लग्न म्हणजे काय असतं हो बघायचं ठरतं , ओळख कुठून निघते . फोटो जातात घरी , देवाण घेवाण होते . फोटोवरून मग , बैठक होते घरी . मुलगा येतो बघायला , मुलीच्या दारी . पत्रिकेतले दोष गुण मान पान , देणं घेणं जुळून आले कि हे सारे , जळून येतात मनं बैठकी होतात , बस्ताही बसतो . लगीनघाईत व्यस्त , हरएक दिसतो शेरवानी , साडी सारंकाही ठरतं बघता बघता घर , माणसांनी भरतं . तारीख एक ठरते मंडपही सजतो . नवरीला पाहून मंडपी , मग नवराही लाजतो . एक मुलगा , एक मुलगी एक नवरा , एक नवरी अक्षदा अन आशीर्वाद घेऊन बारात जमली हावरी अक्षदा पडतात , आशीर्वादही मिळतो . नवरीचा भाऊ हक्काने , नवऱ्याचा कान पिळतो . निरोप घेता नवरी , रडती मग सारे . आशीर्वाद देती , नांदा सौख्यभरे . आशीर्वाद घेऊन सगळ्यांचे , नवं पर्व सुरु होतं . माझं मन तुझं मन , एक होऊन जातं . जबाबदारीचं भान , अचानक कळतं . संसार असं त्याला , गोंडस नाव मिळतं . नवरा बायको जणू , दोन चाकं होतात . संसाराचा गाडा , खांद्यावर वाहतात . दोन वेगळी मने , एक होऊन नांदतात . दोन कुटुंबांना , एका धाग्यात बांधतात . जोडायची रीत आहे , जोडलेच जातात . वेगळी कुटुंब , एक परिवार होतात . तारेवरची कसरत , होते थोडी कधी . याचीचतर मजा आहे , खऱ्या संसारामधी . रुसवे फुगवे कधी , भांडनेही होतात . सुखं गेली तशी , दुःखही जातात . कुणी म्हणतं लग्न , झाली एक सजा आहे . तडजोडीचं तंत्र कळलं , तर यातच खरी मजा आहे . समजुतीने दोर संसाराची , हातामध्ये घ्यावी . कधी तू , तर कधी मी माघार घेऊन बघावी . काय होईल जर , गमक कळले खरे . संसारातून दोघा , तर सुख मिळे पुरे  . डोंबारीच्या खेळातल्या , दोरीवर चालणे . कसरत करत सारी , दुःखही झेलणे . भातुकलीचा खेळ , खरा होईल मग . डोळ्यांमध्ये एकमेकांच्या , दिसेल त्यांना जग . लपंडावाचा खेळ , सुख दुःखे खेळतील . राज्ये परत देण्यासाठी , धप्पे खूप मिळतील . राज्य घेत राहावं , दुनिया बोले काही , राज्य किती आली , तरी खेळ संपत नाही . लग्न म्हणजे असा , काही अजबच खेळ असतो . दोन मनांचा जमलेला , अप्रतिम मेळ असतो . - अभिषेक पांचाळ