमन केलेत. त्या दरम्यानच्या अनेक प्रकारच्या भावनांना चांगली वाट करून दिलीत.
माझी स्वप्नं मी तिच्या गळ्यात मगाशीच मंगळसुत्राबरोबर बांधली होती. फरक एवढाच होता हा हार मी थोड्या वेळानं काढुन ठेवणार होतो, मंगळसुत्र तिच्या गळ्यात कायमचं राहणार होतं.
हे तर प्रचंड म्हणजे प्रचंड भारी आहे.... असलं कसं काय सुचतं बुवा?
तिची एक मैत्रिण तिच्यापेक्षा जरा आधि भेटायला पाहिजे होति असं पण वाटुन गेलं एकदा.
त्या घाईगर्दीच्या वेळीही रसिकता लपत नाही ती अशी.....
कुणाला नुसताच हात जोडुन नमस्कार करावा आणि कुणाला वाकुन हे दोघांनाही कळत नव्हतं, किंवा मुद्दाम मी वाकलो की माधवी निवडणुकत उभी राहिल्यासारखी उभी राहायची अन ती वाकली मी माझं लक्ष कुणीकडं दुसरीकडंच असायचं.
असं होताना खूपदा पाहिलंय.... :-) एकूण काय तर हर्षदरावांचं माधवींशी फर्मास लग्न लागलेलं आहे हो...... :-D नांदा सौख्य भरे! :-)

मी ऋचा 13/04/2011 - 11:30
हर्ष्या लेका एकीकडे मला लिहायला प्रवृत्त करतो आणि एकीकडे असे अचाट भाग टाकून कॉम्प्लेक्स देतोस हां? कळतेय लबाडी तुझी..आम्ही नाही लिहिणार आता जा...

प्रचेतस 13/04/2011 - 11:39
काय सांगू आता..? हाही भाग एकदम सुरेख. प्रसंग तंतोतंत डोळ्यांसमोर उभे राहिलेत. एकदम प्रभावी लेखनशैली.

गणेशा 13/04/2011 - 16:53
आज वेळात वेळ काढुन पुर्ण पहिल्यापासुन कादंबरी वाचली ... अतिशय छान लिहिले आहे.. काय बोलु आणि कसे असे झाले आहे. शब्दाशब्दात इतके सामर्थ्य आहे की मी वाचक आणि तुम्ही लेखक हे नातेच संपले .. आणि या सर्व पात्रांमध्ये कोठे तरी आपणच होतो असा भास होत राहिला .. अगदी पहिल्यांदा घरी गेलेला ड्रायवर पण मीच होतो की काय असे वाटले .. इतके समरसुन व्हायला झाले होते... 'लाडोबा; हे पात्र थोडकेच पण मस्त जशास तसे रंगवले आहे, एकदम माझ्याच घराची आठवण आली या भागाच्या शेवटी मात्र स्वताच्या बहिनीचे लग्न आठवले ... त्यावेळेस निरोपाच्या वेळेची गडबड .. डोळ्यात साठलेले पाणी .. तायडीचा रडवेला आवाज .. गाडीत बसतानाचा केलेला टाटा .. आणि पुन्हा आवरा आवरी साठी कार्यालयात फिरलेलो मी .. सगळॅ आठवले .. डोळ्यात हलकेच पाणी दाटले ... सर्व भाग विशेष आवडले .. विशेषता एकाच घटनेच्या जिपमधील दोघांनी सांगितलेल्या गोष्टी जास्तच आवडल्या एकदाच सर्व भाग वाचताना खरेच खुप छान लिंक लागली . .असे वाटत होते संपुच नाही हे .. वाचतच रहावे .. बस्स वाचतच रहावे.. अवांतर : तुमच आमच .. खुप दिवसा पासुन वाचेन वाचेन म्हणुन राहिले होती.. आता जेवन बाजुला ठेवून वाचली.. खुप भुक लागली आहे पण आता कँटीन चे जेवनच संपले आहे.. त्यामुळे या वेळचे जेवन तुमच्यावर उधार ... असेच लिहित रहा.. वाचत आहे

मृत्युन्जय 13/04/2011 - 16:58
मस्त रे. तुम्हाला कोनी डेयरी मिल्क, लवंग, बडीशेप खायला दिली नाही का? ;) माझ्या एका मित्राने तर त्याच्या लग्नाला जाताना कॅडबरी घेउन ये रे नक्की असे बजावुन सांगितले होते :)

प्राजु 13/04/2011 - 22:59
>>>गाडी सोलापुर रोडला येई पर्यंत मागं त्या तिघी अ‍ॅडजेस्ट झाल्या होत्या, फक्त मला एका बाजुला ठेवुन. म्हणजे आता पुढे या बायका घरात अ‍ॅडजस्ट होऊन राज्य करणार ते ही तुम्हाला व्यवस्थित बाजूला बसवून!! शेवटचं वाक्य सुपर्ब!!

मनराव 14/04/2011 - 10:58
या भागात फुल टू एकता कपूर टच दिला आहेस........ वाचताना तिच्या क-सिरीयलस मढलाच एखादा एपिसोड पहातो आहे असं वाटलं......... अवांतरः तु "एकता कपूर"चा खूप म्हणजे खूप मोठ्ठा पंखा आहेस का..........??

क्रान्ति 18/04/2011 - 20:30
हर्षू, खूपच छान झालाय हा भाग. अगदी सगळं डोळ्यांपुढं उभं केलंस लिखाणातून. :)

वपाडाव 20/04/2011 - 15:31
(१)कुणाचं तरी काही तरी त्याच्या परवानगीनं का होईना पण आपण आपलं करतोय, त्याच्यापासुन लांब घेउन जातोय ही भावना कुठंतरी खुपत होती. (२)तिनं तसाच हार माझ्या गळ्यात घातला, त्याबरोबर तिची सगळी स्वप्नं आणि ती पुर्ण करायची जबाबदारी पण. माझी स्वप्नं मी तिच्या गळ्यात मगाशीच मंगळसुत्राबरोबर बांधली होती. (३) वहिनी तुम्हाला बोललो होतो ना, चहा काय पुन्हा आल्यावर घेउ, बघा आता जेवुनच चाललोय.
नोंदी घेत रहाव्यात अशी वाक्यं..... माईच्यान, लै भारी....

प्यारे१ 13/04/2011 - 09:51
वाजवा रे वाजवा.......!!! धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धत्तड तत्तड धा त्ता धा त्ता धा त्ता धा.....!!! कार्यमालकांची विनंती..... पाहुणे मंडळींनी जेवण केल्याशिवाय जाऊ नये. वधु वरांना शुभाशिर्वाद द्यायला आलेल्या सर्व मान्यवरांचे विशेषतः मा. जि. प. सदस्य ......, मा. मेहेरबान साहेब, मा. ..... मा. .... यांचे हार्दिक आभार. वधुवरांना त्यांचे वैवाहिक आयुष्य अत्यंत आनंदाचे... कोण? हा. मा. नगरसेवक श्री.....रावजी .... यांचे आत्ताच मंडपात आगमन झालेले आहे. कार्यमालकांतर्फे त्यांचा शाल श्रीफळ देऊन सत्कार होत आहे. ट्यूई ट्यूई ट्यूई ट्यूई ट्यूई ट्यू ssssssssss ई मा. नगरसेवक श्री. .... राव्जी .... आले त्याबद्दल त्यांचे हार्दिक आभार. वधुवरांना त्यांचे वैवाहिक आयुष्य अत्यंत आनंदाचे जावो ही ईश्वरचरणी प्रार्थना.

गवि 13/04/2011 - 10:28
उद्याची सकाळ नेहमीसारखीच उगवणार असते,पण त्यानंतरच्या सगळ्या सकाळी बदलुन टाकणारी असते. वा.. एकदम हुरहुरीत कथा. लग्नकाळातली अस्वस्थता मस्त आलीय. झकास चाललंय हो भाऊ..

पिलीयन रायडर 13/04/2011 - 10:35
"मी एका पोराला पेपर घेउन यायला सांगितलं" ??????? पेपर???? कमाल आहे... "तिच्या नजरेला मी फार जास्त वेळ नजर देउ शकलो नसतो,हे समजुन तिनंच पटकन नजर खाली केली." क्या बात है...... जे जे आवडलं ते जर उद्ध्रुत करायचं झालं तर सगळा लेख चोप्य पस्ते करावा लागेल.... खरं तर सगळ्यांची कहाणी थोडी बहुत अशीच असते..पण नेमकं काय वाटत हे शब्दात मांडता येत नाही... तु आमच्या सगळ्यंच्या लग्नाची गोष्ट लिहित आहेस असं वाटतय... सकाळ पासुन नवर्‍यावर फार चिड चिड होत होती... तुझा लेख वाचुन नुकतेच सरलेले, पण जणु काही युगं लोट्ली अस वाटाव इतके लांब गेलेले "just married" वाले दिवस आठवले... आज ह्या बद्दल celebrate केलच पाहिजे... धन्यवाद....

प्रास 13/04/2011 - 10:45
हर्षदजी, एकदम मस्त लग्न लावलंत बघा! लग्नाच्या विधिंचे चांगले नियमन केलेत. त्या दरम्यानच्या अनेक प्रकारच्या भावनांना चांगली वाट करून दिलीत.
माझी स्वप्नं मी तिच्या गळ्यात मगाशीच मंगळसुत्राबरोबर बांधली होती. फरक एवढाच होता हा हार मी थोड्या वेळानं काढुन ठेवणार होतो, मंगळसुत्र तिच्या गळ्यात कायमचं राहणार होतं.
हे तर प्रचंड म्हणजे प्रचंड भारी आहे.... असलं कसं काय सुचतं बुवा?
तिची एक मैत्रिण तिच्यापेक्षा जरा आधि भेटायला पाहिजे होति असं पण वाटुन गेलं एकदा.
त्या घाईगर्दीच्या वेळीही रसिकता लपत नाही ती अशी.....
कुणाला नुसताच हात जोडुन नमस्कार करावा आणि कुणाला वाकुन हे दोघांनाही कळत नव्हतं, किंवा मुद्दाम मी वाकलो की माधवी निवडणुकत उभी राहिल्यासारखी उभी राहायची अन ती वाकली मी माझं लक्ष कुणीकडं दुसरीकडंच असायचं.
असं होताना खूपदा पाहिलंय.... :-) एकूण काय तर हर्षदरावांचं माधवींशी फर्मास लग्न लागलेलं आहे हो...... :-D नांदा सौख्य भरे! :-)

मी ऋचा 13/04/2011 - 11:30
हर्ष्या लेका एकीकडे मला लिहायला प्रवृत्त करतो आणि एकीकडे असे अचाट भाग टाकून कॉम्प्लेक्स देतोस हां? कळतेय लबाडी तुझी..आम्ही नाही लिहिणार आता जा...

