मला तशी लिहियाची सवय नाही पण गेल्या सहा महिन्यात तिने (म्हणजे माझी वाग्दत्त वधू) सवय लावली मला असे वाटे कि या लिखाणाला अजून थोडी पोलीशिंग ची गरज आहे. बघू कसे जमते ते. आता नियमित ब्लोग लिहिण्याची सवय लावणार आहे.(काही चुकले तर माफी असावी ) जुने लोक म्हणतात ते काही खोटे नाही, आता मझे लग्न महिन्यावर आले , घरामध्ये नुसता गोंधळ हे आन ते आन , खरेदी, पत्रिका नि अजून काय काय , पण खरेच खूप चं अनुभूती आहे. लग्न मधली धमाल काही ओरच पण लग्न म्हणजे एक जबाबदारी हे मला कळले अचानक ४-५ वर्षाने मोठे झाल्या सारखे वाटते आहे. पण ते सुद्धा आवश्यक आहे ते मला पटते कारण एक stability येते माणसाच्या आयुष्यात, खूप सुखकारक बदल घडून येतात आता हेच पहा न मी आता पर्यंतच्या आयुष्यात जेवढे apple खाल्ले नाहीत तेवढे या ६ महिन्यात (म्हनजे लग्न ठरल्या पासून )खाली आहेत. मला सुद्धा माझ्या मध्ये फरक जाणवत आहे. प्रेमाचे नाते पण खूप हळुवार फुलत जाते. पण असो खूप छान अनुभव आहे . तसे आमच्या जॉब प्रोफेशन मध्ये जमीन अस्मान चे अंतर आहे, ती निसर्गात रमणारी तर मी eletronics gadgetsमध्ये रमणारा, ती प्राणी पक्षी आणि फुले या वर प्रेम करणारी आणि मी आपला computer आणि mobile सारख्या वस्तूमध्ये रमणारा, वाटले कसे जमावे आपले हा हा म्हणता कसे दिवस सरले काही कळले नाही. दोन्ही वेगळ्या प्रोफेशन मध्ये असल्या मुळे जॉब विषयी काही जास्त बोलणे होत नवते त्याचा आम्हाला फायदाच झाला कधीही गप्पा कंटाळवाण्या झाल्या नाहीत. engagement ते लग्न हा प्रवास खूप पटकन झाला. अजून लग्नाला मोजकेच दिवस बाकी आहेत. बघू कसे काय जमते ते