बालगीत

रात्री डब्यात आलेले छोले खाऊन सोडलेली ही 'मळमळझल' पेश-ए-खिदमत आहे. उथळ जळाची खळखळ अटळ वळूची मळमळ कशास या वेटोळ्या कशास रे ही वळवळ सुरी असे ही बोथड उगाच का ही चळचळ? जखम दिसावी गहिरी खरी असावी कळकळ झुळूक वाहत नसली तरी असावी सळसळ इनो जरासा घ्यावा रुकेल तुमची जळजळ भरून येती डोळे प्रवाह वाहे भळभळ कळी कळे का कोणा? करा कशाला खळखळ? कुटाळ टाळा 'स्वामी' विटाळ आहे चळवळ - स्वामी संकेतानंद

अर्धी बोबडी चिमणी हाक डोळ्यांमधली चिमणी झाक अधुनमधुन फेंदारलेले नकटे नकटे चिमणे नाक....... चिमणे तोंड, चिमणे केस चिमणे हात, चिमणा वेश काही कारण नसतानाही रागवण्याचा चिमणा आवेश तुझे मन चिमणे चिमणे असेच फुलवत राहेन मी दोघेही राहु अगदि असेच.... चिमणी तु, चिमणा मी.....

साधारणतः १९४० च्या दरम्यान लहान मुलांच्या कवितांपैकी एक कविता हवी आहे. पहिल्या काही ओळी वा वा चेंडू हा, सुंदर कितीतरी खचित हा चल तो आपण घेऊनिया, सगळे मिळून खेळू या! ही कविता पुर्ण हवी आहे.

एक होता छबु भलताच ढबू बुद्धिचा जड पण करी बडबड एकदा झाली गम्मत बसली होती पंगत जेवायला होते लाडू छबु किती वाढू लाडू खाल्ले अठ्ठावीस जीव झाला कासाविस पोट आले फुगून मग गेला भिऊन पोट लागले दुखायला तसा लागला लोळायला रडला ओरडला तरी किती खादाडरावांची झाली फजिती -- संग्रहित

बंद पडलं गुह्राळ आणि बंद पडला तांब्या प्रतिभेच्या वासराचा नुसताच झालाय ठोंब्या! गवत खाई पाणी पिई हलत जागचं नाही डिवचलं गुदगुल्या केल्या, तर हसतं नुस्तच "ह्ही ह्ही!" सोडून दिलं माळरानावर, तर येतं फिरून परत. "काय लागलं हाती? ", तर म्हणे-" बसलो असाच चरत. " येऊन पुन्हा गोठ्यात शिरतं, नि रहातं निपचित पडून. लिहायला काढलं की दाव्याला बसतं अडून. कस्सं अस्सं वासरू ह्ये, मी काय याला करू? कैसा यावा पुन्हा, माज्या लेखणीला बहरू??? (दुत्त दुत्त!

हिरव्या शालूत कळी लाजली फुलपाखराचे जी झिंगाट झाले जी. फिरफिर नाचला शिट्टी वाजवली झिंगत म्हणाला आय लव यू. झिंग झिन झिंगाट झिंग झिन झिंगाट. प्रिन्स चिमण्याने डाव साधला बेसुध फुलपाखरू चोचीत धरला. फुलपाखरू खाऊन चिवताई खुश चिवचिव प्रिन्स आय लव यू. झिंग झिन झिंगाट झिंग झिन झिंगाट. दूर झाडावर काळा कावळा त्यांचे प्रेमाचे चाळे बघत होता,.......

पाभेअंकलची सॉरी मागून हे लिहित आहे, माफी असावी.

मिकादा, पैजारबुवा, अभ्यादादा आऊर रातराणीतै के पिच्चे पिच्चे मै भी कस्काय चल पड्या कायच म्हैती नाही. पन मेरा भी जळके करपा मस्सालाभात हुवा इस्लीये मयनेभी हिन्दिक्की चिंदी करनेका ठाणच डाल्या. मंग काय...एक आय अपने पोरट्याको कयसे धोपातटी हय वैच्च चित्र कविता मे उतारके इद्दर डालरा हू!