प्रचेतस 13/04/2011 - 11:39
काय सांगू आता..? हाही भाग एकदम सुरेख. प्रसंग तंतोतंत डोळ्यांसमोर उभे राहिलेत. एकदम प्रभावी लेखनशैली.

गणेशा 13/04/2011 - 16:53
आज वेळात वेळ काढुन पुर्ण पहिल्यापासुन कादंबरी वाचली ... अतिशय छान लिहिले आहे.. काय बोलु आणि कसे असे झाले आहे. शब्दाशब्दात इतके सामर्थ्य आहे की मी वाचक आणि तुम्ही लेखक हे नातेच संपले .. आणि या सर्व पात्रांमध्ये कोठे तरी आपणच होतो असा भास होत राहिला .. अगदी पहिल्यांदा घरी गेलेला ड्रायवर पण मीच होतो की काय असे वाटले .. इतके समरसुन व्हायला झाले होते... 'लाडोबा; हे पात्र थोडकेच पण मस्त जशास तसे रंगवले आहे, एकदम माझ्याच घराची आठवण आली या भागाच्या शेवटी मात्र स्वताच्या बहिनीचे लग्न आठवले ... त्यावेळेस निरोपाच्या वेळेची गडबड .. डोळ्यात साठलेले पाणी .. तायडीचा रडवेला आवाज .. गाडीत बसतानाचा केलेला टाटा .. आणि पुन्हा आवरा आवरी साठी कार्यालयात फिरलेलो मी .. सगळॅ आठवले .. डोळ्यात हलकेच पाणी दाटले ... सर्व भाग विशेष आवडले .. विशेषता एकाच घटनेच्या जिपमधील दोघांनी सांगितलेल्या गोष्टी जास्तच आवडल्या एकदाच सर्व भाग वाचताना खरेच खुप छान लिंक लागली . .असे वाटत होते संपुच नाही हे .. वाचतच रहावे .. बस्स वाचतच रहावे.. अवांतर : तुमच आमच .. खुप दिवसा पासुन वाचेन वाचेन म्हणुन राहिले होती.. आता जेवन बाजुला ठेवून वाचली.. खुप भुक लागली आहे पण आता कँटीन चे जेवनच संपले आहे.. त्यामुळे या वेळचे जेवन तुमच्यावर उधार ... असेच लिहित रहा.. वाचत आहे

मृत्युन्जय 13/04/2011 - 16:58
मस्त रे. तुम्हाला कोनी डेयरी मिल्क, लवंग, बडीशेप खायला दिली नाही का? ;) माझ्या एका मित्राने तर त्याच्या लग्नाला जाताना कॅडबरी घेउन ये रे नक्की असे बजावुन सांगितले होते :)

प्राजु 13/04/2011 - 22:59
>>>गाडी सोलापुर रोडला येई पर्यंत मागं त्या तिघी अ‍ॅडजेस्ट झाल्या होत्या, फक्त मला एका बाजुला ठेवुन. म्हणजे आता पुढे या बायका घरात अ‍ॅडजस्ट होऊन राज्य करणार ते ही तुम्हाला व्यवस्थित बाजूला बसवून!! शेवटचं वाक्य सुपर्ब!!

मनराव 14/04/2011 - 10:58
या भागात फुल टू एकता कपूर टच दिला आहेस........ वाचताना तिच्या क-सिरीयलस मढलाच एखादा एपिसोड पहातो आहे असं वाटलं......... अवांतरः तु "एकता कपूर"चा खूप म्हणजे खूप मोठ्ठा पंखा आहेस का..........??

क्रान्ति 18/04/2011 - 20:30
हर्षू, खूपच छान झालाय हा भाग. अगदी सगळं डोळ्यांपुढं उभं केलंस लिखाणातून. :)

वपाडाव 20/04/2011 - 15:31
(१)कुणाचं तरी काही तरी त्याच्या परवानगीनं का होईना पण आपण आपलं करतोय, त्याच्यापासुन लांब घेउन जातोय ही भावना कुठंतरी खुपत होती. (२)तिनं तसाच हार माझ्या गळ्यात घातला, त्याबरोबर तिची सगळी स्वप्नं आणि ती पुर्ण करायची जबाबदारी पण. माझी स्वप्नं मी तिच्या गळ्यात मगाशीच मंगळसुत्राबरोबर बांधली होती. (३) वहिनी तुम्हाला बोललो होतो ना, चहा काय पुन्हा आल्यावर घेउ, बघा आता जेवुनच चाललोय.
नोंदी घेत रहाव्यात अशी वाक्यं..... माईच्यान, लै भारी....
3
संस्कृती
कथा
समाज
जीवनमान
राहणी
विचार
प्रतिभा
विरंगुळा

टॉप ५ आहारविषयक भ्रमनिरास

खादाड अमिता ·

दीविरा 10/04/2011 - 20:23
एक लेख वाचनात आला होता की जास्ती पाणी पीणे चांगले नाही,त्यावर तुमचे काय मत आहे? त्यामुळे vitamin B& C शरिराच्या बाहेर फेकली जातात असे त्या लेखात लिहले होते. तसेच फॅट फ्री = लो कॅलोरी असले लेबल पाहून घेऊ नये अशा मताची मी आहे कारण मग फॅट फ्री = लो कॅलोरी आहे ना मग जास्ती खायला हरकत नाही असे वाटते.त्यापेक्षपे नेहमीचेच थोडेसे कमी खावे (जमले तर) बाकी माहिती छान :) अशाच लीहित रहा

मीली 10/04/2011 - 20:33
छान सांगितलेस अमिता. "डोन्ट लूज युअर माईंड लूज युअर वेट" वाचून काढले ..छान पुस्तक आहे समतोल आहार आणि व्यायाम करूनच आपण वजन कमी करू शकतो हे निट सांगितले आहे ऋजुता दिवेकर ने ! (करीना कपूर चे वजन कमी करणारी !) दर दोन ते ३ तासांनी सकस खायला हवे यावर भर दिलेला आहे .खूप अंतर असेल कि भूक जास्त असल्याने आपण जास्त खातो आणि वजन वाढवतो. त्यातही वजन कमी करण्या संबधी असलेल्या गैर समजुतींना मोडीत काढले आहे.

रेवती 10/04/2011 - 21:19
अरे वा!! मीही डॉ. डॅनियल एमेन यांचे 'चेंज युवर ब्रेन टू चेंज युवर बॉडी' हे पुस्तक वाचते आहे. सगळ्यात आवडलेली गोष्ट म्हणजे छोटी मील्स फ्रीक्वेंटली घ्या म्हणतात.;) फक्त त्यात ब्रेनची माहिती जरा जास्तच देवून सांगतात त्यामुळे आपल्याला इंटरेस्ट वाटणारा भाग येइपर्यंत वाचत रहावे लागते.;) त्यांच्या चांगल्या तब्येतीच्या वजन मापांमध्ये मी आहे म्हणून इतके बरे वाटले.:) गेली अनेक वर्षे करत असलेल्या व्यायामाचे सार्थक झाल्यासारखे.;)

कलंत्री 10/04/2011 - 21:21
आहार आणि विहारातील योग्य ते संतुलन ठेवले तर वजन वाढणे अथवा घटणे यावर विचार करावा लागत नाही. आपल्या शरीराची वृत्ती आणि प्रवृत्ती आपणासच शोधावी लागते.

खादाड अमिता 15/04/2011 - 20:18
आहार विषयी एवढी जागरूकता बघून आनंद झाला जास्त पाणी प्यायल्या वर शरीरातून जास्तीचे विषारी पदार्थ (toxins) आणि गरजेपेक्षा जास्त असलेले जीवनसत्व ब आणि क निघून जाते. म्हणूनच हे जीवन सत्व रोजच्या आहारात असणे खूप गरजेचे असते. तुम्हा सर्वांचे खूप खूप आभार.

दीविरा 10/04/2011 - 20:23
एक लेख वाचनात आला होता की जास्ती पाणी पीणे चांगले नाही,त्यावर तुमचे काय मत आहे? त्यामुळे vitamin B& C शरिराच्या बाहेर फेकली जातात असे त्या लेखात लिहले होते. तसेच फॅट फ्री = लो कॅलोरी असले लेबल पाहून घेऊ नये अशा मताची मी आहे कारण मग फॅट फ्री = लो कॅलोरी आहे ना मग जास्ती खायला हरकत नाही असे वाटते.त्यापेक्षपे नेहमीचेच थोडेसे कमी खावे (जमले तर) बाकी माहिती छान :) अशाच लीहित रहा

मीली 10/04/2011 - 20:33
छान सांगितलेस अमिता. "डोन्ट लूज युअर माईंड लूज युअर वेट" वाचून काढले ..छान पुस्तक आहे समतोल आहार आणि व्यायाम करूनच आपण वजन कमी करू शकतो हे निट सांगितले आहे ऋजुता दिवेकर ने ! (करीना कपूर चे वजन कमी करणारी !) दर दोन ते ३ तासांनी सकस खायला हवे यावर भर दिलेला आहे .खूप अंतर असेल कि भूक जास्त असल्याने आपण जास्त खातो आणि वजन वाढवतो. त्यातही वजन कमी करण्या संबधी असलेल्या गैर समजुतींना मोडीत काढले आहे.

रेवती 10/04/2011 - 21:19
अरे वा!! मीही डॉ. डॅनियल एमेन यांचे 'चेंज युवर ब्रेन टू चेंज युवर बॉडी' हे पुस्तक वाचते आहे. सगळ्यात आवडलेली गोष्ट म्हणजे छोटी मील्स फ्रीक्वेंटली घ्या म्हणतात.;) फक्त त्यात ब्रेनची माहिती जरा जास्तच देवून सांगतात त्यामुळे आपल्याला इंटरेस्ट वाटणारा भाग येइपर्यंत वाचत रहावे लागते.;) त्यांच्या चांगल्या तब्येतीच्या वजन मापांमध्ये मी आहे म्हणून इतके बरे वाटले.:) गेली अनेक वर्षे करत असलेल्या व्यायामाचे सार्थक झाल्यासारखे.;)

कलंत्री 10/04/2011 - 21:21
आहार आणि विहारातील योग्य ते संतुलन ठेवले तर वजन वाढणे अथवा घटणे यावर विचार करावा लागत नाही. आपल्या शरीराची वृत्ती आणि प्रवृत्ती आपणासच शोधावी लागते.

खादाड अमिता 15/04/2011 - 20:18
आहार विषयी एवढी जागरूकता बघून आनंद झाला जास्त पाणी प्यायल्या वर शरीरातून जास्तीचे विषारी पदार्थ (toxins) आणि गरजेपेक्षा जास्त असलेले जीवनसत्व ब आणि क निघून जाते. म्हणूनच हे जीवन सत्व रोजच्या आहारात असणे खूप गरजेचे असते. तुम्हा सर्वांचे खूप खूप आभार.
गेल्या काही वर्षात आपल्या आहारात खूप विविधता आली असून आपण बरेच पाश्चात्य पदार्थ पण खातो, करून बघतो. तसेच, आपली आरोग्य आणि आहारा विषयी जागरूकता देखील वाढली आहे. तर जेव्हा आपल्याला एवढ्या माध्यमातून माहिती मिळत असते तेव्हा त्याच बरोबर बरेच समज गैरसमज पण उदभवत असतात. आज मी इथे असेच काही भ्रमनिरास करत आहे. जर ह्या व्यतिरिक्त तुमचे अजून काही समज, प्रश्न असतील तर मला जरूर कळवा, मी त्याचे समाधान करण्याचा जरूर प्रयत्न करेन. १.
राहणी
विचार
लेख
अनुभव
माहिती

जगायचं कसं?

विनीत संखे ·

अन्या दातार 10/04/2011 - 17:11
विनित राव, काय निरिक्षण आहे हो तुमचे! शेवटचा स्विफ्टवाला किस्सा जबराट. पर्‍याच्या भाषेत सांगायचे तर 'क ह र'

स्वछंदी-पाखरु 10/04/2011 - 18:52
कॉलेजात असतांना एकदा तीर्थ्रुरूपांची चारचाकी कॉलेजात घेऊन गेलो होतो.... जुनी कुरापत काढून एका गुंड प्रवृत्तिच्या क्लासमेट ने इंटरवल नंतर येऊन सांगितलं हा हा तुझ्या गाडीचा मी कचरा केला फुल्ल जोर क झटका धीरे से लगे , काय उखाडायचं आहे ते उखाड.... अरे अरे गाडीच काय झाल असेल ह्याचा अंदाज करून करून मी घामेघूम झालो होतो...लेक्चर संपताच मी गाडी कडे धावलो... गाडीवर असंख्य ठिकाणी माझ्या नावाचा उद्धार अश्लील शिव्यांसोबत मस्त स्प्रे पेंट ने रंगवला होता. फुटलेली काच बघून माझ्या डोळ्यात पाणी आलं.गाडीकडे बघताच आज घरी गेल्यावर बाबा मला मारून मारून माझा पारावरचा मारोती करणार.... अशी मनाची समजुत घातली व गाडीत बसण्यासाठी सेंट्रल रिमोट ची कळ दाबताच लक्षात आल कि हि यंत्रणा पण निकामी झाली आहे...अजून अधिकच हताश झालो. शेवटी नेहमीच्या मेकेनिकला बोलावून आणलं गाडी दाखवून त्याला आता तूच बघ काय करायचं ते अस म्हणालो तर म्हणाला आपली गाडी कुठे आहे??? मी म्हणालो अरे ही काय ???.... दादा हा आपल्या गाडीचा नंबर नाहीये... मी चापापलोच अरे???? हो.... हि तर माझी गाडी नाही...... आयला म्हणजे हि गाडी दुसर्याचीच आहे कि......नन्तर लक्षात आल कि गाडी मी मागच्या पार्किंग मध्ये लावली आहे पुढच्या नाही..... धावत पळत जाऊन मी माझी गाडी बघितली तिला एकपण स्क्रेच नवता... हां हा आहा अ हा आह जीवात जीव आला..... मग काय ती बिघडलेली गाडी कोणाची हे बघण्यासाठी आम्ही परत आलो नंतर समजल ती गाडी कोण्याएका पालकाची होती... स्व पा

स्वछंदी-पाखरु 10/04/2011 - 18:52
कॉलेजात असतांना एकदा तीर्थ्रुरूपांची चारचाकी कॉलेजात घेऊन गेलो होतो.... जुनी कुरापत काढून एका गुंड प्रवृत्तिच्या क्लासमेट ने इंटरवल नंतर येऊन सांगितलं हा हा तुझ्या गाडीचा मी कचरा केला फुल्ल जोर क झटका धीरे से लगे , काय उखाडायचं आहे ते उखाड.... अरे अरे गाडीच काय झाल असेल ह्याचा अंदाज करून करून मी घामेघूम झालो होतो...लेक्चर संपताच मी गाडी कडे धावलो... गाडीवर असंख्य ठिकाणी माझ्या नावाचा उद्धार अश्लील शिव्यांसोबत मस्त स्प्रे पेंट ने रंगवला होता. फुटलेली काच बघून माझ्या डोळ्यात पाणी आलं.गाडीकडे बघताच आज घरी गेल्यावर बाबा मला मारून मारून माझा पारावरचा मारोती करणार.... अशी मनाची समजुत घातली व गाडीत बसण्यासाठी सेंट्रल रिमोट ची कळ दाबताच लक्षात आल कि हि यंत्रणा पण निकामी झाली आहे...अजून अधिकच हताश झालो. शेवटी नेहमीच्या मेकेनिकला बोलावून आणलं गाडी दाखवून त्याला आता तूच बघ काय करायचं ते अस म्हणालो तर म्हणाला आपली गाडी कुठे आहे??? मी म्हणालो अरे ही काय ???.... दादा हा आपल्या गाडीचा नंबर नाहीये... मी चापापलोच अरे???? हो.... हि तर माझी गाडी नाही...... आयला म्हणजे हि गाडी दुसर्याचीच आहे कि......नन्तर लक्षात आल कि गाडी मी मागच्या पार्किंग मध्ये लावली आहे पुढच्या नाही..... धावत पळत जाऊन मी माझी गाडी बघितली तिला एकपण स्क्रेच नवता... हां हा आहा अ हा आह जीवात जीव आला..... मग काय ती बिघडलेली गाडी कोणाची हे बघण्यासाठी आम्ही परत आलो नंतर समजल ती गाडी कोण्याएका पालकाची होती... स्व पा

अरुण मनोहर 11/04/2011 - 08:06
लेख जरी छान लिहीला असला, तरी अशी आशा करतो, ही सत्यघटना नसेल. सत्या घटना असेल तर कमिनेपणाची हद्द झाली असेच म्हणावे लागेल. आणि वर पुन्हा गर्वाने हे सगळे सांगणे म्हणजे.... $^&###!@@०००++---

गवि 11/04/2011 - 08:49
हेहेहे..लै भारी विनितराव.. आवड्या अपुनको.. (स्विफ्टचा प्रकार वाचून हे पेन्शनर आजोबा मिपाकर असावेत असे वाटले.. ) ;)

नेत्रेश 11/04/2011 - 09:15
लठ्ठ आणी मठ्ठ बायका? तुम्हाला कसे समजले त्या सर्व बायका मठ्ठ आहेत ते? कि मॉल मध्ये मुले घेउन येणार्‍या सर्व लठ्ठ बायका मठ्ठ असतात असे तुमचे मत आहे?

विनीत संखे 11/04/2011 - 09:32
मॉल मध्ये येणारे अर्ध्याधिक लोक हे फक्त वातानुकूलन अनुभवायला तिथे येतात हे माझे प्रामाणिक मत आहे. हे आजोबा वात्रट असल्याने त्यांतल्या बायका त्यांना मठ्ठ वाटल्या एवढेच...

स्मिता. 12/04/2011 - 19:38
नाव वाचून वाटलं होतं की काहीतरी फिलॉसोफिकल लेख असेल. पण निघालं भलतंच... आजोबा बरेच अग्गाऊ वाटतात. 'या वयात असे, तर तरूणपणात कसे?' हा विचार मनात डोकाऊन गेला.

विनीत संखे 13/04/2011 - 07:58
पण आजी आहेत नं सांभाळून घ्यायला... आणि आगाऊ पणा झाला तरी कुठे? ... नाहीतरी ट्रॅफिक पोलिसाच्या आधी जर टोवाले आले असते तर नो पार्किंगच्या ठिकाणची गाडी घेऊनच गेले असते नाई?

अन्या दातार 10/04/2011 - 17:11
विनित राव, काय निरिक्षण आहे हो तुमचे! शेवटचा स्विफ्टवाला किस्सा जबराट. पर्‍याच्या भाषेत सांगायचे तर 'क ह र'

स्वछंदी-पाखरु 10/04/2011 - 18:52
कॉलेजात असतांना एकदा तीर्थ्रुरूपांची चारचाकी कॉलेजात घेऊन गेलो होतो.... जुनी कुरापत काढून एका गुंड प्रवृत्तिच्या क्लासमेट ने इंटरवल नंतर येऊन सांगितलं हा हा तुझ्या गाडीचा मी कचरा केला फुल्ल जोर क झटका धीरे से लगे , काय उखाडायचं आहे ते उखाड.... अरे अरे गाडीच काय झाल असेल ह्याचा अंदाज करून करून मी घामेघूम झालो होतो...लेक्चर संपताच मी गाडी कडे धावलो... गाडीवर असंख्य ठिकाणी माझ्या नावाचा उद्धार अश्लील शिव्यांसोबत मस्त स्प्रे पेंट ने रंगवला होता. फुटलेली काच बघून माझ्या डोळ्यात पाणी आलं.गाडीकडे बघताच आज घरी गेल्यावर बाबा मला मारून मारून माझा पारावरचा मारोती करणार.... अशी मनाची समजुत घातली व गाडीत बसण्यासाठी सेंट्रल रिमोट ची कळ दाबताच लक्षात आल कि हि यंत्रणा पण निकामी झाली आहे...अजून अधिकच हताश झालो. शेवटी नेहमीच्या मेकेनिकला बोलावून आणलं गाडी दाखवून त्याला आता तूच बघ काय करायचं ते अस म्हणालो तर म्हणाला आपली गाडी कुठे आहे??? मी म्हणालो अरे ही काय ???.... दादा हा आपल्या गाडीचा नंबर नाहीये... मी चापापलोच अरे???? हो.... हि तर माझी गाडी नाही...... आयला म्हणजे हि गाडी दुसर्याचीच आहे कि......नन्तर लक्षात आल कि गाडी मी मागच्या पार्किंग मध्ये लावली आहे पुढच्या नाही..... धावत पळत जाऊन मी माझी गाडी बघितली तिला एकपण स्क्रेच नवता... हां हा आहा अ हा आह जीवात जीव आला..... मग काय ती बिघडलेली गाडी कोणाची हे बघण्यासाठी आम्ही परत आलो नंतर समजल ती गाडी कोण्याएका पालकाची होती... स्व पा

स्वछंदी-पाखरु 10/04/2011 - 18:52
कॉलेजात असतांना एकदा तीर्थ्रुरूपांची चारचाकी कॉलेजात घेऊन गेलो होतो.... जुनी कुरापत काढून एका गुंड प्रवृत्तिच्या क्लासमेट ने इंटरवल नंतर येऊन सांगितलं हा हा तुझ्या गाडीचा मी कचरा केला फुल्ल जोर क झटका धीरे से लगे , काय उखाडायचं आहे ते उखाड.... अरे अरे गाडीच काय झाल असेल ह्याचा अंदाज करून करून मी घामेघूम झालो होतो...लेक्चर संपताच मी गाडी कडे धावलो... गाडीवर असंख्य ठिकाणी माझ्या नावाचा उद्धार अश्लील शिव्यांसोबत मस्त स्प्रे पेंट ने रंगवला होता. फुटलेली काच बघून माझ्या डोळ्यात पाणी आलं.गाडीकडे बघताच आज घरी गेल्यावर बाबा मला मारून मारून माझा पारावरचा मारोती करणार.... अशी मनाची समजुत घातली व गाडीत बसण्यासाठी सेंट्रल रिमोट ची कळ दाबताच लक्षात आल कि हि यंत्रणा पण निकामी झाली आहे...अजून अधिकच हताश झालो. शेवटी नेहमीच्या मेकेनिकला बोलावून आणलं गाडी दाखवून त्याला आता तूच बघ काय करायचं ते अस म्हणालो तर म्हणाला आपली गाडी कुठे आहे??? मी म्हणालो अरे ही काय ???.... दादा हा आपल्या गाडीचा नंबर नाहीये... मी चापापलोच अरे???? हो.... हि तर माझी गाडी नाही...... आयला म्हणजे हि गाडी दुसर्याचीच आहे कि......नन्तर लक्षात आल कि गाडी मी मागच्या पार्किंग मध्ये लावली आहे पुढच्या नाही..... धावत पळत जाऊन मी माझी गाडी बघितली तिला एकपण स्क्रेच नवता... हां हा आहा अ हा आह जीवात जीव आला..... मग काय ती बिघडलेली गाडी कोणाची हे बघण्यासाठी आम्ही परत आलो नंतर समजल ती गाडी कोण्याएका पालकाची होती... स्व पा

अरुण मनोहर 11/04/2011 - 08:06
लेख जरी छान लिहीला असला, तरी अशी आशा करतो, ही सत्यघटना नसेल. सत्या घटना असेल तर कमिनेपणाची हद्द झाली असेच म्हणावे लागेल. आणि वर पुन्हा गर्वाने हे सगळे सांगणे म्हणजे.... $^&###!@@०००++---

गवि 11/04/2011 - 08:49
हेहेहे..लै भारी विनितराव.. आवड्या अपुनको.. (स्विफ्टचा प्रकार वाचून हे पेन्शनर आजोबा मिपाकर असावेत असे वाटले.. ) ;)

नेत्रेश 11/04/2011 - 09:15
लठ्ठ आणी मठ्ठ बायका? तुम्हाला कसे समजले त्या सर्व बायका मठ्ठ आहेत ते? कि मॉल मध्ये मुले घेउन येणार्‍या सर्व लठ्ठ बायका मठ्ठ असतात असे तुमचे मत आहे?

विनीत संखे 11/04/2011 - 09:32
मॉल मध्ये येणारे अर्ध्याधिक लोक हे फक्त वातानुकूलन अनुभवायला तिथे येतात हे माझे प्रामाणिक मत आहे. हे आजोबा वात्रट असल्याने त्यांतल्या बायका त्यांना मठ्ठ वाटल्या एवढेच...

स्मिता. 12/04/2011 - 19:38
नाव वाचून वाटलं होतं की काहीतरी फिलॉसोफिकल लेख असेल. पण निघालं भलतंच... आजोबा बरेच अग्गाऊ वाटतात. 'या वयात असे, तर तरूणपणात कसे?' हा विचार मनात डोकाऊन गेला.

विनीत संखे 13/04/2011 - 07:58
पण आजी आहेत नं सांभाळून घ्यायला... आणि आगाऊ पणा झाला तरी कुठे? ... नाहीतरी ट्रॅफिक पोलिसाच्या आधी जर टोवाले आले असते तर नो पार्किंगच्या ठिकाणची गाडी घेऊनच गेले असते नाई?
एका पेंशनर ची डायरी.... आज मी आणि सौ मालाड येथे इनॉर्बिटला मॉलमध्ये गेलेलो. हा मॉल म्हणजे पन्नास वर्षांच्या मुंबईत गुजारलेल्या आपल्या आयुष्यात प्रथमच तिचे सिंगापूर (किंवा शांघाय) होण्याच्या स्वप्नात उचलेले पहिले मोठे पाऊल असल्याचे मनोमन वाटले. (वास्तविक हे एवढे मोठे पहिले पाऊल उचलल्यावर, मुंबईचा पाय मुरगळून ती त्याच पाऊलावर बसकण मारणर होती हे निश्चित होतं... पण पाऊल उचलल्याशी मतलब ... काय? ) मॉल भारी होता. शनिवार संध्याकाळ असल्याने गजबजलेलाही होता.
कथा
संस्कृती
समाज
जीवनमान
राहणी
मौजमजा
विचार
लेख
अनुभव
समीक्षा
विरंगुळा

डायलॉग इन द डार्क

सहज ·

मदनबाण 10/04/2011 - 11:30
चक्क सहजराव लिहते झाले !!! जरा स्वतःला चिमटाच काढुन पाहतो बरं !!! ;) इतकी छान माहिती इथे दिल्या बद्धल धन्यवाद... जाता जाता :--- रेल्वे स्टेशनवर एक विचित्र आवाज करणारं उकरण बसवलेलं असतं, त्यामुळे अंध व्यक्तींना त्यांच्या डबा ( अगदी छोटी जागा--- मोटरमनवाली) स्टेशनवर कुठे येते आहे ते कळते.

मुक्तसुनीत 11/04/2011 - 07:03
हेच म्हणतो. लेखन मिनिमलिस्टीक झालेले आहे. जे मर्म आहे त्याचे सूचन करून झाल्यावर निवेदक फार बोलत नाही. हे फार आवडले.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 10/04/2011 - 13:31
चांगलीच माहिती. >>>>अंध लोकांना स्वावलंबी करण्याबरोबरच त्यांचे दैनंदीन जीवन सुकर करण्याकरता समाजाने अजुन बरेच प्रयत्न केले पाहीजेत हे पुन्हा जाणवले. हम्म, सहमत आहे. भारतीय नोटा अंध लोक त्यावरील विविध चिन्हांमुळे ओळखु शकतात. जसे २० रु च्या नोटेवर एक उभा आयत असतो, ५०च्या चौकोन, १००रु त्रिकोण, ५०० रु गोल, हजार रु च्या नोटेवर चौकट. माहितीबद्दल धन्यु......!!! च्यायला, नोटा ब-याचदा व्यवहारात पाहिल्या पण त्यावरील चिन्ह कधीच पाहिले नव्हते. पाहिले असले तरी त्याचा उपयोग अंध लोकांसाठी असावा हे माहिती नव्हते. लैच अशिक्षित राहीलो राव मी. :( -दिलीप बिरुटे

अन्या दातार 10/04/2011 - 16:39
>>लैच अशिक्षित राहीलो राव मी. तरिबी डागदर झालासा!! ;) कृ. ह. घे. वे. सां. न.

पक्का इडियट 10/04/2011 - 14:25
तुम्ही, आम्ही व तसेच अंध व्यक्तीला रोज ज्या अनुभवातुन जावे लागते जसे जेवण, भाजी खरेदी, एटीएम मधुन पैसे काढणे, रस्ता ओलांडणे, अन्य लोकांप्रमाणे एखाद्या सहलीचा अनुभव घेणे इ. याचा एक अनुभव घेतल्यावर, आपण आपल्या डोळ्यांवर किती भिस्त ठेवतो हे जाणवले व तसेच स्पर्श, गंध, आवाज यांचे महत्व कळून येते. आपणास मिळालेली ज्ञानेंद्रिये आणि कर्मेंद्रिये आहेत तशा स्वरुपात नसती तर काय झाले असते असा कधीतरी डोळे मिटून शांत बसुन केलेला विचार अलगद वेगळ्या अवस्थेत नेतो आणि काही काळ इंद्रियांना कितीही मोह झाला तरी त्यांचा वापर ते नाहित असे समजुन करायचा नाही म्हणजेच हात हलवायचा नाही, किंवा डोळे उघडायचे नाही, कानावर पडलेले आवाज दूर्लक्षित करायचे आणि स्वस्थ मनात कोणताही विचार करायचा नाही. खुप गोष्टी आपसुक उमजतात. जगाकडे, स्वतःकडे पहाण्याची वेगळी दृष्टी मिळते. सहज चाळा म्हणून असा केलेला उद्योग नंतर अनेकांशी बोललो तेव्हा मला पक्क्या इडियटाला कळले की ह्याला बौद्ध साक्षीभावाने स्व पहाणे म्हणतात, योगी ध्यान म्हणतात, वेदांती ब्रह्माशी एकरुप होणे म्हणतात तर भक्त देवाशी तल्लीन होणे म्हणतात. अरेच्या! प्रतिसाद देता देता कुठे मी केवळ शब्दच्छल असलेल्या तथाकथित भारतीय अध्यात्माकडे वळलो? चुकलेच ! असो. छान लेख. उत्तम माहिती. लिहिते रहा !!!

नितिन थत्ते 11/04/2011 - 07:36
>>अरेच्या! प्रतिसाद देता देता कुठे मी केवळ शब्दच्छल असलेल्या तथाकथित भारतीय अध्यात्माकडे वळलो? चुकलेच ! असो. जुनी ओळख पटवल्याबद्दल धन्यवाद. अवांतर : आत्महत्या केल्यावर शैली आणि व्यक्तिमत्व पुसून टाकायला हवे. नाही का? . . . . . . (अंतर्ज्ञानी)

पक्का इडियट 11/04/2011 - 08:12
>>>>जुनी ओळख पटवल्याबद्दल धन्यवाद. कोणती जूनी ओळख? तुमची आमची काही ओळख आहे काय? होती काय? आपण वैयक्तिक रित्या एकमेकांना परिचित आहोत का ?आपण कधी एकमेकांना भेटलो आहोत का? नक्की काय लिहित आहात तुम्ही ? >>>>अवांतर : आत्महत्या केल्यावर शैली आणि व्यक्तिमत्व पुसून टाकायला हवे. नाही का? कसली आत्महत्या? कोणी केली ? आत्महत्या केल्याचा काय संबंध? माझ्या प्रतिसादाला उपप्रतिसाद लिहित आहात तेव्हा मुळ लेखाशी किंवा प्रतिसादाशी सुसंगत असे काही तरी तारतम्य असुद्या लिहिण्यात ! संपादक मंडळ काय सध्या सुट्टीवर आहे काय? खुलासा - माझा हा विवक्षित प्रतिसाद लेखाशी अवांतर असल्याची कल्पना आहे. पण वरती श्री नितीन थत्ते यांनी असंबंध्द प्रतिसाद दिल्याने मला हा प्रतिसाद देण्याची वेळ आलेली आहे ह्याचा मला खेद आहे. श्री नितीन थत्ते यांचा लेख व मुळ प्रतिसादाशी संबंधित नसलेला प्रतिसाद संपादित केल्यास माझा प्रतिसाद संपादित/अप्रकाशित केल्यास माझी हरकत नाही. धन्यवाद.

राजेश घासकडवी 11/04/2011 - 09:47
संपादक मंडळाला घातलेली हाकही ओळखीच्या आवाजातली वाटली. छ्या, आमचे डोळे, कान दगा देत आहेत कदाचित. आम्हीही काही काळ ते बंद करून मनन, चिंतन करावं म्हणतो. खुप गोष्टी आपसुक उमजतील. जगाकडे, स्वतःकडे पहाण्याची वेगळी दृष्टी मिळेल. उगाच शब्दच्छल का करावा? सहजरावांनी या लेखात दिलेली माहिती आवडली हे वे सां न. राजेश नवे वर्ष नवी सुरुवात, नव्या यशाची नवी रुजवात !!!

पक्का इडियट 11/04/2011 - 11:26
मिसळपावचे अधिकारिक धोरण http://www.misalpav.com/node/13199 इथे वाचता येईल. त्यातला एक उतारा खाली देत आहे.
४. व्यक्तिगत पातळीवर उतरणारे लेखन, लेखनाशी संबंधीत नसणारे अनावश्यक प्रतिसाद यासाठी मिसळपावावर खरडवही, खरडफळा आणि व्यक्तिगत निरोपांची सुविधा देण्यात आलेली आहे. मिसळपावावर प्रकाशित झालेल्या साहित्यात अशा प्रकारचे प्रतिसाद संपादक मंडळ कोणत्याही पूर्वसूचनेशिवाय अप्रकाशित करू शकते याची नोंद कृपया सर्व सदस्यांनी घ्यावी.
श्री. थत्ते यांचा प्रतिसाद सदर धोरणाचे उल्लंघन करत असूनही अप्रकाशित झाला नाही याचे आश्चर्य वाटून संपादकांना हाक दिली. आपण संपादक असल्याचे माहित नव्हते अन्यथा आपणास सुचित केले असते. जर आपण संपादक नसाल तर अनावश्यकरित्या मधेच चर्चेत घुसण्याचे प्रयोजन समजले नाही. कदाचित तुमचे चिंतन झाल्यावर तुम्ही ज्ञानामृताचा वर्षाव कराल त्यात ते समजावे. तुर्तास अशी हाक मारणारे अनेक जण आहेत याची नोंद घेतलेली बरी. उदाहरणार्थ - http://misalpav.com/node/17563#comment-305208 कळावे. खुलासा - सदर प्रतिसाद अवांतर आहे याची मला जाणीव असुन वरील श्री घासकडवी यांचा अनावश्यक प्रतिसाद (धोरणाच्या ४ थ्या कलमानुसार) अप्रकाशित केल्यावर माझा प्रतिसाद अप्रकाशित करावा. धन्यवाद.

गणपा 10/04/2011 - 15:05
आणि सहजकाकाही लिहिते झाले. :) चांगला परिचय करुन दिला आहे प्रदर्षना बद्दल. प्रत्यक्षात कधी अनुभवता येईल माहीत नाही. पण जर कुण्या मिपाकराने भेट दिलीच तर त्यांचा अनुभवही वाचायला आवडेल.

विकास 10/04/2011 - 17:45
नवीनच माहिती कळली! आणि ते देखील सहजरावांच्या लेखणीतून!! :-) भारताच्या (आणि इतरत्रही) नोटांवर अशा ब्रेल लिपीतील खुणा असतात हे ऐकून चांगल्या अर्थाने आश्चर्य वाटले. एटीएम वर अशी ब्रेल लिपी असलेली पाहीली आहे.

बहुगुणी 10/04/2011 - 18:03
थोडी शोधाशोध केल्यावर हा दुवा आणि सी एन एन वरील खालील व्हिडिओ सापडला: अटलँटामधील प्रदर्शनात चक्क अंधारातलं जेवण असणार आहे! "...Dining in the Dark, a first of its kind in Atlanta, allows guests to experience a four-course meal prepared by top chef's from around Atlanta, in total darkness and served by blind or visually impaired guides...." (@नंदनः न्यूयॉर्क मध्ये लवकरच हे प्रदर्शन येऊ घातलं आहे असं वरील संस्थळावर कळलं.)

सहज 10/04/2011 - 18:46
हैद्राबाद येथे देखील 'अंधारातले जेवण' सोय आहे. तसेच कॉर्पोरेट वर्कशॉप्स देखील उपलब्ध आहेत. मूळ हेतू हाच की अंधासाठी जितक्या संधी उपलब्ध करुन देता येतील त्याकरता डोळस जगाशी केलेला संवाद (कम्युनिकेशन) डायलॉग इन द डार्क!

स्मिता. 10/04/2011 - 18:14
सहजराव, एका सामाजीक उपक्रमाची छान ओळख करून दिलीत. सुदैवाने सर्व ज्ञानेंद्रिये व्यवस्थित असल्याने ज्यांच्याजवळ दृष्टीच नाही अश्यांच्या जगाबद्दल मदत करणे किंवा सहानुभूतीशिवाय जास्त विचार मनात आला नव्हता. पण या प्रदर्शनाची ओळख वाचून खरोखर अश्या व्यक्तींना काय-काय प्रसंगांना तोंड द्यावं लागत असेल याचा विचार करून मन खिन्न झाले. प्रदर्शनाच्या शेवटी एका कॅफेमधे अंधारात खाद्यपदार्थ घेउन आपल्या गाईड बरोबर गप्पा मारताना, आपण खरोखर जो संवाद साधत असतो जो बरेचदा आपण आपल्या दृश्य जगात अंध व्यक्तीबरोबर साधत नाही. जेव्हा आपण अंध असतो, तेव्हा आपल्याला सहानुभूतीपेक्षा, मदतीपेक्षा, माहीती व स्वावलंबनाला अनुकूल वातावरण हवे असते हे आधीक प्रकर्षाने जाणवते. या ओळी खूप काही सांगतात.

चतुरंग 10/04/2011 - 22:30
अत्यंत कल्पक प्रदर्शन दिसते आहे. नक्कीच बघायला हवे. नोटांवरच्या खुणा बघितलेल्या स्मरताहेत परंतु त्या या कारणासाठी होत्या हे माहीत नव्हते! धन्यवाद सहजराव. --------- मागे कधीतरी कुठेतरी वाचलेला किस्सा - दोन अंध नवरा बायकोतला संवाद - ती (नुकतीच गावाहून परत आलेली असते) : का हो घरी कुणी आलं होतं का? तो : हो. काल माझे मित्र येऊन गेले. ती : तरीच, वस्तू जागच्याजागी सापडत नाहीयेत!

ऋषिकेश 11/04/2011 - 08:49
सहजराव लिहितात तेव्हा...! :) मस्त माहिती!.. अनुभव घ्यायलाच हवा असे वाटले. अटलांटात असताना माहिती असती तर गेलो असतो.. संधी हुकली :(

sneharani 11/04/2011 - 10:14
एका वेगळ्याच प्रदर्शनाची मस्त माहिती!

सहज 12/04/2011 - 10:43
बरोबर फक्त स्पर्शच नव्हे तर गंध व आवाजाचाही तेवढाच वापर करता आला. उदा. एका ठिकाणी योग्य ते मसाले ओळखणे, एखादी व्यक्ती किती दूर आहे, पाण्याचा प्रवाह, लाटांचा प्रवाह आवाजावरुन (लाट येत असते ते आदळते / संपते त्यातील आवाजातला फरक व मग तो पॅटर्न)अनुभवणे. अंधारात चालताना सुरवातीला जरा तोल जाणे, गोंधळायला होते, तेव्हा आपसुक आपल्या साथीदाराचा हात आपण धरतो पण हा एक हात धरणे म्हणजे डोळस माणसाचा एक डोळा बंद करणेच आहे हे जाणवते. कारण एका हातात काठी व दुसर्‍याने बाजुची भिंत, झाड इ. अंदाज घेत एकट्याने हा प्रवास करणे अभिप्रेत आहे. बायदवे हे प्रदर्शन नउ वर्षाखालील मुलांसाठी नाही. त्यामुळे त्याहून मोठी मुले असतील व ती अंधाराला घाबरणार नसतील व नेटाने एक तासभर हा अनुभव घ्यायला तयार असतील तरच त्यांना बरोबर न्या. आणी हो, आत मधे आपल्याला दिसत नसले तरी तिथे केलेली कृष्णकृत्य झाकली जाणार नाहीत कारण नाईट व्हीजन कॅमेरा, क्लोज सर्कीट टिव्हीने संपूर्ण एरीया कव्हर केला आहे. आता सई परांजपे दिग्दर्शीत स्पर्श, आणी भंसाळीचा ब्लॅक पहायला हवा.

सन्जोप राव 12/04/2011 - 05:13
वरील (वैयक्तिक आणि वादग्रस्त वगळले तर इतर) प्रतिसादांशी सहमत. हैदराबादला गेल्यावर हे आठवणींने बघायला पाहिजे.

परिकथेतील राजकुमार 12/04/2011 - 13:44
अतिशय सुंदर माहिती सहजमामा. नोटांवरील खुणांची माहिती देखील माझ्यासाठी नविनच. धन्यवाद. अवांतर :- मिपावर सध्या स्वयंघोषीत जेम्स बाँड आणि प्रभाकर पणशीकरांची गर्दी वाढत चालली आहे.

सुनील 13/04/2011 - 16:01
बरीच नवी माहिती मिळाली. आणि मुख्य म्हणजे ह्या लेखाच्या निमित्ताने सहजराव लिहिते झाले; हेही नसे थोडके!

मदनबाण 10/04/2011 - 11:30
चक्क सहजराव लिहते झाले !!! जरा स्वतःला चिमटाच काढुन पाहतो बरं !!! ;) इतकी छान माहिती इथे दिल्या बद्धल धन्यवाद... जाता जाता :--- रेल्वे स्टेशनवर एक विचित्र आवाज करणारं उकरण बसवलेलं असतं, त्यामुळे अंध व्यक्तींना त्यांच्या डबा ( अगदी छोटी जागा--- मोटरमनवाली) स्टेशनवर कुठे येते आहे ते कळते.

मुक्तसुनीत 11/04/2011 - 07:03
हेच म्हणतो. लेखन मिनिमलिस्टीक झालेले आहे. जे मर्म आहे त्याचे सूचन करून झाल्यावर निवेदक फार बोलत नाही. हे फार आवडले.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 10/04/2011 - 13:31
चांगलीच माहिती. >>>>अंध लोकांना स्वावलंबी करण्याबरोबरच त्यांचे दैनंदीन जीवन सुकर करण्याकरता समाजाने अजुन बरेच प्रयत्न केले पाहीजेत हे पुन्हा जाणवले. हम्म, सहमत आहे. भारतीय नोटा अंध लोक त्यावरील विविध चिन्हांमुळे ओळखु शकतात. जसे २० रु च्या नोटेवर एक उभा आयत असतो, ५०च्या चौकोन, १००रु त्रिकोण, ५०० रु गोल, हजार रु च्या नोटेवर चौकट. माहितीबद्दल धन्यु......!!! च्यायला, नोटा ब-याचदा व्यवहारात पाहिल्या पण त्यावरील चिन्ह कधीच पाहिले नव्हते. पाहिले असले तरी त्याचा उपयोग अंध लोकांसाठी असावा हे माहिती नव्हते. लैच अशिक्षित राहीलो राव मी. :( -दिलीप बिरुटे

अन्या दातार 10/04/2011 - 16:39
>>लैच अशिक्षित राहीलो राव मी. तरिबी डागदर झालासा!! ;) कृ. ह. घे. वे. सां. न.

पक्का इडियट 10/04/2011 - 14:25
तुम्ही, आम्ही व तसेच अंध व्यक्तीला रोज ज्या अनुभवातुन जावे लागते जसे जेवण, भाजी खरेदी, एटीएम मधुन पैसे काढणे, रस्ता ओलांडणे, अन्य लोकांप्रमाणे एखाद्या सहलीचा अनुभव घेणे इ. याचा एक अनुभव घेतल्यावर, आपण आपल्या डोळ्यांवर किती भिस्त ठेवतो हे जाणवले व तसेच स्पर्श, गंध, आवाज यांचे महत्व कळून येते. आपणास मिळालेली ज्ञानेंद्रिये आणि कर्मेंद्रिये आहेत तशा स्वरुपात नसती तर काय झाले असते असा कधीतरी डोळे मिटून शांत बसुन केलेला विचार अलगद वेगळ्या अवस्थेत नेतो आणि काही काळ इंद्रियांना कितीही मोह झाला तरी त्यांचा वापर ते नाहित असे समजुन करायचा नाही म्हणजेच हात हलवायचा नाही, किंवा डोळे उघडायचे नाही, कानावर पडलेले आवाज दूर्लक्षित करायचे आणि स्वस्थ मनात कोणताही विचार करायचा नाही. खुप गोष्टी आपसुक उमजतात. जगाकडे, स्वतःकडे पहाण्याची वेगळी दृष्टी मिळते. सहज चाळा म्हणून असा केलेला उद्योग नंतर अनेकांशी बोललो तेव्हा मला पक्क्या इडियटाला कळले की ह्याला बौद्ध साक्षीभावाने स्व पहाणे म्हणतात, योगी ध्यान म्हणतात, वेदांती ब्रह्माशी एकरुप होणे म्हणतात तर भक्त देवाशी तल्लीन होणे म्हणतात. अरेच्या! प्रतिसाद देता देता कुठे मी केवळ शब्दच्छल असलेल्या तथाकथित भारतीय अध्यात्माकडे वळलो? चुकलेच ! असो. छान लेख. उत्तम माहिती. लिहिते रहा !!!

नितिन थत्ते 11/04/2011 - 07:36
>>अरेच्या! प्रतिसाद देता देता कुठे मी केवळ शब्दच्छल असलेल्या तथाकथित भारतीय अध्यात्माकडे वळलो? चुकलेच ! असो. जुनी ओळख पटवल्याबद्दल धन्यवाद. अवांतर : आत्महत्या केल्यावर शैली आणि व्यक्तिमत्व पुसून टाकायला हवे. नाही का? . . . . . . (अंतर्ज्ञानी)

पक्का इडियट 11/04/2011 - 08:12
>>>>जुनी ओळख पटवल्याबद्दल धन्यवाद. कोणती जूनी ओळख? तुमची आमची काही ओळख आहे काय? होती काय? आपण वैयक्तिक रित्या एकमेकांना परिचित आहोत का ?आपण कधी एकमेकांना भेटलो आहोत का? नक्की काय लिहित आहात तुम्ही ? >>>>अवांतर : आत्महत्या केल्यावर शैली आणि व्यक्तिमत्व पुसून टाकायला हवे. नाही का? कसली आत्महत्या? कोणी केली ? आत्महत्या केल्याचा काय संबंध? माझ्या प्रतिसादाला उपप्रतिसाद लिहित आहात तेव्हा मुळ लेखाशी किंवा प्रतिसादाशी सुसंगत असे काही तरी तारतम्य असुद्या लिहिण्यात ! संपादक मंडळ काय सध्या सुट्टीवर आहे काय? खुलासा - माझा हा विवक्षित प्रतिसाद लेखाशी अवांतर असल्याची कल्पना आहे. पण वरती श्री नितीन थत्ते यांनी असंबंध्द प्रतिसाद दिल्याने मला हा प्रतिसाद देण्याची वेळ आलेली आहे ह्याचा मला खेद आहे. श्री नितीन थत्ते यांचा लेख व मुळ प्रतिसादाशी संबंधित नसलेला प्रतिसाद संपादित केल्यास माझा प्रतिसाद संपादित/अप्रकाशित केल्यास माझी हरकत नाही. धन्यवाद.

राजेश घासकडवी 11/04/2011 - 09:47
संपादक मंडळाला घातलेली हाकही ओळखीच्या आवाजातली वाटली. छ्या, आमचे डोळे, कान दगा देत आहेत कदाचित. आम्हीही काही काळ ते बंद करून मनन, चिंतन करावं म्हणतो. खुप गोष्टी आपसुक उमजतील. जगाकडे, स्वतःकडे पहाण्याची वेगळी दृष्टी मिळेल. उगाच शब्दच्छल का करावा? सहजरावांनी या लेखात दिलेली माहिती आवडली हे वे सां न. राजेश नवे वर्ष नवी सुरुवात, नव्या यशाची नवी रुजवात !!!

पक्का इडियट 11/04/2011 - 11:26
मिसळपावचे अधिकारिक धोरण http://www.misalpav.com/node/13199 इथे वाचता येईल. त्यातला एक उतारा खाली देत आहे.
४. व्यक्तिगत पातळीवर उतरणारे लेखन, लेखनाशी संबंधीत नसणारे अनावश्यक प्रतिसाद यासाठी मिसळपावावर खरडवही, खरडफळा आणि व्यक्तिगत निरोपांची सुविधा देण्यात आलेली आहे. मिसळपावावर प्रकाशित झालेल्या साहित्यात अशा प्रकारचे प्रतिसाद संपादक मंडळ कोणत्याही पूर्वसूचनेशिवाय अप्रकाशित करू शकते याची नोंद कृपया सर्व सदस्यांनी घ्यावी.
श्री. थत्ते यांचा प्रतिसाद सदर धोरणाचे उल्लंघन करत असूनही अप्रकाशित झाला नाही याचे आश्चर्य वाटून संपादकांना हाक दिली. आपण संपादक असल्याचे माहित नव्हते अन्यथा आपणास सुचित केले असते. जर आपण संपादक नसाल तर अनावश्यकरित्या मधेच चर्चेत घुसण्याचे प्रयोजन समजले नाही. कदाचित तुमचे चिंतन झाल्यावर तुम्ही ज्ञानामृताचा वर्षाव कराल त्यात ते समजावे. तुर्तास अशी हाक मारणारे अनेक जण आहेत याची नोंद घेतलेली बरी. उदाहरणार्थ - http://misalpav.com/node/17563#comment-305208 कळावे. खुलासा - सदर प्रतिसाद अवांतर आहे याची मला जाणीव असुन वरील श्री घासकडवी यांचा अनावश्यक प्रतिसाद (धोरणाच्या ४ थ्या कलमानुसार) अप्रकाशित केल्यावर माझा प्रतिसाद अप्रकाशित करावा. धन्यवाद.

गणपा 10/04/2011 - 15:05
आणि सहजकाकाही लिहिते झाले. :) चांगला परिचय करुन दिला आहे प्रदर्षना बद्दल. प्रत्यक्षात कधी अनुभवता येईल माहीत नाही. पण जर कुण्या मिपाकराने भेट दिलीच तर त्यांचा अनुभवही वाचायला आवडेल.

विकास 10/04/2011 - 17:45
नवीनच माहिती कळली! आणि ते देखील सहजरावांच्या लेखणीतून!! :-) भारताच्या (आणि इतरत्रही) नोटांवर अशा ब्रेल लिपीतील खुणा असतात हे ऐकून चांगल्या अर्थाने आश्चर्य वाटले. एटीएम वर अशी ब्रेल लिपी असलेली पाहीली आहे.

बहुगुणी 10/04/2011 - 18:03
थोडी शोधाशोध केल्यावर हा दुवा आणि सी एन एन वरील खालील व्हिडिओ सापडला: अटलँटामधील प्रदर्शनात चक्क अंधारातलं जेवण असणार आहे! "...Dining in the Dark, a first of its kind in Atlanta, allows guests to experience a four-course meal prepared by top chef's from around Atlanta, in total darkness and served by blind or visually impaired guides...." (@नंदनः न्यूयॉर्क मध्ये लवकरच हे प्रदर्शन येऊ घातलं आहे असं वरील संस्थळावर कळलं.)

सहज 10/04/2011 - 18:46
हैद्राबाद येथे देखील 'अंधारातले जेवण' सोय आहे. तसेच कॉर्पोरेट वर्कशॉप्स देखील उपलब्ध आहेत. मूळ हेतू हाच की अंधासाठी जितक्या संधी उपलब्ध करुन देता येतील त्याकरता डोळस जगाशी केलेला संवाद (कम्युनिकेशन) डायलॉग इन द डार्क!

स्मिता. 10/04/2011 - 18:14
सहजराव, एका सामाजीक उपक्रमाची छान ओळख करून दिलीत. सुदैवाने सर्व ज्ञानेंद्रिये व्यवस्थित असल्याने ज्यांच्याजवळ दृष्टीच नाही अश्यांच्या जगाबद्दल मदत करणे किंवा सहानुभूतीशिवाय जास्त विचार मनात आला नव्हता. पण या प्रदर्शनाची ओळख वाचून खरोखर अश्या व्यक्तींना काय-काय प्रसंगांना तोंड द्यावं लागत असेल याचा विचार करून मन खिन्न झाले. प्रदर्शनाच्या शेवटी एका कॅफेमधे अंधारात खाद्यपदार्थ घेउन आपल्या गाईड बरोबर गप्पा मारताना, आपण खरोखर जो संवाद साधत असतो जो बरेचदा आपण आपल्या दृश्य जगात अंध व्यक्तीबरोबर साधत नाही. जेव्हा आपण अंध असतो, तेव्हा आपल्याला सहानुभूतीपेक्षा, मदतीपेक्षा, माहीती व स्वावलंबनाला अनुकूल वातावरण हवे असते हे आधीक प्रकर्षाने जाणवते. या ओळी खूप काही सांगतात.

चतुरंग 10/04/2011 - 22:30
अत्यंत कल्पक प्रदर्शन दिसते आहे. नक्कीच बघायला हवे. नोटांवरच्या खुणा बघितलेल्या स्मरताहेत परंतु त्या या कारणासाठी होत्या हे माहीत नव्हते! धन्यवाद सहजराव. --------- मागे कधीतरी कुठेतरी वाचलेला किस्सा - दोन अंध नवरा बायकोतला संवाद - ती (नुकतीच गावाहून परत आलेली असते) : का हो घरी कुणी आलं होतं का? तो : हो. काल माझे मित्र येऊन गेले. ती : तरीच, वस्तू जागच्याजागी सापडत नाहीयेत!

ऋषिकेश 11/04/2011 - 08:49
सहजराव लिहितात तेव्हा...! :) मस्त माहिती!.. अनुभव घ्यायलाच हवा असे वाटले. अटलांटात असताना माहिती असती तर गेलो असतो.. संधी हुकली :(

sneharani 11/04/2011 - 10:14
एका वेगळ्याच प्रदर्शनाची मस्त माहिती!

सहज 12/04/2011 - 10:43
बरोबर फक्त स्पर्शच नव्हे तर गंध व आवाजाचाही तेवढाच वापर करता आला. उदा. एका ठिकाणी योग्य ते मसाले ओळखणे, एखादी व्यक्ती किती दूर आहे, पाण्याचा प्रवाह, लाटांचा प्रवाह आवाजावरुन (लाट येत असते ते आदळते / संपते त्यातील आवाजातला फरक व मग तो पॅटर्न)अनुभवणे. अंधारात चालताना सुरवातीला जरा तोल जाणे, गोंधळायला होते, तेव्हा आपसुक आपल्या साथीदाराचा हात आपण धरतो पण हा एक हात धरणे म्हणजे डोळस माणसाचा एक डोळा बंद करणेच आहे हे जाणवते. कारण एका हातात काठी व दुसर्‍याने बाजुची भिंत, झाड इ. अंदाज घेत एकट्याने हा प्रवास करणे अभिप्रेत आहे. बायदवे हे प्रदर्शन नउ वर्षाखालील मुलांसाठी नाही. त्यामुळे त्याहून मोठी मुले असतील व ती अंधाराला घाबरणार नसतील व नेटाने एक तासभर हा अनुभव घ्यायला तयार असतील तरच त्यांना बरोबर न्या. आणी हो, आत मधे आपल्याला दिसत नसले तरी तिथे केलेली कृष्णकृत्य झाकली जाणार नाहीत कारण नाईट व्हीजन कॅमेरा, क्लोज सर्कीट टिव्हीने संपूर्ण एरीया कव्हर केला आहे. आता सई परांजपे दिग्दर्शीत स्पर्श, आणी भंसाळीचा ब्लॅक पहायला हवा.

सन्जोप राव 12/04/2011 - 05:13
वरील (वैयक्तिक आणि वादग्रस्त वगळले तर इतर) प्रतिसादांशी सहमत. हैदराबादला गेल्यावर हे आठवणींने बघायला पाहिजे.

परिकथेतील राजकुमार 12/04/2011 - 13:44
अतिशय सुंदर माहिती सहजमामा. नोटांवरील खुणांची माहिती देखील माझ्यासाठी नविनच. धन्यवाद. अवांतर :- मिपावर सध्या स्वयंघोषीत जेम्स बाँड आणि प्रभाकर पणशीकरांची गर्दी वाढत चालली आहे.

सुनील 13/04/2011 - 16:01
बरीच नवी माहिती मिळाली. आणि मुख्य म्हणजे ह्या लेखाच्या निमित्ताने सहजराव लिहिते झाले; हेही नसे थोडके!
असे काय करतोस/तेस, दिसत नाही का? आंधळा/ळी आहेस का? असे बोल आपण इतरांना बोललो असु किंवा ऐकून घेतले असतील. नुकतेच 'डायलॉग इन द डार्क' ह्या प्रदर्शनाबद्दल एका परिचितांकडून कळले. त्यांचा अनुभव रोचक वाटला. त्यामुळे आपणही हे प्रदर्शन 'बघून' नव्हे अनुभवुन यावे असे ठरवले होते. ह्या प्रदर्शनाबद्दल थोडक्यात म्हणायचे तर 'अंधांच्या विश्वाची झलक' ह्या तीन शब्दात वर्णन करता येईल. बरेचदा आपण प्रदर्शन 'पहायला' जातो पण इथे संपूर्ण अंधार असल्याने आपले डोळे काहीच कामाचे नसतात. डायलॉग इन द डार्क हे प्रदर्शन डॉ.
समाज
जीवनमान
तंत्र
राहणी
अनुभव
माहिती

तुमचं आमचं सेम नसतं -- भाग १०

५० फक्त ·

प्रास 08/04/2011 - 11:25
मस्त..... >>>>माझ्या डोळ्यासमोर मात्र माधवीच्या बांगड्यात अडकलेली माझी बोटं दिसत होती, तशीच अजुन थोडा वेळ अडकवायला हवी होती, थोडाच्च वेळ हे बाकी आवडलं..... लगे रहो.... :-) वाजंत्रीवाला -

स्पा 08/04/2011 - 12:46
एकदा महाबळेश्वरच्या बुकिंग बद्दल विषय काढला तर तिनं साठेकाकांच्या मार्फत मला इशारा दिला होता. साठेकाका म्हणाले होते ’ अरे तुमच्या नव्या आयुष्याची सुरुवात, अशी कुठंतरी घाणेरड्या नको तसल्या लोकांनी वापरलेल्या भाड्याच्या खोलीत काय करायची रे स्वताचं घर आहे,तुझ्या स्वताच्या कष्टानं घेतलं आहेस,त्याच्या वास्तुपुरुष आशिर्वाद देईलच.या तोडग्याला माझ्याकडे काहि पक्का उपाय नव्हता साठ्ण्यानी जबर्या विकेट काढली हर्षद हा भाग सुद्धा मस्तच रे

धनुअमिता 08/04/2011 - 15:57
स्पा ह्यांच्याशी सहमत. हर्षद हि तुझीच कथा आहे का रे. खुप छान लिहीले आहे.पु भा ल ये दे. असे वाटत आहे की प्रत्यक्षात तिथे हजर आहे.

चावटमेला 08/04/2011 - 12:54
हा भाग सुद्धा आवडला, विशेषतः, आपली बारीक सारीक प्रसंग सुद्धा खुलवून सांगण्याची हातोटी भावली. पु.ले.शु.

वपाडाव 08/04/2011 - 14:26
एक आख्खा जिवंत माणुस कसा शेअर करणार, आणि ते सुद्धा तीन वेगवेगळ्या लेवलला. बरं शेअर करणा-या तिघी बायकाच. एक आई म्हणुन, एक बहिण म्हणुन आणि आता एक बायको म्हणुन.
ब्येष्ट क्वोट ऑफ द भाग-१० शुगर पॅकेट सोहळा मस्त रंगवलाय...

पप्पुपेजर 08/04/2011 - 14:38
एक आख्खा जिवंत माणुस कसा शेअर करणार, आणि ते सुद्धा तीन वेगवेगळ्या लेवलला. बरं शेअर करणा-या तिघी बायकाच. एक आई म्हणुन, एक बहिण म्हणुन आणि आता एक बायको म्हणुन. वास्तविक जीवनात येणारा अनुभव

स्मिता. 08/04/2011 - 14:57
लई भारी लिहिलं आहे. सुरुवातीपासून वाचतेय... आता तर मलाही लग्नघरात असल्यासारखं वाटतंय. बाकी तुम्ही नवरा आणि नवरी दोघांच्या मनात लग्नाच्या आधी काय-काय विचार असतात ते बरोब्बर लिहिलंय. वाचताना उगाच माझ्या लग्नाच्या वेळेची आठवण येतेय :)

नगरीनिरंजन 08/04/2011 - 16:52
>> पण वर स्टेजवर बसलं की कळतं आपल्या लग्नात फक्त आपल्यालाच ईंटरेस्ट आहे, बाकीचे काही जवळचे सोडले तर सगळे जेवायला अन मजा करायलाच आलेत. हे एकदम बरोबर! बाकी हा भागही उत्तम!

विशाखा राऊत 08/04/2011 - 16:57
असे लिहिले आहे कि वाट्त आहे अगदि लग्ग्नामध्येच आहोत .. एकदम झक्कास.. ==> त्यांच्या घराच्या अंगणात गेलो,आणि पहिल्यांदाच प्रचंड सजवलेली माधवी दिसली.वायझेड,या पेक्षा जिपमध्ये यायची तेंव्हा फार चांगली दिसायची ती. तेंव्हा जेवढी धुळीनं माखलेली असायची तेवढीच आता मेकपनं माखलेली होती. हिरव्या आणि गुलाबी रंगाच्या लोकरच्या कशानं तरी सजवलेली हेअर स्टाईल,गुलाबी केलेले गाल, साडिला मॅच होईल अशी निळी टिकली पण या सगळ्या गोष्टी माफ करायला लावेल असं हसणं. १०००% सहमत :)

निनाद मुक्काम पोस्ट जर्मनी 08/04/2011 - 23:46
आमच्या हॉटेल व्यवसायातील बांधवांच्या पोटावर पाय आणणाऱ्या साठेकाकांचा सौम्य शब्दात निषेध महाबळेश्वर हा शब्द वाचताच यंदा कर्तव्य आहे आठवला . @आमच्या या त्रिकोणी घरात हा नवा कोन कसा बसवायचा हा विचार करायला लागलो. प्रत्येक गोष्ट बदलणार होती, ब-याच आपल्या गोष्टी बदलाव्या लागणार होत्या, ब-याच शेअर कराव्या लागणार होत्या, आणि वस्तु काय करतात माणसं शेअर आपलेपणानं काय किंवा सक्तीनं काय, एक आख्खा जिवंत माणुस कसा शेअर करणार, आणि ते सुद्धा तीन वेगवेगळ्या लेवलला. बरं शेअर करणा-या तिघी बायकाच. एक आई म्हणुन, एक बहिण म्हणुन आणि आता एक बायको म्हणुन. ग्रे८ अवांतर आमचे अडीच वर्ष लिविंग रिलेशन शिप असल्याने असा विचार कधीच मनात आला नाही . म्हणून चार्षद भाऊंची कथा एकाद्या परी कथेसारखी वाचत आहे .

५० फक्त 13/04/2011 - 09:21
तुमचं आमचं सेम नसतं पुढचा भाग टाकला आहे, http://misalpav.com/node/17647 वाचुन प्रतिसाद द्यावा ही नम्र विनंती.

टारझन 13/04/2011 - 15:20
पहिले काही भाग वाचल्यावर डायरेक्ट पुर्ण झालं की वाचु म्हणायचो .. क्रमशः दिसलं की स्किप करायचो .. आज सगळा बॅकलॉग काढला .. :) ए टु झेड ..मस्त लेखन !! -

प्रास 08/04/2011 - 11:25
मस्त..... >>>>माझ्या डोळ्यासमोर मात्र माधवीच्या बांगड्यात अडकलेली माझी बोटं दिसत होती, तशीच अजुन थोडा वेळ अडकवायला हवी होती, थोडाच्च वेळ हे बाकी आवडलं..... लगे रहो.... :-) वाजंत्रीवाला -

स्पा 08/04/2011 - 12:46
एकदा महाबळेश्वरच्या बुकिंग बद्दल विषय काढला तर तिनं साठेकाकांच्या मार्फत मला इशारा दिला होता. साठेकाका म्हणाले होते ’ अरे तुमच्या नव्या आयुष्याची सुरुवात, अशी कुठंतरी घाणेरड्या नको तसल्या लोकांनी वापरलेल्या भाड्याच्या खोलीत काय करायची रे स्वताचं घर आहे,तुझ्या स्वताच्या कष्टानं घेतलं आहेस,त्याच्या वास्तुपुरुष आशिर्वाद देईलच.या तोडग्याला माझ्याकडे काहि पक्का उपाय नव्हता साठ्ण्यानी जबर्या विकेट काढली हर्षद हा भाग सुद्धा मस्तच रे

धनुअमिता 08/04/2011 - 15:57
स्पा ह्यांच्याशी सहमत. हर्षद हि तुझीच कथा आहे का रे. खुप छान लिहीले आहे.पु भा ल ये दे. असे वाटत आहे की प्रत्यक्षात तिथे हजर आहे.

चावटमेला 08/04/2011 - 12:54
हा भाग सुद्धा आवडला, विशेषतः, आपली बारीक सारीक प्रसंग सुद्धा खुलवून सांगण्याची हातोटी भावली. पु.ले.शु.

वपाडाव 08/04/2011 - 14:26
एक आख्खा जिवंत माणुस कसा शेअर करणार, आणि ते सुद्धा तीन वेगवेगळ्या लेवलला. बरं शेअर करणा-या तिघी बायकाच. एक आई म्हणुन, एक बहिण म्हणुन आणि आता एक बायको म्हणुन.
ब्येष्ट क्वोट ऑफ द भाग-१० शुगर पॅकेट सोहळा मस्त रंगवलाय...

पप्पुपेजर 08/04/2011 - 14:38
एक आख्खा जिवंत माणुस कसा शेअर करणार, आणि ते सुद्धा तीन वेगवेगळ्या लेवलला. बरं शेअर करणा-या तिघी बायकाच. एक आई म्हणुन, एक बहिण म्हणुन आणि आता एक बायको म्हणुन. वास्तविक जीवनात येणारा अनुभव

स्मिता. 08/04/2011 - 14:57
लई भारी लिहिलं आहे. सुरुवातीपासून वाचतेय... आता तर मलाही लग्नघरात असल्यासारखं वाटतंय. बाकी तुम्ही नवरा आणि नवरी दोघांच्या मनात लग्नाच्या आधी काय-काय विचार असतात ते बरोब्बर लिहिलंय. वाचताना उगाच माझ्या लग्नाच्या वेळेची आठवण येतेय :)

नगरीनिरंजन 08/04/2011 - 16:52
>> पण वर स्टेजवर बसलं की कळतं आपल्या लग्नात फक्त आपल्यालाच ईंटरेस्ट आहे, बाकीचे काही जवळचे सोडले तर सगळे जेवायला अन मजा करायलाच आलेत. हे एकदम बरोबर! बाकी हा भागही उत्तम!

विशाखा राऊत 08/04/2011 - 16:57
असे लिहिले आहे कि वाट्त आहे अगदि लग्ग्नामध्येच आहोत .. एकदम झक्कास.. ==> त्यांच्या घराच्या अंगणात गेलो,आणि पहिल्यांदाच प्रचंड सजवलेली माधवी दिसली.वायझेड,या पेक्षा जिपमध्ये यायची तेंव्हा फार चांगली दिसायची ती. तेंव्हा जेवढी धुळीनं माखलेली असायची तेवढीच आता मेकपनं माखलेली होती. हिरव्या आणि गुलाबी रंगाच्या लोकरच्या कशानं तरी सजवलेली हेअर स्टाईल,गुलाबी केलेले गाल, साडिला मॅच होईल अशी निळी टिकली पण या सगळ्या गोष्टी माफ करायला लावेल असं हसणं. १०००% सहमत :)

निनाद मुक्काम पोस्ट जर्मनी 08/04/2011 - 23:46
आमच्या हॉटेल व्यवसायातील बांधवांच्या पोटावर पाय आणणाऱ्या साठेकाकांचा सौम्य शब्दात निषेध महाबळेश्वर हा शब्द वाचताच यंदा कर्तव्य आहे आठवला . @आमच्या या त्रिकोणी घरात हा नवा कोन कसा बसवायचा हा विचार करायला लागलो. प्रत्येक गोष्ट बदलणार होती, ब-याच आपल्या गोष्टी बदलाव्या लागणार होत्या, ब-याच शेअर कराव्या लागणार होत्या, आणि वस्तु काय करतात माणसं शेअर आपलेपणानं काय किंवा सक्तीनं काय, एक आख्खा जिवंत माणुस कसा शेअर करणार, आणि ते सुद्धा तीन वेगवेगळ्या लेवलला. बरं शेअर करणा-या तिघी बायकाच. एक आई म्हणुन, एक बहिण म्हणुन आणि आता एक बायको म्हणुन. ग्रे८ अवांतर आमचे अडीच वर्ष लिविंग रिलेशन शिप असल्याने असा विचार कधीच मनात आला नाही . म्हणून चार्षद भाऊंची कथा एकाद्या परी कथेसारखी वाचत आहे .

५० फक्त 13/04/2011 - 09:21
तुमचं आमचं सेम नसतं पुढचा भाग टाकला आहे, http://misalpav.com/node/17647 वाचुन प्रतिसाद द्यावा ही नम्र विनंती.

टारझन 13/04/2011 - 15:20
पहिले काही भाग वाचल्यावर डायरेक्ट पुर्ण झालं की वाचु म्हणायचो .. क्रमशः दिसलं की स्किप करायचो .. आज सगळा बॅकलॉग काढला .. :) ए टु झेड ..मस्त लेखन !! -
3
संस्कृती
कथा
समाज
जीवनमान
राहणी
विचार
प्रतिभा
विरंगुळा
Subscribe to राहणी
© 2026 मिसळपाव